Έφυγε από τη ζωή ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Γιώργος Βότσης

Ο Γιώργος Βότσης, ο διακεκριμένος δημοσιογράφος της «Ελευθεροτυπίας», πέθανε σε ηλικία 88 ετών αφήνοντας πίσω του ένα στίγμα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η ζωή του ήταν γεμάτη αντιθέσεις. Η προσφυγική εμπειρία της παιδικής ηλικίας, η προσωπική απώλεια, αλλά και η αδιάκοπη προσπάθεια να υπηρετήσει την αλήθεια και τον δημοσιογραφικό λόγο.

Από τα βουνά της Ηπείρου στον Πειραιά

Γεννημένος το 1938 στη Λάβδανη Ιωαννίνων, στο Πωγώνι δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, ο Βότσης έζησε τις πρώτες του εμπειρίες μέσα στον πόλεμο. «Μετά από δύο χρόνια, επειδή κηρύχθηκε ο πόλεμος, έπρεπε να φύγουμε από το χωριό με προορισμό τη μεγαλούπολη», θυμάται. Παρά το γεγονός ότι μεγάλωσε στον Πειραιά, η Ηπειρώτικη καταγωγή του ήταν πάντα ζωντανή μέσα του. «Ακούω κλαρίνο και γεμίζει η ψυχή μου, αλλά πονάει και η καρδιά μου», λέει.

Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από δραματικές στιγμές. Σε ηλικία πέντε ετών, οι αρχές πήραν τον πατέρα του μέσα από το σπίτι, και στα δέκα τον είδε να καταδικάζεται σε θάνατο. Η Τα πρώτα βήματα στη δημοσιογραφία
Η αγάπη του για τη γνώση και τη δημοσιογραφία φάνηκε νωρίς. Από τα σχολικά του χρόνια ξεχώριζε για τις εκθέσεις του και την ικανότητά του να γράφει. Στο γυμνάσιο εξέδωσε μάλιστα την πρώτη του εφημερίδα. Σε ηλικία 19 ετών, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του πορεία, ακολουθώντας μια ανεξάρτητη γραμμή: «Δεν λογοκρίθηκα ποτέ. Ήμουν sui generis δημοσιογράφος».

Η πρώτη του δουλειά ως σερβιτόρος στον Ελευθεριάδη στη Δροσιά δεν τον πτόησε. Αντιθέτως, ήταν μια εμπειρία που συνδύαζε την εργατικότητα με τις ανθρώπινες σχέσεις: «Όταν ήρθε να φάει η Καίτη, ο παιδικός μου έρωτας, με είδε να σερβίρω. Ντράπηκα, μου έφυγε ο δίσκος απ’ τα χέρια».

Ο ρόλος της μάνας και η αξία της αξιοπρέπειας

Ο Βότσης αποδίδει στη μητέρα του την πιο σημαντική επιρροή στη ζωή του. «Αυτή που τραβούσε συνέχεια το κουπί στη ζωή μας ήταν η μάνα. Δεν είχε βγάλει καν το δημοτικό σχολείο. Αλλά μου έδωσε ό,τι σημαντικότερο έχω: την αξιοπρέπεια». Παρά την απουσία του πατέρα του από την καθημερινή ζωή, η προσωπικότητά του διαμορφώθηκε μέσα από την ισχυρή παρουσία της μητέρας του και την προσωπική του αίσθηση δικαιοσύνης.

Δημοσιογραφία, ανεξαρτησία και αναρχία

Για τον Βότση, η δημοσιογραφία ήταν πρώτα απ’ όλα θέμα ανεξαρτησίας και αλήθειας. Η «Ελευθεροτυπία» της εποχής του δεν του ζήτησε ποτέ να αλλάξει ούτε μία αράδα από αυτά που έγραφε. Εκτιμούσε τον διευθυντή Σεραφείμ Φυντανίδη και τον Κίτσο Τεγόπουλο για τον σεβασμό τους στον συντάκτη. «Η επιτυχία μιας εφημερίδας εξαρτάται από την ελευθερία του λόγου, από το αν έχει κομματικές δεσμεύσεις ή όχι», υπογραμμίζει.

Παράλληλα, δήλωνε αναρχικός και όχι εξ ορισμού αριστερός. Η αναρχία για εκείνον ήταν στάση ζωής, συνείδηση απέναντι στην κοινωνία και την ανθρωπότητα: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναΣυναντήσεις που μένουν στη μνήμη
Στη διάρκεια της καριέρας του, συνάντησε προσωπικότητες όπως τον Πρόεδρο Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Κωστή Στεφανόπουλο. Θυμάται χαρακτηριστικά μια συνάντηση με τον Κ. Καραμανλή: «Είμαστε και οι δυο αναρχικοί, ο καθένας με τον τρόπο του», του είπε ο Πρόεδρος, αναγνωρίζοντας μέσα στον Βότση έναν άνθρωπο ανεξάρτητο και με δική του κρίση.

Κίνδυνοι και προσωπικές περιπέτειες

Η δημοσιογραφική του πορεία δεν έλειψε από περιπέτειες. Κάποτε η αστυνομία τον θεωρούσε «αρχηγό» της 17Ν και αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στο σπίτι του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου στην Κρήτη, όπου περιγράφει με χιούμορ και ανθρώπινη ζεστασιά την εισβολή των αστυνομικών: «Επ, στο σπίτι μου ούτε οι Γερμανοί δεν μπήκαν», φώναξε ο Κούνδουρος.

Η τελευταία συνάντηση με τη δημοσιογραφία

Παρά το πέρασμα των χρόνων, ο Βότσης δεν έχασε ποτέ την αγάπη του για την αλήθεια και τον λόγο. Αν και σήμερα η δημοσιογραφία έχει αλλάξει, θεωρούσε ότι η «Ελευθεροτυπία» της δικής του εποχής δεν μπορεί να επαναληφθεί: «Ο κομματισμός και η δημοσιογραφία είναι έννοιες ασύμβατες», τόνιζε.

Ο Γιώργος Βότσης αφήνει πίσω του μια παρακαταθήκη ειλικρίνειας, αξιοπρέπειας και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Όπως ο ίδιος έλεγε: «Μέσα από όλα όσα έγραψα, εύχομαι να μην τα διατύπωσα στον βρόντο».