Οι Δήμαρχοι Χανίων από το 1897 μέχρι σήμερα

Λίγο πριν τις κάλπες και λίγο πριν εκλεγεί ο νέος Δήμαρχος Χανίων, κάνουμε μια μικρή αναδρομή στους ανθρώπους που διετέλεσαν δήμαρχοι από το 1897 μέχρι σήμερα.

Την τελευταία τριετία του 19ου αι. (1897-1900) διετέλεσαν οι: Χουσεϊν Βέης Γιαννιτσαράκης, Ιωάννης Ξηράς και Αριστείδης Κριάρης.

Το 1900, με διάταγμα του Ηγεμόνα διορίστηκε Δήμαρχος για μια διετία ο Τούρκος Μεχμέτ Χαμίτ Μπεηζαδέ, μέχρι τα τέλη του 1901, οπότε τον αντικατέστησε ο Χαράλαμπος Πλουμιδάκης .

Το Δεκέμβριο του 1901 διορίστηκε Δήμαρχος ο Κωνσταντίνος Μάνος, ο οποίος το 1903 διορίστηκε Δήμαρχος και παρέμεινε μέχρι το 1905.

Από το 1905 μέχρι το 1906 έχουμε τους: Μ. Χαμίτ Μπεηζαδέ και Χουσεϊν Ε. Μπαλζάκη.
Τον Ιανουάριο του 1906 γίνονται οι πρώτες Δημαρχιακές εκλογές στις οποίες αναδείχτηκε Δήμαρχος για μια τετραετία ο Εμμανουήλ Σειραδάκης που υποστηρίχτηκε και από τους Τούρκους.

Τον Ιούνιο του 1911, εκλέγεται Δήμαρχος ο Εμμανουήλ Μουντάκης και θα εκλέγεται συνέχεια μέχρι το 1929.

Ο Ιωάννης Μουντάκης εκλέχτηκε Δήμαρχος από το 1929 – 1937.

Ακολουθούν οι δήμαρχοι (με χρονική σειρά):

Η συμμετοχή του Εμμανουήλ Μουντάκη στα δημοτικά πράγματα ξεκίνησε από τις εκλογές του 1906. Υποψήφιοι δήμαρχοι ήταν οι Εμμ. Σειραδάκης και Νίκος Σκαμνάκης (συντηρητικοί) χα.:ι ο Μεχμέτ Βέης Καοψζαδές (Βενιζελικός).

Ο νικητής του κινήματος του Θερίσου στόχευε στο άθροισμα Των αντι­πολιτευόμενων και των μουσουλμανικών ψήφων. Μετά όμως την ακύρωση της υποψηφιότητας του Κασιμζαδέ, ο Βενιζέλος έμεινε χωρίς υποψήφιο δήμαρχο κι έτσι αποφάσισε να στηρίξει τον Σειραδάκη, βάζοντας στο συνδυασμό του πολλούς δημοτικούς συμβούλους και κατεβάζοντας δημαρχιακό πάρεδρο τον Εμμανουήλ Μουντάκη. (Οι πάρεδροι ήταν σαν τους σημερινούς αντιδημάρ­χους). Περιττό βέβαια να πούμε ότι ο συνδυασμός αυτός νίκησε άνετα. Ο ίδιος ο Μουντάκης εθριάμβευσε παίρνοντας 160 ψήφους παραπάνω από τον Δήμαρχο και 1.400 περισσότερους από τον αντίπαλό του δημαρχιακό πάρεδρο, επίσης γνωστό Χαλεπιανό, γιατρό Εμμανουήλ Τσεπέτη.

Μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις που έλαβε το τότε Δημοτικό Συμβούλιο (το 1908), ήταν η δημιουργία νέας Δημοτικής Αγοράς. Ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας ήταν και ο Μουντάκης, ο οποίος βοήθησε στην προώθηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, ως δημαρχεύων Χανίων, μετά την παραίτηση του Δημάρχου Σειραδάκη.

Σπουδαίο έργο του την περίοδο εκείνη ήταν η πλακόστρωση των δρόμων Ποτιέ (σημερινή Χάληδων), Μπετόλο μέχρι τη Σπλάντζια, να κατέβει στην παραλία (από τη σημερινή Δασκαλογιάννη) και μέχρι τον τότε φούρνο του Γιαννέ.

Στις εκλογές Τ0υ 1911 ο Μουντάκης έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος πλέον. Είχε αντιπάλους απ’ τη μεριά των Χριστιανών τον παλαιότερα διορισμένο Δήμαρχο από τον Πρίγκιπα, Νίκο Σκαμνάκη και τον Διευθυντή του Κοινωφελούς Ταμείου, 1ωάννη Παπαδάκη. Απ” την μεριά των Μουσουλμά­νων είχε το Ρεφήτ Βέη Χαμήτβεηζαδέ. Από την αρθρογραφία του τύπου της εποχής δημιουργήθηκε κλίμα αγωνίας, επειδή, όπως ισχυρίζονταν οι Μου­σουλμάνοι ψηφοφόροι ήταν 1300 έναντι 3000 των Χριστιανών.

Έτσι εξαιτίας της πολυδιάσπασής τους, υπήρχε κίνδυνος να εκλεγεί μουσουλμάνος δήμαρχος. “Μετά από ισχυρές πιέσεις σειρά; προσωπικοτήτων, ο Παπαδάκης αποσύρθηκε.

Με μια έξυπνη, διπλωματική, κίνηση, ο Μουντάκης εξασφάλισε την υποστήριξη των συντηρητικών παραγόντων Φούμη, Ησυχάκη και Κατζουράκη. Έτσι, στις εκλογές πήρε 2778 ψήφους έναντι 1983 του Σκαμνάκη και 1570 του Ρεφήτ Βέη.

Πρώτος Δημοτικός σύμβουλος εξελέγη ο Κυριάκος Μητσοτάκης με 2790 ψήφους.

Το Μάρτιο του 1912 ψηφίστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο σχέδιο σύμβασης για την κατασκευή «Τράμ» που θα συνέδεε το κέντρο της Πόλης με τις συνοικίες και τα περίχωρα (Χαλέπα – Σούδα σε πρώτη φάση). Το έργο αυτό μετά από πολύχρονες παλινδρομήσεις τελικά ναυάγησε, κυρίως λόγω της άρνησης χρηματοδότησής του από την κεντρική διοίκηση.

Τον ίδιο χρόνο έγινε και η κάλυψη του ανοιχτού οχετού που βρίσκονταν μέσα στα χεντέκια, ο οποίος περνούσε δίπλα από την Αγορά και κατέληγε στο Κουμ-Καπί (Φάληρο).

Ακολούθησαν οι διάφοροι πόλεμοι και οι ανώμαλες εσωτερικές καταστάσεις, και για το λόγο αυτό πολλά μεγαλεπήβολα σχέδια του Μουντάκη είτε ματαιώθηκαν, είτε τελμάτωσαν.

Χαρακτηριστική η περίπτωση της δημιουργίας της πλατείας Νέων Καταστημάτων για την οποία, μόλις το Νοέμβριο του 1920, δόθηκε από τη Διοίκηση το πράσινο φως μεταφοράς των οστών του εκεί μουσουλμανικού νεκροταφείου.