Γιος Jean Hanlon: «Ερχόταν στον ύπνο μου και ζητούσε βοήθεια» -Το case study μιας δολοφονίας που χρειάστηκε 17 χρόνια για να λυθεί

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Η ιστορία της 54χρονης Βρετανίδας Jean Hanlon, η οποία δολοφονήθηκε στην Κρήτη, δεν είναι μόνο η ιστορία μιας εγκληματικής πράξης που συγκλόνισε την οικογένεια της. Είναι η ιστορία ενός αγώνα δεκαεπτά ολόκληρων χρόνων για την αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Ενός αγώνα που ο γιος της Michael James Porter και τα αδέλφια του έδωσαν με αδιάκοπη επιμονή, παρά τις απογοητεύσεις, τις δυσκολίες και το βαρύ ψυχικό τίμημα.

Σύμφωνα με τον Michael, η υπόθεση της μητέρας του θα μπορούσε να αποτελέσει «case study» για όλα όσα δεν έγιναν σωστά στα κρίσιμα πρώτα στάδια της έρευνας. Όπως υποστηρίζει, υπήρχαν στοιχεία και πληροφορίες που δεν αξιολογήθηκαν με τον τρόπο που θα έπρεπε, χάθηκαν πολύτιμες ευκαιρίες για μια πληρέστερη διερεύνηση και η οικογένεια βρέθηκε για χρόνια να αναζητά απαντήσεις σε ερωτήματα που, όπως πιστεύει, θα έπρεπε να είχαν διερευνηθεί εξαρχής με μεγαλύτερη προσοχή και αποφασιστικότητα.

Πίσω, όμως, από τα λάθη, τις παραλείψεις, τις έρευνες και τις δικαστικές διαδικασίες, υπάρχει η ιστορία τριών γιων που επί 17 χρόνια έζησαν χωρίς να μπορούν να αφήσουν πίσω τους αυτό που συνέβη στην Κρήτη. Για τον Michael και τα αδέρφια του ο χρόνος δεν λειτούργησε σαν γιατρικό. Παρέμεινε "κολλημένος" σε εκείνη τη νύχτα του Μαρτίου του 2009 οπότε και η μητέρα τους πετάχτηκε στη θάλασσα. Μόλις δύο ανάσες πρόλαβε να πάρει μέσα στο νερό. Το χτύπημα που είχε καταφέρει ο δολοφόνος στο κεφάλι της ήταν συντριπτικό.

Η εικόνα της μητέρας τους στο νεκροτομείο του ΠαΓΝΗ θα τους "στοιχειώνει" για πάντα. Η υπόσχεση που έδωσαν τότε, έγινε σκοπός ζωής: "Να μάθουν την αλήθεια. Να μάθουν ποιος το έκανε".

Όμως, ο  Michael δεν πάλευε μόνο για να αποκαλυφθεί η αλήθεια για τη μητέρα του. Πάλευε και με τους εφιάλτες που τον επισκέπτονταν ξανά και ξανά: τη Jean να παλεύει μέσα στη θάλασσα και να τον καλεί σε βοήθεια, χωρίς εκείνος να μπορεί ποτέ να τη φτάσει. Όνειρα τόσο ζωντανά, που τον έκαναν να ξυπνά κλαίγοντας, κουβαλώντας το βάρος ενός πόνου που δεν είχε βρει ακόμη δικαίωση.

Η ιστορία της Jean Hanlon είναι η ιστορία μιας οικογένειας που χρειάστηκε να περιμένει δεκαεπτά χρόνια για να φτάσει στην αλήθεια. Είναι, όμως, και μια ιστορία που μπορεί να διδάξει πολλά: για την σπουδαιότητα της σωστής αξιολόγησης κάθε στοιχείου από την πρώτη στιγμή, για τις καταστροφικές συνέπειες που μπορεί να έχουν οι λανθασμένοι χειρισμοί και οι χαμένες ευκαιρίες αλλά και για τη δύναμη εκείνων που αρνούνται να πάψουν να αναζητούν την αλήθεια. 

Image

Η συγκλονιστική συνέντευξη με τον Michael, λίγες ημέρες μετά την ομόφωνη καταδικαστική απόφαση που εξέδωσε το ΜΟΔ Λασιθίου σε βάρος 55χρονου κρητικού για τη δολοφονία της Jean, έχει ως εξής:

ερώτηση: Τι ήταν αυτό που έδωσε σε εσάς και στα αδέλφια σας τη δύναμη να συνεχίσετε να διεκδικείτε δικαιοσύνη, παρά τις αναποδιές, τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις;

-Michael: "Το να βλέπουμε τη μητέρα μας να κείτεται τόσο ανυπεράσπιστη στο νεκροτομείο είναι μια εικόνα που θα μας συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής μας. Εκείνη τη στιγμή, καταλάβαμε ενστικτωδώς ότι κάποιος της το είχε κάνει αυτό. Αυτή η συνειδητοποίηση άναψε μέσα μου μια φωτιά που δεν έσβησε ποτέ. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αποκαλύψω την αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη για τη μητέρα μας.

Υπήρξαν πολλές φορές, όλα αυτά τα χρόνια, που νιώθαμε πως βρισκόμασταν αντιμέτωποι με ανυπέρβλητα εμπόδια. Συχνά είχαμε την αίσθηση ότι η υπόθεση της μητέρας μας δεν αντιμετωπιζόταν με την αμεσότητα ή την αποφασιστικότητα που της άξιζε, γι’ αυτό γνωρίζαμε ότι έπρεπε να γίνουμε η φωνή της. Αρνηθήκαμε να επιτρέψουμε να ξεχαστεί.

Αυτό που μας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσουμε ήταν η απίστευτη στήριξη που λάβαμε από τον κόσμο, τα μέσα ενημέρωσης, τη νομική μας ομάδα, τους ερευνητές και τόσους πολλούς ανθρώπους που πίστεψαν στον αγώνα μας. Κάθε μήνυμα ενθάρρυνσης, κάθε δημοσίευμα, κάθε άνθρωπος που στάθηκε στο πλευρό μας, μάς υπενθύμιζε ότι δεν ήμασταν μόνοι. Αυτή η στήριξη μάς κράτησε όρθιους στις πιο σκοτεινές στιγμές και μας έδωσε την αποφασιστικότητα να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να αποδοθεί, επιτέλους, δικαιοσύνη".

ερώτηση: Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι θέλατε να τα παρατήσετε; Στιγμές που σκεφτήκατε: «Μέχρι εδώ μπορούσαμε να φθάσουμε"

Michael: "Ποτέ. Το να τα παρατήσουμε δεν αποτέλεσε ποτέ επιλογή για εμάς, παρόλο που υπήρχαν άνθρωποι που μας έλεγαν πως είχε έρθει η ώρα να προχωρήσουμε τη ζωή μας. Όταν σου έχουν στερήσει τη μητέρα σου κάτω από τέτοιες συνθήκες, δεν είναι κάτι από το οποίο μπορείς απλώς να απομακρυνθείς. Εμείς δεν μπορούσαμε, ούτε και θέλαμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήταν απίστευτα δύσκολο. Υπήρξαν στιγμές εξάντλησης, απογοήτευσης και βαθιάς οδύνης, όμως αυτά τα συναισθήματα το μόνο που έκαναν ήταν να ενισχύσουν την αποφασιστικότητά μας. Είχαμε δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα μας ότι θα αγωνιστούμε για να αποκαλυφθεί η αλήθεια, και ήμασταν αποφασισμένοι να τιμήσουμε αυτή την υπόσχεση.

Πριν από τη δίκη, ωστόσο, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου γνωρίζαμε ότι είχαμε εξαντλήσει κάθε δυνατό μέσο που είχαμε στη διάθεσή μας. Ό,τι μπορούσε να γίνει, είχε γίνει, προκειμένου η υπόθεση να οδηγηθεί ενώπιον του δικαστηρίου. Καταλαβαίναμε ότι, όποια κι αν ήταν η έκβαση της δίκης, δεν θα υπήρχε πλέον κανένας άλλος δρόμος να ακολουθήσουμε. Ήταν μια τρομακτική πραγματικότητα που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε, αλλά γνωρίζαμε επίσης ότι είχαμε δώσει τα πάντα, απολύτως τα πάντα, στον αγώνα μας για να αποδοθεί δικαιοσύνη για τη μητέρα μας".

ερώτηση: Μέσα σε αυτά τα 17 χρόνια, νιώσατε ποτέ την παρουσία της μητέρας σας; Βιώσατε κάποια σημάδια ή είδατε όνειρα με τη Jean που ενίσχυσαν την αποφασιστικότητά σας να συνεχίσετε τον αγώνα για δικαιοσύνη;

Michael: "Προσωπικά, όλα αυτά τα χρόνια ένιωθα την παρουσία της μητέρας μου, αν και ποτέ με γαλήνιο τρόπο. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν αυτό οφειλόταν στο πένθος, στο τραύμα ή σε κάτι πέρα από αυτά, όμως αυτές οι εμπειρίες έμειναν βαθιά χαραγμένες μέσα μου.

Όταν οι αρχές προσπάθησαν αρχικά να αποδώσουν τον θάνατό της σε ατύχημα από πνιγμό, έβλεπα επαναλαμβανόμενους εφιάλτες με τη μητέρα μου στη θάλασσα, να παλεύει και να καλεί σε βοήθεια. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να τη φτάσω, αλλά δεν τα κατάφερνα ποτέ. Οι εικόνες ήταν απίστευτα ζωντανές και ξυπνούσα νιώθοντας εντελώς συντετριμμένος.

Είχα επίσης έναν άλλο επαναλαμβανόμενο εφιάλτη, στον οποίο ο μεσαίος αδελφός μου, ο Ντέιβιντ, κι εγώ είχαμε κατά κάποιον τρόπο σκοτώσει τη μητέρα μας και την είχαμε θάψει. Ύστερα, όταν τελικά βρισκόταν το σώμα της, δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί και όλοι ήταν εξοργισμένοι μαζί μας για όλα εκείνα τα χρόνια αγώνα, εκστρατειών και συγκέντρωσης χρημάτων.

Αυτά τα όνειρα έμοιαζαν τόσο αληθινά, ώστε συχνά ξυπνούσα κλαίγοντας. Δεν γνωρίζω γιατί ήταν τόσο σκληρά ή τόσο έντονα. Κοιτάζοντας πίσω, μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αντανακλούσαν το βάρος του να μη γνωρίζουμε την αλήθεια και την απεγνωσμένη ανάγκη να βρούμε απαντήσεις.

Προσωπικά, μου αρέσει να πιστεύω ότι, με κάποιον τρόπο, η μητέρα μου μάς προέτρεπε να μην σταματήσουμε, ότι δεν μπορούσε να αναπαυθεί μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Είτε αυτό ήταν η φωνή του πένθους μου είτε κάτι που ξεπερνά κάθε εξήγηση, αυτές οι εμπειρίες δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ενισχύσουν την αποφασιστικότητά μου να συνεχίσω να αγωνίζομαι για να αποδοθεί δικαιοσύνη εκ μέρους της".

ερώτηση: Η υπόθεση της μητέρας σας θα μπορούσε να αποτελέσει "case study" ως προς τον τρόπο με τον οποίο διερευνήθηκε και αντιμετωπίστηκε; Κατά τη γνώμη σας, τι πήγε στραβά και γιατί χρειάστηκαν 17 χρόνια μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη και να αποκατασταθεί η μνήμη της μητέρας σας;

Michael: "Απολύτως. Πιστεύω ότι η υπόθεση της μητέρας μου θα έπρεπε να μελετάται, γιατί αναδεικνύει τις καταστροφικές συνέπειες μιας ανεπαρκούς έρευνας στα κρίσιμα πρώτα στάδια ενός ύποπτου θανάτου.

Από την πρώτη στιγμή, είχαμε την αίσθηση ότι ο θάνατος της μητέρας μου δεν αντιμετωπιζόταν με την προσοχή, τη φροντίδα ή την αμεσότητα που του άξιζε. Ως οικογένειά της, νιώθαμε διαρκώς ότι έπρεπε να αγωνιζόμαστε για να ακουστεί η φωνή μας. Αντί να λαμβάνουμε υποστήριξη, συχνά αισθανόμασταν ότι οι ανησυχίες μας απορρίπτονταν όταν εκφράζαμε προβληματισμούς ή παρουσιάζαμε πληροφορίες που θεωρούσαμε σημαντικές.

Κατά τη διάρκεια της δίκης, ήταν βαθιά οδυνηρό να ακούσουμε καταθέσεις σχετικά με τις ελλείψεις της αρχικής έρευνας. Το να ακούμε παραδοχές για τον περιορισμένο χαρακτήρα των ερευνών που είχαν πραγματοποιηθεί και να βλέπουμε τις δυσκολίες στην απάντηση των ερωτημάτων του δικαστηρίου επιβεβαίωνε αυτό που πιστεύαμε εδώ και πολλά χρόνια: ότι είχαν χαθεί σημαντικές ευκαιρίες για να διερευνηθεί σε βάθος ο θάνατος της μητέρας μου.

Αυτό ήταν σπαρακτικό, γιατί αυτές οι χαμένες ευκαιρίες συνέβαλαν σε δεκαεπτά χρόνια αβεβαιότητας, πένθους, καθώς και συναισθηματικής και οικονομικής επιβάρυνσης για την οικογένειά μας.

Ένα παράδειγμα που δεν έπαψε ποτέ να μας απασχολεί είναι το ημερολόγιο της μητέρας μου. Οι αρχές το είχαν στην κατοχή τους από την πρώτη κιόλας στιγμή και εμείς μάλιστα το απομαγνητοφωνήσαμε-το μεταγράψαμε-προκειμένου να βοηθήσουμε την έρευνα. Επιθυμούσαμε απεγνωσμένα να διερευνηθεί κάθε πιθανό στοιχείο, όμως πολλές φορές νιώθαμε ότι οι προσπάθειές μας απορρίπτονταν αντί να αξιοποιούνται.

Δεν μπορώ παρά να πιστεύω ότι, αν η έρευνα είχε διεξαχθεί εξαρχής με την πληρότητα και την αποφασιστικότητα που απαιτούσε η υπόθεση, η οικογένειά μας ίσως να μην είχε χρειαστεί να περιμένει δεκαεπτά χρόνια για να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Καμία οικογένεια δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να αφιερώνει σχεδόν δύο δεκαετίες αγωνιζόμενη απλώς και μόνο για να διερευνηθεί σωστά ο θάνατος του αγαπημένου της ανθρώπου.

Όλα αυτά τα χρόνια αναζητούσαμε αδιάκοπα νέους τρόπους για να βρούμε απαντήσεις. Αναγκαστήκαμε να οργανώσουμε εκστρατείες ενημέρωσης, να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη, να απευθυνθούμε στα μέσα ενημέρωσης, να αναζητήσουμε ανεξάρτητη βοήθεια και να κρατήσουμε την υπόθεση στη δημοσιότητα, με την ελπίδα ότι κάποιος θα άκουγε επιτέλους.

Οι οικογένειες που έχουν χάσει έναν αγαπημένο τους άνθρωπο δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να μετατρέπονται σε ερευνητές, ακτιβιστές και διοργανωτές εκστρατειών συγκέντρωσης χρημάτων μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν την έρευνα και τη δικαιοσύνη που δικαιούνται.

Αν υπάρχει μία θετική παρακαταθήκη από την υπόθεση της μητέρας μου, ελπίζω να είναι ότι θα παρακινήσει τις αρχές, παντού, να αναγνωρίσουν τη σημασία της διεξαγωγής ενδελεχών και ολοκληρωμένων ερευνών από την πρώτη κιόλας στιγμή, και ότι θα δώσει ελπίδα και σε άλλες οικογένειες.

Να εμπιστεύεστε το ένστικτό σας, να μην πάψετε ποτέ να θέτετε ερωτήματα και να μη φοβηθείτε ποτέ να αγωνιστείτε για την αλήθεια. Μερικές φορές η δικαιοσύνη αργεί πολύ περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, όμως αξίζει πάντοτε να την επιδιώκεις".

ερώτηση: Όταν έρχεστε στην Κρήτη, ποια συναισθήματα σας κατακλύζουν;

Michael: "Κάθε φορά που έρχομαι στην Κρήτη, βιώνω ένα μείγμα συναισθημάτων. Πριν συμβούν όλα αυτά, ήταν ο πρώτος μου προορισμός για διακοπές, γιατί εκεί ερχόμουν για να επισκεφθώ τη μητέρα μου. Έχω τόσες πολλές υπέροχες αναμνήσεις από εκείνες τις στιγμές. Το να τη βλέπω τόσο ευτυχισμένη εκεί, να διαπιστώνω πόσο πολύ αγαπούσε το νησί και πόσο θερμά την είχαν αγκαλιάσει οι άνθρωποι του τόπου, μου έδινε μεγάλη παρηγοριά.

Μετά τη δολοφονία της μητέρας μου, η Κρήτη συνδέθηκε αναπόφευκτα με μια απέραντη θλίψη. Για πολύ καιρό υπήρχε ένα σκοτάδι που συνόδευε κάθε επίσκεψη, γιατί κάθε φορά που ερχόμασταν εδώ, μας θύμιζε όσα είχαν συμβεί.

Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπόρεσα ποτέ να πάψω να αγαπώ αυτό το νησί, γιατί ήταν ο τόπος που η μητέρα μου είχε επιλέξει να αποκαλεί σπίτι της και όπου είχε βρει την ευτυχία.

Πάντα ένιωθα βαθιά αγάπη για την Κρήτη και για την Ελλάδα, όχι μόνο για την ομορφιά τους, αλλά και γιατί εδώ αισθάνομαι πιο κοντά στη μητέρα μου. Το να περπατώ στα μέρη που εκείνη αγαπούσε, να αντικρίζω τη θάλασσα που θαύμαζε και να συναντώ τους ανθρώπους που τη φρόντισαν και τη νοιάστηκαν με βοηθά να νιώθω συνδεδεμένος μαζί της με έναν τρόπο που δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως.

Παράδοξα, μία από τις πιο δύσκολες στιγμές είναι η αναχώρηση. Κάθε φορά που αποχαιρετώ την Κρήτη, νιώθω σαν να αποχαιρετώ τη μητέρα μου ξανά από την αρχή. Ακόμη και ύστερα από όλα αυτά τα χρόνια, αυτό το συναίσθημα δεν φεύγει ποτέ πραγματικά".