Του ΚΩΣΤΗ Ε. ΜΑΥΡΙΚΑΚΗ

Θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε. Η συνείδηση της δικαιοσύνης, έννοια αιώνια σ’ αυτή τη χώρα, είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή που έγινε κανόνας του φυσικού κόσμου. Κανόνας όμως και της πόλης, των κοινών πραγμάτων. Η διαφορά του αρχαίου από ένα σύγχρονο δράμα, ελάχιστες διαφορές έχουν.

Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνούσε το μέτρο, έπρεπε να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. Ο ίδιος νόμος ίσχυε και όταν ακόμα επρόκειτο για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» έλεγε ο Ηράκλειτος, «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν». Ο Παπανδρέου, με τις άφρονες, επικίνδυνες και επιπόλαιες επιλογές του υπερέβην όλα αυτά που η φυσική και πολιτική τάξη αποκαλούν ως «μέτρο». Όποιος τόλμησε να αμφισβητήσει το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τη θέση της χώρας στον κόσμο με επικίνδυνα και διχαστικά διλλήματα, είναι σα να αμφισβητεί την ίδια την Ιστορία και την υπόσταση του Έθνους.

Η εξέλιξη των πραγμάτων καθίσταται εφιάλτης από λεπτό σε λεπτό για την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ. Η κατάρρευση ενός ανεπαρκούς πρωθυπουργού, που όπως φαίνεται τελείται εν μέσω γελοιοποίησης, θα κλείσει μια θλιβερή διετία για τη χώρα που την έφερε με μαθηματική ακρίβεια στα πρόθυρα του διχασμού και της εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Ο Παπανδρέου αποτελεί πλέον μια τραγική, μια μοιραία και Βαρναλική φιγούρα που αμφισβητείται από τη μεγαλύτερη μερίδα των βουλευτών του. Έχει καεί πλέον πολιτικά. Πρέπει με γενναιότητα να διευκολύνει τις καταιγιστικές εξελίξεις. Πρέπει να αποσυρθεί μόνος του. Όλο και κάποιο μοναστήρι, ας πούμε,  θα περιμένει στο Άγιον Όρος. Εξάλλου ήταν η συνήθης κατάληξη των Βυζαντινών πριγκιπόπουλων. Ποιος λοιπόν θα το περίμενε ότι η ιστορία θα επαναλαμβάνονταν ως φάρσα;

komavr@otenet.gr