Τι ζητούν από τον Τσίπρα οι πολίτες στις επιστολές τους;

Τι ζητούν οι πολίτες από τον πρωθυπουργό στις επιστολές που του στέλνουν; Ποια τα προβλήματα που τους απασχολούν, ποια τα αιτήματα και οι ενστάσεις τους;

Απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα δίνει, μέσω του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο Σταύρος Παναγιωτίδης, προϊστάμενος του Γραφείου Κοινωνικών Πολιτικών του πρωθυπουργού. Πρόκειται για ένα γραφείο που είναι σύμβουλος του Αλ. Τσίπρα. Παρακολουθεί και συμβάλει στην κυβερνητική πολιτική στους τομείς της Παιδείας, της Υγείας, της Εργασίας, του Πολιτισμού, του Αθλητισμού, της Προστασίας του Περιβάλλοντος και των Δικαιωμάτων και ενημερώνει σχετικά τον πρωθυπουργό.

"Υπάρχουν κατά καιρούς επιστολές συλλογικών φορέων που εκφράζουν, για παράδειγμα, τη διαφωνία τους με μια πτυχή ενός νομοσχεδίου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αν κρίνουμε και εμείς πως υπάρχει κάτι προς βελτίωση, συνεργαζόμαστε σε αυτήν την κατεύθυνση με το αντίστοιχο Υπουργείο. Επίσης, συχνά δεχόμαστε επιστολές με συγκεκριμένα αιτήματα από θεσμικούς φορείς που ζητάνε παρεμβάσεις σε σχέση με συγκεκριμένα ζητήματα, για παράδειγμα για θέματα αναπηρίας, σχολικής στέγης, θεσμικής κατοχύρωσης εργασιακών δικαιωμάτων και άλλα σχετικά. Στο παρελθόν δεχόμασταν και αρκετές επιστολές για θέματα που σχετίζονταν με την σχέση των πολιτών με τους μηχανισμούς της δημόσιας διοίκησης, κάτι που πλέον δεν συμβαίνει, διότι οι πολίτες έχουν αρχίσει να απευθύνονται στην υπηρεσία της Καθημερινότητας που έχει ιδρύσει η κυβέρνηση και επιλύει διάφορες τέτοιες εμπλοκές. Να πω εδώ πως οι επιστολές αυτές είναι για εμάς ένας δείκτης του ότι η κοινωνία εμπιστεύεται αυτήν την κυβέρνηση. Ξέρετε, ιστορικά, η όξυνση των διεκδικήσεων των κοινωνιών δεν συνέβαινε στις εποχές της μεγάλης κατάπτωσης τους. Εκεί συνήθως υπάρχει αποδοχή της ήττας και αδρανοποίηση. Για παράδειγμα, στην προπολεμική Γαλλία, οι μεγαλύτερες κινηματικές κινητοποιήσεις δεν γίνονταν επί δεξιών κυβερνήσεων, αλλά στις μέρες της κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου, της συνεργασίας σοσιαλιστών και κομμουνιστών. Τότε οι εργάτες είχαν δει να κατοχυρώνεται από την κυβέρνηση μια σειρά από δικαιώματα, όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η πληρωμένη άδεια, η αύξηση των μισθών και άλλα. Μετά από αυτό οι εργάτες ενέτειναν τις απαιτήσεις τους, βλέποντας πια πως είχαν μπροστά τους μια κυβέρνηση με την οποία οι διεκδικήσεις τους είχαν πλέον νόημα και δεν αντιμετωπίζονταν με την καταστολή. Έτσι και για εμάς τα αιτήματα των πολιτών δεν είναι μόνο δείκτης προβλημάτων, αλλά και δείκτης εμπιστοσύνης. Και τα κοινωνικά κινήματα τα αντιλαμβανόμαστε ως συμμάχους μας, γιατί μας επιτρέπουν να υπάρχει μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την κοινωνία, ακόμα και όταν διαφωνούμε. Δεν μπορείς να κάνεις αποτελεσματική κοινωνική πολιτική αν δεν συλλαμβάνεις την κοινωνική κίνηση και τον τρόπο που οι άνθρωποι βλέπουν τη ζωή τους.