Του Γιώργη Ελ. Αεράκη*

 Το πρωί της 3^ης Δεκεμβρίου του 1912 ο ναύαρχος Κουντουριώτης βλέποντας από τη γέφυρα του θρυλικού θωρηκτού "Αβέρωφ" τον τουρκικό στόλο να εξέρχεται από τα Δαρδανέλια με επικεφαλής τη ναυαρχίδα "Χαϊρεδδίν Βαρβαρόσσα", θα στείλει σήμα στον πρωθυπουργό της χώρας Βενιζέλο που τελείωνε ως εξής:

 "… εν ονόματι του δικαίου, πλέω μεθ' ορμής ακαθέκτου καί μέ τήν πεποίθησιν της Νίκης, εναντίον τού εχθρού του Γένους"

 Η απάντηση του Βενιζέλου ήταν:

 "Η Ελλάς δεν αναμένει από εσάς να αποθάνετε γι' αυτήν. Αναμένει να νικήσετε"

 Σε μια γραμμή ο δημιουργός της σύγχρονης Ελλάδας καθιστούσε πεντακάθαρο τι περίμενε η πατρίδα από τον αρχηγό και τα πληρώματα του στόλου στην κρισιμότερη ναυμαχία της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας που έμεινε γνωστή σαν ναυμαχία της Έλλης. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω, παρόλη την τεράστια σημασία της για τη συγκρότηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας όπου ελεύθεροι πολίτες προέταξαν τα στήθη τους στον βάρβαρο ασιάτη σε ένα υπέρ πάντων αγώνα όπως μας το διέσωσε ο αρχαίος ποιητής Αισχύλος στους τραγωδία του "Πέρσαι". Ανυπολόγιστο θεωρείται το κέρδος της ανθρωπότητας από τη εξέλιξη της ναυμαχίας αυτής γιατί επέτρεψε να εμπεδωθούν οι  μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη και να φτάσουμε στο απόγειο της δόξας του ανθρώπου, με την Δημοκρατία της εποχής του Περικλή. Τους καρπούς εκείνης της εποχής, της ελεύθερης σκέψης μοίρασε απλόχερα η Ελλάδα στην Ανθρωπότητα. Και αυτό ίσως αποτελεί το μεγαλύτερο και ακριβότερο δώρο που έλαβε ποτέ από κάποια χώρα.

Τώρα θα ρωτήσετε γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά σήμερα. Μελαγχολικές σκέψεις για το πώς καταντήσαμε μου έρχονται στο μυαλό και μου αφήνουν τη γεύση του πικραμύγδαλου στο στόμα.  Η χώρα μας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά. Και τις προηγούμενες φορές, με δυσκολία είναι αλήθεια και αυταπάρνηση από την πλευρά των συμπατριωτών μας κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Αυτό που απαιτείται στη σημερινή συγκυρία είναι ο καθένας μας να ξεπεράσει τον εαυτό του και να κάνει πράξη έναν νέο πατριωτισμό. Η ευθύνη είναι συλλογική αλλά και ατομική. Η κυβέρνηση να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και με σταθερό στόχο της σωτηρία της χώρας να λάβει τα αναγκαία εκείνα μέτρα που θα οδηγήσουν τη χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά και σιγά-σιγά να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας. Χωρίς ανάπτυξη, σωτηρία δεν υπάρχει. Το κόστος της κρίσης δεν πρέπει να το πληρώσουν οι οικονομικά αδύναμοι. Δεν αντέχει η κατηγορία αυτή μια καινούργια αφαίμαξη. Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού έχει φτάσει ή θα φτάσει σύντομα στα όριά του. Ας πληρώσουν επιτέλους αυτοί που με λόγια ή έργα υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας.

Εξίσου σημαντικός κρίνεται ο ρόλος της αντιπολίτευσης στη παρούσα φάση. Στη Δημοκρατία ο θεσμικός ρόλος της αντιπολίτευσης, πρέπει να εστιάζεται κύρια στην κατάθεση ουσιαστικών προτάσεων που σε συγκερασμό με τις προτάσεις της κυβέρνησης θα οδηγούν στην κατεύθυνση της εξεύρεσης λύσεων στα προβλήματα του τόπου.

Πέρα όμως από τους θεσμικούς εκπρόσωπους, ο καθένας μας θα κριθεί στην παρούσα φάση. Έτσι, μπορούμε να μην χαθούμε αλλά να νικήσουμε όπως παράγγελνε και ο Εθνάρχης. Καμιά ολιγωρία δεν μας συγχωρηθεί!

* Αντιδήμαρχος Ηρακλείου