Του Δημήτρη Πορταλάκη

Το ρολόι  γυρίζει 30 χρόνια πίσω . Ο τόπος είχε δώσει ραντεβού με την ιστορία, όπως προφητικά προανήγγειλε η διαφημιστική αφίσα του ΠΑΣΟΚ  κι εγώ  πάνω σ΄ένα παλιό μεταπολεμικό Hanomag ,πανηγύριζα  κρατώντας  μια σημαία μ΄ένα πράσινο ήλιο τη θέληση του λαού να  μείνει πιστός σ΄αυτό το ιστορικό ραντεβού .

Άντρες, γυναίκες, γέροι , παιδιά πάνω στο φορτηγό εποχής κάναμε  την απαραίτητη γύρα  με κόρνες και πανηγύρια στα χωριά της Ένωσης Πεζών ( πριν ο Νίκος Καζαντζάκης δώσει άθελα του το δικό του ραντεβού με τον Καποδίστρια) και με  φυσική κατάληξη την πλατεία Ελευθερίας .

Ήταν 18 Οκτώβρη του 1981 . Ασπρόμαυρες μνήμες ,θολές αναμνήσεις. Συνθήματα που έγραψαν ιστορία  και που τώρα μας βγάζουν  περιπαικτικά τη γλώσσα.. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» , «Εδώ και τώρα αλλαγή», « Η τάξη των μη προνομιούχων» Άγουροι κι ανυποψίαστοι ακόμα κι αυτοί  που δεν ψηφίσαμε , πιστέψαμε πως ξημέρωνε μια άλλη μέρα για την Ελλάδα, με πρόσωπα άφθαρτα, με ιδέες φρέσκιες, με όρεξη μεγάλη, με πολιτικούς που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τους  πριν πάρουν μίζα την πολυκατοικία μας ,για μια Ελλάδα νέα.

Που να ξέραμε! Πως η γιορτή της Δημοκρατίας θάταν πάρτυ για λίγους. Πως το παραμύθι του Ανδρέα θα΄χε σαν κακό Δράκο , τον πρωτότοκο γιό του. Πως  όταν έλεγε για μη προνομοιούχους κάποτε ο μακαρίτης, θα κατέληγε να γινόμασταν όλοι, 30 χρόνια αργότερα πειναλέοι και ακτήμονες.

Πως τα παιδιά της Αλλαγής, κείνα τα μουσάτα μακρυμάλλικα  αγόρια που κατέβηκαν απ΄τα χωριά τους για ν΄αλλάξουν την κοινωνία και την Ελλάδα, μεταλλάχτηκαν, γίναν ζόμπυ της ιστορίας. Βαμπίρ των μικρομεσαίων στρωμάτων και της ραχοκοκαλιάς της κοινωνίας, νεκροθάφτες και κυνικοί μιας Ελλάδας που άφωνη παρακολουθεί τον ακρωτηριασμό της. 

Κείνοι οι χωριάτες της εξουσίας στέλνουν ξανά πίσω τους Έλληνες στα χωριά τους, που αναζητούν αποκούμπι και στήριγμα για να απαλύνουν τη φτώχεια τους.

Είναι 18 Οκτώβρη του 2011. Ο ημεροδείκτης προσγειώνεται ανώμαλα στη πραγματικότητα. Ξυπνάς απότομα νομίζοντας  πως έβλεπες όνειρο, μα δεν ήταν παρά η εφιαλτική πραγματικότητα που σε στοιχειώνει και ψάχνεις να βρεις  κουράγιο για την επόμενη πανεργατική απεργία… για κεινους που σκότωσαν τις ελπίδες μας, γι΄αυτούς που έδωσαν  ενέχυρο τα όνειρα μας, για όσους μετέτρεψαν τη χώρα σ΄ένα Πεδίο Βολής μικρό, που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι. Για ένα πουκάμισο αδειανό ,…για μια ακόμα δόση!

Κάποιοι θα «γιορτάσουν» φέτος τα 30 χρόνια της «Αλλαγής» στο πεζοδρόμιο και στις πλατείες. Κάποιοι άλλοι θα λουφάξουν στον καναπέ τους αρνούμενοι να κοιτάξουν κατάφατσα την πραγματικότητα.

Για τους κυβερνώντες δεν ξέρω. Μπορεί να κάνουν τη γιορτή στον αυλόγυρο του Ακη στην Ακρόπολη!