Μια οδυνηρή απώλεια, ο θάνατος της Μαρίας...

Ένα διάλειμμα έκανε η Άνοιξη κι ανακάλεσε εσπευσμένα το Χειμώνα. Τα δάκρυα της βροχής, τα απροσμέτρητα ήθελε για να θρηνήσει το χαμό μιας νέας, πολύ όμορφης κοπέλας, μητέρας τριών παιδιών, της Μαρίας Χατζηπέρρου-Τσιμπουκα που χάθηκε στα σαράντα έξι της χρόνια. Της Μαρίας που φοίτησε για ένα χρόνο στην Τρίτη Γυμνασίου στο φιλόξενο σπίτι του Εσπερινού Γυμνασίου.

Εκεί ξεχώριζε για τη φιλομάθειά της, την άριστη επίδοσή της, την τάξη της στα βιβλία και στις σημειώσεις της, τη διάθεσή της μέσα από ερωτήσεις να εμβαθύνει στο μάθημα. Εκεί ξεχώριζε για τη συμμετοχή της σε δράσεις της περιβαλλοντικής ομάδας του σχολείου, στιγμές που χαίρονταν με όλη της την ψυχή, με ευγνωμοσύνη για όσα της δίνονταν, χωρίς ίσως ποτέ να αναλογιστεί τι σήμαινε το δικό της χαμόγελο, η θετική της αύρα, η περήφανη στάση ζωής της για τους άλλους, για το σχολείο μας.

Το Εσπερινό Γυμνάσιο, η διεύθυνση, ο σύλλογος καθηγητών και οι μαθητές, παγωμένοι ακόμα απ’ αυτή την τόσο οδυνηρή, απρόσμενη εξέλιξη μιας νέας ζωής που αντάμωσε το θάνατο, εκφράζουν τη βαθιά λύπη τους για τον άδικο, πρόωρο χαμό της Μαρίας. Για τον άφατο πόνο που βίωσε τις τελευταίες στιγμές της ζωής της χτυπημένη απ’ την επάρατη νόσο.

Στους συγγενείς της, την οικογένεια, το σύζυγο και τα παιδιά της εκφράζει τα πιο ειλικρινή, ολόψυχα συλλυπητήρια, ελπίζοντας πως η γνώση της αξίας του ανθρώπου τους που χάθηκε, θα καταφέρει να τους παρηγορήσει τις στιγμές του ανείπωτου πόνου.

«Να’ χα τ’ αθάνατο νερό, ψυχή καινούργια να ‘χα

Να σου ‘δινα, να ξύπναγες για μια στιγμή μονάχα…» Επιτάφιος, Γιάννη Ρίτσου

Καλό ταξίδι Μαρία! Θα σε θυμόμαστε όλοι με αγάπη…

Η κηδεία της άτυχης Μαρίας έγινε στις 3 το μεσημέρι από τον ιερό ναό Αγίου Ιωάννη Χωστού.

Μ.Λ.