Στέλιος Μάινας: Κανένας δεν γλιτώνει από την ανάγκη του άλλου

Αφροδίτη Γ. Γερωνυμάκη
Αφροδίτη Γ. Γερωνυμάκη
Στέλιος Μάινας: Κανένας δεν γλιτώνει από την ανάγκη του άλλου

Ο Σ. Μάινας πρωταγωνιστεί στο θεατρικό έργο “Ο Κήπος” του Μπρους Γκουτς

Συνέντευξη στην Αφροδίτη Γερωνυμάκη 

 

Ο Στέλιος Μάινας είναι ένα ηθοποιός που δεν έχει διστάσει να πειραματιστεί, να εξερευνήσει διάφορους και διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους και να τσαλακωθεί τόσο σε τηλεοπτικές σειρές όσο και σε θεατρικές παραστάσεις. Τον έχουμε δει να αντιμετωπίζει με την ίδια σοβαρότητα και ευλάβεια ρόλους χιουμοριστικούς, να τους δίνει ένα άλλο βάθος  και να αναδεικνύει με το υποκριτικό του ταλέντο χαρακτήρες καθιστώντας τους άξιους περαιτέρω ανάλυσης και προσοχής, προκαλώντας ταυτόχρονα ποικίλα συναισθήματα μέχρι και την απόλυτη ταύτιση στο κοινό.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο με ευγένεια και ευγλωττία που σπανίζουν, πράγμα που είχε ως συνέπεια η συνέντευξή μας να πάρει την τροπή μιας όμορφης συζήτησης. Παρά το άσχημο- λόγω κορωνοϊού- κλίμα των ημερών ακούγονταν αισιόδοξος και ευδιάθετος. Μιλήσαμε για την πορεία του, για το τι του έχει διδάξει ο χώρος, για το επάγγελμα του ηθοποιού, για τους χαρακτήρες που έχει υποδυθεί ανά τα χρόνια και τον χαρακτήρα που υποδύεται αυτή την περίοδο. Ο Σ. Μάινας πρωταγωνιστεί στο θεατρικό έργο “Ο Κήπος” του Μπρους Γκουτς, μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παράσταση καθώς αποτελεί μια απόπειρα ενδοσκόπησης των αλλαγών στις οποίες όλοι προχωράμε έτσι ώστε να συνυπάρξουμε με τους άλλους σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. 

Έχετε διανύσει μια πορεία 36 χρόνων στο θέατρο, τι σημαίνει αυτή η μορφή τέχνης για εσάς; 

Πέρα από το ότι είναι ένα πολύ ωραίο επάγγελμα, ένα επάγγελμα το οποίο χαίρεσαι να κάνεις, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι είναι τόσο ζητούμενο από τους νέους, δεν είναι καθόλου εύκολο και δεν σχετίζεται τόσο με τη λάμψη όπως νομίζει ο κόσμος. Η λάμψη δεν αφορά εσένα, αφορά τους άλλους. Πρόκειται για ένα όμως πολύ ωραίο επάγγελμα πραγματικά, είναι εάν θέλετε η κορωνίδα των ανθρωπιστικών επαγγελμάτων, εάν θα το έλεγε κανείς επάγγελμα και όχι λειτούργημα. Αυτό που μένει πέρα από την κούραση  και την ταλαιπωρία που έχει αυτό το επάγγελμα είναι η ανθρώπινη γνώση. Αυτό που έχει μείνει και σε εμένα αλλά και σε πολλούς συναδέλφους μετά από τόσα χρόνια είναι η εμπειρία της επαφής με τους ανθρώπους και με τον ψυχισμό τους, αυτή είναι η διερεύνηση που μας κάνει πιο ήρεμους και πιο έτοιμους να αντιμετωπίσουμε τη ζωή. 

Αν ξεκινούσατε σήμερα θα αλλάζατε κάτι;

Θα τα άλλαζα όλα, καθώς είμαι ένας άνθρωπος που βαριέται πολύ εύκολα, δηλαδή δεν θα ήθελα με τίποτα να επαναλάβω τα ίδια πράγματα. Η επανάληψη ακριβώς για το δικό μας επάγγελμα είναι εχθρός γι’ αυτό το δύσκολο στη δουλειά μας είναι το πρωτογενές το οποίο και κυνηγάμε. Κυνηγάμε με δυο λόγια την από εξαρχής δημιουργία αυτή είναι η ομορφιά του επαγγέλματός μας και το δύσκολο επίσης. Θα τα άλλαζα λοιπόν όλα, από την αρχή και κατά πάσα πιθανότητα θα έκανα ένα άλλο επάγγελμα, ακριβώς για να νιώσω κάτι διαφορετικό. 

Ποιο επάγγελμα θα ήταν αυτό; Έχετε φανταστεί;

Θα ήταν σαφέστατα ένα ανθρωπιστικό επάγγελμα κάτι δηλαδή που έχει να κάνει με την καλυτέρευση του ανθρώπου. Όνειρό μου όταν ήμουν νέος, ήταν να γίνω γιατρός. Θα δοκίμαζα να ασχοληθώ με την ιατρική που όπως και η υποκριτική αποτελεί ένα ανθρωπιστικό επάγγελμα. Θα μου πείτε τι δουλειά έχει η τέχνη με την ιατρική, κι όμως, ένας μεγάλος δάσκαλος, δικός μας, ο Άντον Τσέχωφ, ήταν γιατρός. Πέρα από την επιστημονική γνώση, τη γνώση ανατομίας, την ιατρική ψυχραιμία και την ενδελέχεια που είναι απαραίτητα για έναν γιατρό, πρέπει να εξερευνά τις πιθανότητες με ένα ποσοστό διορατικότητας, φαντασίας και ευαισθησίας. 

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει διδάξει ο χώρος; 

Ο χώρος μας δεν διαφέρει από τη ζωή, ότι μαθαίνεις σε όλα τα επαγγέλματα, εάν τα κάνεις σωστά, εάν δηλαδή ασκείς το επάγγελμά σου ως λειτούργημα και όχι ως βιοπορισμό, το ίδιο είναι και το δικό μας επάγγελμα. Αυτό που μαθαίνεις μετά από χρόνια είναι ότι δεν μπορείς να είσαι βέβαιος για τίποτα, ότι μεγαλώνοντας οι βεβαιότητές σου μικραίνουν αντί να μεγαλώνουν. Ανακαλύπτεις ότι οι πιθανότητες αποκτούν διανυσματικό μέγεθος σε αντίθεση με τις βεβαιότητες που έχεις ως νέος, μεγαλώνοντας μεγαλώνουν και οι αβεβαιότητές σου. 

Έχετε συμμετάσχει σε πολλές επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές αλλά και θεατρικές παραστάσεις, με ποιον από τους ρόλους που έχετε υποδυθεί μπορέσατε να ταυτιστείτε περισσότερο; 

Οι ρόλοι είναι αφορμές για να ανακαλύψουμε μικρά κομμάτια από τον εαυτό μας αλλά ποτέ δεν είναι οι ρόλοι εμείς ούτε εμείς οι ρόλοι. Διατηρούμε αποστάσεις από αυτό που κάνουμε και έτσι πρέπει. Ο καλλιτέχνης, κατά την προσωπική μου γνώμη, δεν πρέπει να ταυτίζεται ποτέ με το αντικείμενό του πρέπει να το έχει πάντα σε απόσταση. Εγώ προσπαθώ να διατηρήσω την ψυχραιμία μου που λέμε, δεν έχω ταυτιστεί ποτέ με κανένα ρόλο, έχω αγαπήσει ρόλους με την έννοια ότι είναι πιο κοντά μου, στη δική μου ψυχοσύνθεση ή μου είναι συμπαθείς αλλά ποτέ δεν ταυτίζομαι μαζί τους. Μπορώ να πω ότι ένας ρόλος που έχω μια “αδυναμία” είναι ο Γιώργης από το νησί αλλά γενικότερα έχω μια αδυναμία στο «Νησί» λόγω αν θέλετε της Κρήτης που έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου και ίσως μετράει αυτό περισσότερο.

Στον Κήπο υποδύεστε τον  Μπάρι, έναν άξεστο χαρακτήρα ο οποίος προσπαθεί να γίνει καλύτερος άνθρωπος μετά την εμφάνιση της Λουίζ στη ζωή του. Τελικά ποια πιστεύετε ότι είναι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη για να αλλάξει δραστικά η ζωή ενός ανθρώπου;

Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη ουσιαστικά, μόνο η αγάπη. Και η αγάπη με την ευρύτερη έννοια, με τη χριστιανική έννοια της λέξης, της προσφοράς, της δοτικότας. Πιστεύω ότι έχουμε ένα μεγάλο κομμάτι δοτικότητας το οποίο το χάνουμε με τα χρόνια, με την τριβή, με την καθημερινότητα ή με την ανασφάλειά μας. Όσο πιο ανασφαλής είμαστε τόσο λιγότερο δοτικοί είμαστε και τόσο λιγότερη αγάπη  εκπέμπουμε προς τους άλλους. Ο χαρακτήρας μου, ο Μπάρυ, ενώ ξεκινάει σαν ένα πληγωμένο θηρίο, αρνητικό και επιθετικό προς τους άλλους και συγκεκριμένα προς μια κυρία που έρχεται για να τον βοηθήσει, στη συνέχεια ακριβώς ανακαλύπτει ότι έχει αυτά τα αποθέματα αγάπης, στοργής και αλληλεγγύης που πιστεύω ότι έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι. 

Στο έργο βλέπουμε την προσπάθεια δύο εκ δια μέτρου διαφορετικών προσωπικοτήτων να συνυπάρξουν. Πέρα από τα πλαίσια του έργου, σε επίπεδο κοινωνίας πως μπορεί να επιτευχθεί η αρμονική συνύπαρξη και τι προϋποθέτει; 

Κατά τη γνώμη μου όταν οι εξωτερικές συνθήκες, οι κοινωνικές συνθήκες, είναι ευνοϊκές, όταν με δυο λόγιο οι άνθρωποι είναι απαλλαγμένοι κατά το δυνατόν από το άγχος του βάρους της, τότε τους δίνεται μεγαλύτερο περιθώριο να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Ξέρω πολύ καλά ότι έχουμε και το σπέρμα της αλαζονείας μέσα μας, της επιθετικότητας, της αδηφαγίας και του κανιβαλισμού προς τους άλλους, βεβαίως αυτά αν θέλετε είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά αλλά είναι μάχιμα στον άνθρωπο. Έχω όμως την αίσθηση ότι όταν ζούμε σε ένα κοινωνικό περιβάλλον αναπτύσσονται και εκφράζονται τα καλά στοιχεία του ανθρώπου.

Η εν λόγω θεατρική παράσταση έχει κερδίσει το κοινό, ποιοι νομίζετε ότι είναι οι παράγοντες που συνέβαλαν σε αυτό; 

‘Εχει πάρα πολύ χιούμορ το έργο μας, δηλαδή αντιμετωπίζει σοβαρά πράγματα με πολύ χιούμορ και το κυριότερο πέρα από το χιούμορ, αντιμετωπίζει ανθρώπινες, θέτει δηλαδή ένα βασικό ερώτημα το οποίο είναι προς απάντηση, ποιος έχει ανάγκη ποιον; Περισσεύει κανείς; Όλοι έχουμε ανάγκη τους άλλους και όσο αισθανόμαστε ότι είμαστε άτρωτοι τόσο πιο μέσα σε φενάκη ζούμε και σε ψέμα. Κανένας μας δεν είναι άτρωτος και αν δεν έχουμε τώρα ανάγκη τους άλλους θα τους έχουμε αύριο, θα έρθει και η δική μας η σειρά, κανένας δεν γλυτώνει  από την ανάγκη του άλλου. Αυτό δεν το λέω ωφελιμιστικά, το λέω γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτό το έργο λοιπόν πέτυχε και αρέσει για ένα βασικό λόγο διότι το διακύβευμά του είναι ότι έχουμε ανάγκη τους διπλανούς μας, δεν περισσεύει κανείς, πρέπει να μπορούμε να τείνουμε χείρα βοηθείας και να λάβουμε χείρα βοηθείας από τους άλλους, να επιτρέψουμε στους άλλους να μας βοηθήσουν. 

Ποια τα επαγγελματικά σας σχέδια για το μέλλον; 

Ετοιμάζουμε πρόβες πάρα πολύ σύντομα για μια μεγάλη περιοδεία και για τις παραστάσεις στην Επίδαυρο και τα αρχαία θέατρα με τις Βάκχες του Ευριπίδη με έναν πολύ δυναμικό θίασο σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη, θα έρθουμε φυσικά και από την Κρήτη και στο Ηράκλειο και στα Χανιά και στο Ρέθυμνο, θα είμαστε εκεί τον Αύγουστο σίγουρα. Εγώ είμαι νησιώτης ούτως ή άλλως αλλά έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στην Κρήτη διότι θεωρώ ότι μοιάζουμε πάρα πολύ με τους ανθρώπους στην Κρήτη. Μου αρέσει η ευθύτητα των Κρητικών, μου αρέσει που δεν μασάνε τα λόγια τους, μου αρέσει αυτή η ιδιαιτερότητα που έχουν και η αγάπη που δείχνουν για τους ανθρώπους που εκτιμάνε. Είναι και η γυναίκα μου Κρητικιά, Χανιώτισσα, αλλά πρέπει να σας πω ότι εγώ την Κρήτη  την ξέρω πολύ πριν την γυναίκα μου. Έχω κάνει δυο χρόνια στην Κρήτη ως ναύτης, ήμουν στον ναύσταθμο Κρήτης από το 1979 μέχρι το 1981 και είχα συνδεθεί με την Κρήτη και τους Κρητικούς πολύ νωρίτερα, αγαπώ την Κρήτη πολλά χρόνια.

Γίνε ο ρεπόρτερ του CRETALIVE

ΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ