Όταν το κράτος γίνεται εχθρός σου: Η «ανάκριση» στο ΚΕΠΑ Ηρακλείου

Αρχές Ιουνίου, ΙΚΑ Ηρακλείου.

Διαβαίνοντας την πόρτα της επιτροπής ΚΕΠΑ για την πιστοποίηση αναπηρίας, πίστευα πως τα πιο δύσκολα είχαν μείνει πίσω, στο χειρουργείο και στη μάχη με την περιπέτεια της υγείας μου. Έκανα λάθος.

Μετά από δυόμισι ώρες εξαντλητικής καθυστέρησης από το ραντεβού μου, η είσοδός μου στην αίθουσα δεν θύμιζε σε τίποτα αξιολόγηση ασθενούς. 
Ένιωθα σαν να περνούσα από συνέντευξη για δουλειά — και μάλιστα την πιο εχθρική.
Τα ιατρικά μου έγγραφα, οι αδιάψευστες αποδείξεις του προσωπικού μου Γολγοθά, αγνοήθηκαν επιδεικτικά. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να συζητήσει για αυτά βαθύτερα, πέρα από όσα στοιχεία είχαν στην κατοχή τους. Αντί να εξετάσουν τον φάκελο και τις επιπτώσεις αυτών στην ζωή μου (που στην πραγματικότητα αυτό είναι η επιτροπή, ειδάλλως θα ήταν απλώς μαθηματικά και όχι συνεκτίμηση), τα μέλη της επιτροπής ανέκριναν τον «υποψήφιο».
«Πώς πλήρωσες το χειρουργείο;»
«Τι περιμένεις να κερδίσεις από όλο αυτό;»
«Γιατί θυμήθηκες τώρα το ΚΕΠΑ και όχι όταν έγινε το χειρουργείο;»

Αυτές ήταν οι ερωτήσεις τους. Η ανάκριση κράτησε περίπου 2 λεπτά. Καμία ιατρική προσέγγιση, κανένα ίχνος ενσυναίσθησης, καμία ωριμότητα απέναντι σε έναν άνθρωπο που έχει παλέψει για την επιβίωσή του. Βρέθηκα απέναντι σε ένα παγωμένο σύστημα που έψαχνε με καχυποψία για «κίνητρα κέρδους», λες και η αρρώστια μου ήταν κάποιο επιχειρηματικό σχέδιο, εκεί που υπήρχε μόνο η ανάγκη για αξιοπρέπεια.

Παρενθετικά, προφανώς ανήκα στον κατάλογο ΚΕΠΑ και είχα πάρει έγκριση να συμμετάσχω στην διαδικασία· ούτε και υπάρχει η οποιαδήποτε προϋπόθεση χρονικής απόστασης από το χειρουργείο για να αιτηθείς.

Τελικά, είναι η πιο πικρή συνειδητοποίηση: Στην πιο ευάλωτη στιγμή σου, το κράτος δεν είναι το δίχτυ ασφαλείας σου. Πολλές φορές, αντίθετα, είναι ο αντίπαλός σου. Ένα σύστημα «στημένο» όχι για να σε στηρίξει, αλλά για να σε κάνει να απολογηθείς για την ίδια σου την περιπέτεια. Να σε κάνει να νιώσεις άβολα επειδή βγήκες ζωντανός.

Το ζήτημα δεν είναι το επίδομα ή η οποιαδήποτε εύνοια. Είναι η διαχείριση του δημοσίου λειτουργού που βλέπει ως αντίπαλο τον άνθρωπο που ψάχνει να βρει μια σανίδα σωτηρίας. Και κλείνοντας, η τυπική παραβίαση ΟΛΟΥ του πρωτοκόλλου που προβλέπεται για την εξέταση.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία 
Ένας αναγνώστης και πολίτης