Του Γιώργη Ελ. Αεράκη*

Αναρωτιέμαι αν η ελληνική κυβέρνηση πήρε ποτέ, πραγματικά, στα σοβαρά τις υποδείξεις της τρόικας ή τις άκουσε, κούνησε το κεφάλι συγκαταβατικά και κατόπιν τις έθαψε σε κάποιο συρτάρι - όπως πολύ συχνά κάνει. Η ελληνική "κουτοπονηριά" αυτή τη φορά φαίνεται να μην "πιάνει", κι αυτό γιατί η κατάσταση είναι πλέον, για τα καλά, στο "κόκκινο".

Οι ελεγκτές της τρόικας, κατά τη διάρκεια των συναντήσεων με την ελληνική πλευρά, τα μεσάνυχτα της Πέμπτης 1 του Σεπτέμβρη αποχώρησαν, χωρίς να έχει επιτευχθεί η πολυπόθητη συμφωνία. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα, παρά τις διαβεβαιώσεις και τις φιλόδοξες υποσχέσεις, δεν κατάφερε να πετύχει τους στόχους που είχαν τεθεί.

Αναπόφευκτα η τρόικα προτείνει επιπλέον μέτρα, αφού η ελληνική πλευρά δε συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις. Και η ελληνική κοινωνία αντιδρά... Και πως θα μπορούσε να μην αντιδράσει όταν διαπιστώνει ότι για άλλη μια φορά το κράτος απλώνει το χέρι σε εκείνους που με δυσκολία τα βγάζουν πέρα, ενώ την ίδια στιγμή, οι "μεγάλοι" στόχοι παραμένουν στο "ψυγείο"!

Οι ιδιωτικοποιήσεις προχωρούν με ρυθμούς χελώνας, γεγονός που δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να "ποντάρει" εκεί για την είσπραξη εσόδων και τον περιορισμό της δημοσιονομικής απόκλισης. Την ίδια στιγμή ο "υδροκέφαλος" δημόσιος τομέας συντηρεί εργαζόμενους χωρίς αντικείμενο, και δεν προωθούνται καν μετατάξεις για την ενίσχυση έρημων υπηρεσιών - αντιθέτως δεν αποκλείεται να χρειαστεί να προκηρυχθούν νέες θέσεις για την κάλυψη των αναγκών.

Ούτε λόγος φυσικά για την πάταξη της φοροδιαφυγής, στόχος που έχει γίνει "σημαία" του εκάστοτε υπουργού Οικονομικών. Δυστυχώς κανένας ως σήμερα δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικός απέναντι σε αυτή την ανοιχτή πληγή της ελληνικής οικονομίας.

Στην πλειοψηφία τους, οι Έλληνες βρίσκουν στο πρόσωπο των ελεγκτών της τρόικας τον αποδιοπομπαίο τράγο, που φορτώνεται όλες τις ευθύνες για τα δεινά που περνάει η χώρα  και η ελληνική οικογένεια.

Τελικά, άραγε, είναι η τρόικα ο εχθρός της Ελλάδας ή μήπως ο ίδιος μας ο εαυτός; Μήπως δεν έχουμε ακόμη αντιληφθεί την κρισιμότητα των καιρών κι εξακολουθούμε να κωφεύουμε απέναντι στα εφιαλτικά σενάρια που κάνουν λόγο για έξοδο από την Ευρωζώνη και χρεοκοπία;

Η θεωρία που έχει γίνει «σημαία» στο στόμα πολλών - που, μάλλον, αποφεύγουν να δουν την αλήθεια κατάματα - ότι δηλαδή η μικρή Ελλάδα θα προστατευθεί από τους εταίρους  της, για να μην καταρρεύσει η Ευρωζώνη, μοιάζει με χολιγουντιανή ταινία, στο τέλος της οποίας όλοι ζουν καλά ... κι εμείς καλύτερα!

Η Ελλάδα στην οποία αντιστοιχεί μόλις το 2% του συνόλου του χρέους των χωρών - μελών της ΕΕ, χωρίς αξιομνημόνευτη συνεισφορά στο συνολικό ΑΕΠ της Ευρώπης, δεν έχει στην πραγματικότητα την επιρροή, που εντέχνως κάποιοι προσπαθούν να πείσουν πως έχει.

Κι επειδή είμαστε πολύ μακριά από το Χόλιγουντ, το "happy end" δεν είναι δεδομένο! Ως πότε οι εταίροι μας θα "νταντεύουν" και θα φροντίζουν μια Ελλάδα, που δε δέχεται να καταπολεμήσει τις παθογένειες που έχει ήδη εντοπίσει και αναγνωρίσει; Ως πότε θα "τα βάζουμε" με εκείνους στους οποίους εμείς προσφύγαμε για να μας δείξουν το δρόμο εξόδου από την κρίση, τη στιγμή μάλιστα που δεν εφαρμόζουμε τις κατευθύνσεις που μας δίνουν;

Τα σκληρά μέτρα που διαδέχονται το ένα το άλλο πλήττουν κατά κύριο λόγο τη μέση ελληνική οικογένεια, που πιθανότατα θα βγάλει με δυσκολία το χειμώνα. Τα ταμεία του κράτους θα γεμίσουν με ψίχουλα, την ώρα που μερικές "μεγάλες" συγκρούσεις θα μπορούσαν να φέρουν την εξυγίανση.

Πως φτάσαμε ως εδώ; Ποιοι τα έφαγαν με ποιους; Τίς πταίει; Το κουβάρι των ευθυνών, σαφώς και θα πρέπει να ξετυλιχτεί, και μάλιστα με παραδειγματικές τιμωρίες, αλλά όταν, πια, θα έχουμε ξεπεράσει τον κίνδυνο. Το κοινό αίσθημα πρέπει να ικανοποιηθεί, όχι φυσικά ρίχνοντας αθώους στην αρένα, αλλά αποδίδοντας ευθύνες, χωρίς κομματικές ασπίδες, σε εκείνους που συνέβαλαν στο να φτάσει η χώρα στη σημερινή κατάσταση. Η απόδοση ευθυνών είναι μέρος της εξυγίανσης, και μάλιστα σημαντικό...

Κανείς, όμως, δεν εγγυάται ότι η υπομονή των Ευρωπαίων είναι ανεξάντλητη, όπως φυσικά κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι η Ε.Ε. χωρίς την Ελλάδα θα καταρρεύσει.

Τί σημαίνει αυτό στην πράξη; Η έξοδος από την ύφεση είναι μία προσπάθεια την οποία πρέπει να κάνουμε όλοι (και όχι μόνο οι μικρομεσαίοι), όχι για να σώσουμε το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά για να προσφέρουμε στα παιδιά μας καλύτερες συνθήκες ζωής, για να μη ζήσουν οι επόμενες γενιές το οικονομικό αδιέξοδο που ζει σήμερα η ελληνική κοινωνία.

Οι 16 Γάλλοι μεγαλο-επιχειρηματίες, συναισθανόμενοι τον κίνδυνο, έδωσαν το παράδειγμα, βάζοντας αυτοβούλως το χέρι στην τσέπη για να μειώσουν το χρέος της Γαλλίας. Έφτασε η στιγμή, τέτοιες ενέργειες να πάψουν να ακούγονται σαν ανέκδοτο για τους Έλληνες...

* Αντιδήμαρχος Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, Ποιότητας Υπηρεσιών και Επιμόρφωσης Προσωπικού, στο Δήμο Ηρακλείου

Το άρθρο γράφτηκε για την εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ του Ηρακλείου και το Cretalive