Ανδρέας Μπάρκουλης: «Και τι δεν θα έδινα για άλλη μια αγκαλιά» - Το μήνυμα του γιου του (photos)

Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Ανδρέα Μπάρκουλη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική διαδρομή στον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο.

Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την απώλειά του, ο γιος του, Νίκος Μπάρκουλης, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση στο Instagram, περιγράφοντας πόσο έντονα εξακολουθεί να βιώνει την απουσία του πατέρα του.

Ο Νίκος Μπάρκουλης αναφέρεται στις αναμνήσεις που με το πέρασμα των χρόνων αρχίζουν να ξεθωριάζουν, αλλά και στη δυνατότητα που έχει να βλέπει ξανά τον πατέρα του μέσα από τις ταινίες και το υλικό που υπάρχει στο διαδίκτυο.

Παράλληλα, μιλά για όλα εκείνα που θα ήθελε να είχε ζήσει μαζί του μεγαλώνοντας: από απλές στιγμές της καθημερινότητας και τις πρώτες συμβουλές ενός πατέρα μέχρι την ανάγκη να αισθάνεται ότι εκείνος βρίσκεται δίπλα του στις δύσκολες περιόδους.

Η ανάρτησή του καταλήγει με την επιθυμία για ακόμη μία αγκαλιά από τον πατέρα του.

Η ανάρτηση του Νίκου Μπάρκουλη:

«10 Χρόνια μετά… Και ακόμα όταν πάω να μιλήσω ή να γράψω για εσένα μέσα μου πονάω… Σιγά σιγά η εικόνα που είχα από εσένα αρχίζει και θολώνει όσο περνάνε τα χρόνια, μερικές φορές σκέφτομαι το πόσο τυχερός είμαι που μπορώ απλά να γράψω το όνομα σου στο ίντερνετ και απλά να σε δω ή να ανοίξω τυχαία την τηλεόραση και να πετύχω μια ταινία σου…

Έτσι λίγο να θυμηθώ το όμορφο πρόσωπο σου, το καθηλωτικό βλέμμα σου και αυτό το χαμόγελο που έφερνε χαρά σε όποιον το κοίταγε… Κάθε χρόνο αντί να γίνεται πιο εύκολο καταλήγει να είναι η ίδια μέρα που ήταν πριν 10 χρόνια, αυτός ο εφιάλτης είναι σαν να μην σταματά ποτέ και αυτή η ημερομηνία είναι σκαλισμένη μέσα στην ψυχή μου.

Ξέρεις μερικές φορές θέλω να γυρίσω και να σε κατηγορήσω για τα πάντα, το ότι έπρεπε να τα μάθω όλα μόνος μου, ότι έπρεπε να ξεπεράσω τόσα δύσκολα πράγματα μόνος μου, πώς να ξυριστώ, πώς να φερθώ σε μια κοπέλα, να μου πάρεις το πρώτο μου αμάξι, να με προστατεύσεις όταν όλα αυτά όρνια γύρω μου ερχόντουσαν να με κατασπαράξουν και πιο πολύ από όλα που με άφησες μόνο μου με την μαμά.

Πόσο εγωιστής έστω που το γράφω αυτό ε; Συγνώμη απλά μου λείπεις… Και τι δεν θα έδινα να πάρω άλλη μια αγκαλιά… Και τι δεν θα έδινα…»