Βαρύ πένθος για την Τόνια Σωτηροπούλου: Πέθανε ο πατέρας της

Πολύ δύσκολες ώρες βιώνουν η Τόνια Σωτηροπούλου και η οικογένειά της, καθώς έφυγε από την ζωή ο πολυαγαπημένος της πατέρας, ανήμερα μάλιστα της ονομαστικής της εορτής. Η επιτυχημένη ηθοποιός γνωστοποίησε την δυσάρεστη είδηση, μέσα από μία πολύ συγκινητική ανάρτηση που πραγματοποίησε στον λογαριασμό που διατηρεί στο Instagram, το απόγευμα της Κυριακής 18 Ιανουαρίου.

Στη δημοσίευσή της, η Τόνια Σωτηροπούλου μοιράστηκε με τους ακολούθους της στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, μερικές φωτογραφίες και βίντεο από την ζωή του πατέρα της.

Την ανάρτησή της, η αγαπημένη ηθοποιός συνόδευσε με ένα πολύ συγκινητικό μήνυμα.

Συγκεκριμένα, στη λεζάντα η Τόνια Σωτηροπούλου αναφέρει: «Ο μπαμπάς μου ήταν πολύ ωραίος τύπος! Μου έλεγε πως όταν πεθάνει θα ήθελε οι άνθρωποι να τον θυμούνται για το χιούμορ του. Ήταν όντως πολύ αστείος και γεμάτος ζωή και αγάπη, ήταν γενναιόδωρος και έξω καρδιά, αγαπούσε τη θάλασσα, τους φίλους μου και τα λουλούδια.

Αγαπούσε τα αδέλφια μου κι εμένα, τον Κωστή σαν τρίτο γιο και λάτρευε τη μάνα μου. Όταν του είπα πως θα γίνω ηθοποιός, μου απάντησε – « ευτυχώς κορίτσι μου, νόμιζα πως θα μου πεις κάτι βαρετό, όπως γιατρός ή δικηγόρος». Με έμαθε να πέφτω 7 φορές και να σηκώνομαι 8. Μου έπαιρνε πάντα λουλούδια στη γιορτή της γυναίκας, όπως άλλωστε και στη μητέρα μου.

Πριν 15 χρόνια είχε πάει σε φωτογράφο να βγάλει το πορτρέτο που θα χρησιμοποιούσαμε για τον τάφο του σε περίπτωση που πεθάνει γιατί τότε ήταν ακόμα ωραίος, όπως έλεγε αλλά και για να μη μας βάλει σε κόπο αυτή τη δύσκολη στιγμή. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έβγαινε στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, κάθε φορά που έφευγα για να με χαιρετήσει. Κάθε φορά. Όλα τα χρόνια. Τους τελευταίους μήνες το έκανε όσο μπορούσε ακόμα να σηκωθεί.

Έφυγε την ημέρα της γιορτής μου. Η ζωή είναι για να τη ζούμε, η ζωή είναι για τους ζωντανούς, η ζωή είναι για να τη γιορτάζουμε μου έλεγε! Αν ο πατέρας μου ήταν σκηνή από ταινία θα ήταν η σκηνή του χορού στο Another round. Μπαμπά σ´ ευχαριστούμε που είσαι ο μπαμπάς μας. Θα σε γιορτάζουμε και θα σε αγαπάμε πάντα, κάθε φορά που θα κοιτάζω το μπαλκόνι μας θα είσαι εκεί, να χαιρετάς, να μου στέλνεις την ευχή σου και θα ανταμώνουμε. Σε κάθε λουλούδι που αγγίζω θα ανθίζεις, θα είσαι εκεί σε κάθε λέξη που με κάνει να γελάω μέχρι δακρύων.

Κοιτάζοντας ένα οπάλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυο ωραία γκρίζα μάτια
που είδα· θα ’ναι είκοσι χρόνια πριν….

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.

Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι.

Να γιορτάζουμε τη ζωή και ν´ ανταμώνουμε».