Πλήθος κόσμου στο τελευταίο αντίο στην Μάρω Κοντού

Με ένα θερμό χειροκρότημα, συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι, εκπρόσωποι της πολιτικής ζωής του τόπου και απλός κόσμος αποχαιρέτησαν σήμερα στη Μητρόπολη Αθηνών την αγαπημένη ηθοποιό Μάρω Κοντού, η οποία έφυγε από την ζωή την περασμένη Τετάρτη (15/7), σε ηλικία 92 ετών. 'Ανθρωπος δυναμικός, δημιουργικός και αεικίνητος, με αγέρωχο και νεανικό πνεύμα, υπηρέτησε με αφοσίωση την τέχνη, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη στον ελληνικό πολιτισμό και την ανάμνηση μιας γυναίκας που έζησε τη ζωή της με τους δικούς της, ασυμβίβαστους όρους.

  Από το πρωί αρκετός κόσμος συγκεντρώθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία για να αποχαιρετήσει την αγαπημένη του «Ελένη Κοκοβίκου» από το «Η γυνή να φοβείται τον άνδρα» (1965), την «κυρία Ρενίτσα», όπως την αποκαλούσε ο Νίκος Σταυρίδης, στα αριστουργηματικά «Κίτρινα γάντια» (1960) του Αλέκου Σακελλάριου, την πιο κομψή «Ιταλίδα στην Κυψέλη» (1968) και τόσες άλλες ηρωίδες που ενσάρκωσε η σπουδαία ηθοποιός από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη στα τέλη της δεκαετίας του 1950 . Η οικογένειά της είχε απευθύνει παράκληση αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», του οποίου η ηθοποιός είχε διατελέσει πρόεδρος.

Image

  Η Μάρω Κοντού υπήρξε μια από τις τελευταίες μεγάλες κυρίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου και μια προσωπικότητα που τίμησε το θέατρο, την τηλεόραση και τον δημόσιο βίο με ήθος, αξιοπρέπεια και αστείρευτη δημιουργικότητα κατακτώντας μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του κοινού.

  Από τις πρώτες της εμφανίσεις στο θέατρο και τον κινηματογράφο μέχρι τις τελευταίες της ερμηνείες στην τηλεόραση, ξεχώρισε για το ταλέντο, την κομψότητα και τη δύναμη της παρουσίας της, χαρίζοντας στο κοινό αξέχαστους ρόλους που έγιναν μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Με περισσότερες από επτά δεκαετίες αδιάλειπτης καλλιτεχνικής πορείας, δεν υπήρξε μόνο μια σπουδαία ηθοποιός, αλλά και μια γυναίκα με πνευματική καλλιέργεια, κοινωνική ευαισθησία και ενεργή προσφορά στον δημόσιο χώρο.

  Επικήδειους εκφώνησαν ο πρόεδρος της Βουλής και στενός της φίλος Νικήτας Κακλαμάνης, ο Σπύρος Μπιμπίλας, η Αντζελα Γκερέκου, η Νίκη Παλληκαράκη και ο Ανδρέας Γεωργίου.

Image

  Το «παρών» στην τελετή έδωσαν, μεταξύ άλλων, οι Δημήτρης Αβραμόπουλος, Γιώργος Βουλγαράκης, Έλενα Ακρίτα, Κώστας Σπυριούνης, Σπύρος Μπιμπιλας, Χριστόφορος Παπακαλιάτης, Ανδρέας Γεωργίου, 'Αντζελα Γκερέκου, Σωτήρης Τζεβελέκος, Κοραλία Καράντη, Ορέστης Ανδρεαδάκης, Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Εβελίνα Παπούλια, Χάρης Ρώμας, Νάντια Μπουλέ κ.α.

  Στεφάνια απέστειλαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, ο Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ Κωνσταντίνος Κυρανάκης, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ο όμιλος Antena, το MEGA, ο Λάκης Λαζόπουλος, η Κάτια Δανδουλάκη, ο Διόνυσος- Οργανισμός συλλογικής διαχείρισης Ελλήνων ηθοποιών, ο οργανισμός Καρανιάννης Καρατζόπουλος, το Κέντρο Η Μητέρα, η οικογένεια Τάγαρη κ.α.

«Ταξιδιάρα ψυχή και αιώνια έφηβη η Μάρω μας»: Συγκινητικός ο επικήδειος του Νικήτα Κακλαμάνη

Με λόγια γεμάτα συγκίνηση και βαθιά προσωπική φόρτιση αποχαιρέτησε τη Μάρω Κοντού ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος εκφώνησε τον επικήδειο στη μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό, αλλά και στη στενή του φίλη.

Ο Νικήτας Κακλαμάνης μίλησε για μια γυναίκα με σπάνια δύναμη, ανεξάντλητη ενέργεια και ακλόνητη θέληση, που κατάφερε να αφήσει το δικό της μοναδικό σημάδι στον ελληνικό πολιτισμό.

«Αυτό που με πονάει περισσότερο είναι πως αντί να σου πω καλημέρα, όπως κάναμε όλα αυτά τα χρόνια, πρέπει σήμερα να σου πω οριστικά καληνύχτα», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια της αγαπημένης ηθοποιού.

Μιλώντας για τη ζωή και την πορεία της, την χαρακτήρισε μια γυναίκα με ισχυρό νου, προσωπικότητα και βαθιές πεποιθήσεις. Αναφέρθηκε στη διαδρομή της από τα πρώτα της βήματα μέχρι την καταξίωσή της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, τονίζοντας πως η Μάρω Κοντού παρέμεινε πάντα δημιουργική, ανήσυχη και γεμάτη πάθος για τη ζωή.

Image

«Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο προνόμιο η φιλία μας και αφάνταστος ο πόνος της απώλειας», είπε ο πρόεδρος της Βουλής, εκφράζοντας το προσωπικό του πένθος αλλά και τη συγκίνηση όλων όσοι την αγάπησαν.

Στην ομιλία του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον χαρακτήρα της, στην αστείρευτη ενέργειά της και στην αγάπη που έδινε στους ανθρώπους γύρω της. «Ταξιδιάρα ψυχή και αιώνια έφηβη η Μάρω μας. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη», ανέφερε, υπογραμμίζοντας πως για εκείνη η ηλικία δεν ήταν παρά ένας αριθμός.

Κλείνοντας τον επικήδειό του, ο Νικήτας Κακλαμάνης αποχαιρέτησε τη φίλη του με λόγια που συγκίνησαν όσους βρίσκονταν στη Μητρόπολη Αθηνών: «Σε αγαπάμε. Καλό ταξίδι».

Η Μάρω Κοντού αφήνει πίσω της μια σπουδαία καλλιτεχνική κληρονομιά και μια πορεία που σημάδεψε τον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο για πολλές δεκαετίες.

Ολόκληρος ο επικήδειος του Νικήτα Κακλαμάνη
Μάρω μου που σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα. Μια καληνύχτα στις μικρές καθημερινές στιγμές μας, καληνύχτα στις συναντήσεις και τις ατελείωτες κουβέντες μας, καληνύχτα στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της τέχνης. Καληνύχτα στις κοινές μας διαδρομές στα κοινά της χώρας, καληνύχτα στην ίδια πάντα νεανική συνείδηση κάθε φορά που ανταμώναμε.

Καληνύχτα σε μια σχέση 30 ετών που ξεκίνησε από το δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας ζεστή αμοιβαιότητα. Λένε μάλλον πως ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα, αλλά μετά κατάλαβε πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο και δημιούργησε τη γυναίκα. Πάνω σε αυτά τα σχέδιά του έπλασε και εσένα. Ένα πλάσμα αιθέριο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό, μια αρχοντική μορφή με έμφυτη ευγένεια, ένα φιλικό, ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό. Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με τη δική της ιδιοσυγκρασία και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα.

Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρά, το νησί του πατέρα σου, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού, αλλά και με το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις και ικανότητα για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο.

Δεκάδες χρόνια θέατρο και κινηματογράφο, με 90 έργα και 61 ταινίες, από το 1954 έως και σήμερα, αλλά και με μια ακούραστη πορεία στην τηλεόραση, από τη δεκαετία του ’70 έως και μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2022. Ταξιδιάρα εσύ και αιώνια έφηβη, η Μάρω. Άγγιξες με σεβασμό και τα εικαστικά, ζωγραφίζοντας με πάθος και ξεχωριστή λεπτότητα. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη.

Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Μάρω έδωσε την καρδιά και τα συναισθήματά της στα κοινά, είτε ως βουλευτής, είτε ως δημοτική σύμβουλος και πρόεδρος του Αθήνα 9.84 και κυρίως του Κέντρου Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ».

Η Μάρω που αφιέρωσε όλο της το είναι σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες. Με μια πορεία ακάθεκτη και δημιουργική, με μια αγάπη για τον καθένα από εμάς και με μια αλήθεια καλλιτεχνική, όπως αυτή που συνόψισε εύστοχα κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον: «Ο άνδρας ηθοποιός», είπε, «είναι κάτι λιγότερο από άνδρας. Η γυναίκα ηθοποιός όμως είναι κάτι περισσότερο». Αυτό το κάτι περισσότερο ήταν η Μάρω μας.

Ήταν αυτό που ο Παλαμάς έγραψε κάποτε σε ένα μονόλογο: «Όταν μιλάς εσύ, ένας λαός ολόκληρος τα λόγια σου τα ψιθυρίζει. Κάθε σου ιστορία, χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνεται συνθήκη. Δεν είσαι η μια, είσαι η φυλή, η διαλαλήτρα. Δεν έχεις τίποτα σερνικό, είσαι ψυχή μονάχα. Τα μάτια σου ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν σκοτεινιάζουν». Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου, αλλά και αθάνατη η πίκρα της απουσίας σου.

Σήμερα, ένας ακόμη Ιούλιος που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή, γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς να πεις μια λέξη. Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ’ αγαπάμε, καλό ταξίδι.