Μερικές φορές, ένα ανθρώπινο άγγιγμα είναι καλύτερο και από ένα παυσίπονο

Αγαπητό Cretalive,

Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο ευάλωτη πλευρά του εαυτού του. Όταν πονάει, όταν αδυνατεί να αυτοεξυπηρετηθεί, όταν χρειάζεται να ζητήσει βοήθεια ακόμη και για τις πιο απλές κινήσεις. Και τότε, περισσότερο από ποτέ, έχει ανάγκη να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος.

Πρόσφατα βρέθηκα στα επείγοντα δημόσιου νοσοκομείου εξαιτίας ενός οξέος και έντονου πόνου. Λόγω συγκυριών, δεν είχα μαζί μου κάποιο από τα οικογενειακά μου πρόσωπα. Βρέθηκα, λοιπόν, μόνη, σε έναν χώρο όπου ο πόνος και η σωματική αδυναμία σε κάνουν να αισθάνεσαι ακόμη πιο ευάλωτος.

Όταν χρειάστηκε να μεταβώ στο ακτινολογικό τμήμα για να υποβληθώ σε ακτινογραφίες, η τεχνολόγος μού ζήτησε να αφαιρέσω τα σκουλαρίκια και το μενταγιόν μου. Της εξήγησα ότι δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια μου εξαιτίας του πόνου. Η απάντησή της ήταν ότι είχε πεντικιούρ και με ρώτησε αν είχα συνοδό, ενώ επέμεινε ότι έπρεπε να τα αφαιρέσω μόνη μου.

Δεν ήταν τόσο η δυσκολία της συγκεκριμένης διαδικασίας που με προβλημάτισε, όσο η απουσία μιας στοιχειώδους ανθρώπινης ανταπόκρισης στην αδυναμία που της περιέγραφα.

Είμαι 44 ετών. Μπορούσα να αντιληφθώ τι συνέβαινε, να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου, να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Εκείνη τη στιγμή, όμως, σκέφτηκα πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν στη θέση μου βρισκόταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος με αναπηρία, κάποιος που ζει μόνος ή ένας ασθενής που δεν έχει οικογένεια ή συνοδό να σταθεί δίπλα του.

Πόσο αβοήθητος μπορεί να αισθανθεί ένας άνθρωπος όταν βρίσκεται σε ένα νοσοκομείο, έναν χώρο στον οποίο προσέρχεται ακριβώς επειδή χρειάζεται φροντίδα, και διαπιστώνει ότι ακόμη και η στοιχειώδης βοήθεια μοιάζει να αποτελεί επιπλέον επιβάρυνση για κάποιον;

Γνωρίζω ότι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό εργάζεται συχνά κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Η υποστελέχωση, οι ατελείωτες βάρδιες, η πίεση και η επαγγελματική εξουθένωση είναι πραγματικότητες που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Δεν είναι, άλλωστε, δίκαιο να μεταφέρεται όλο το βάρος των δυσλειτουργιών του συστήματος στους ανθρώπους που εργάζονται μέσα σε αυτό.

Ωστόσο, η εργασιακή εξουθένωση δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας. Εκείνον που δεν βρίσκεται στο νοσοκομείο από επιλογή, που μπορεί να φοβάται, να πονάει, να μην έχει κανέναν δικό του δίπλα του και να χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από μια ιατρική πράξη.

Μερικές φορές δεν χρειάζεται κάτι περίπλοκο. Μια ήρεμη κουβέντα, μια πρόθυμη κίνηση, ένα χέρι βοήθειας, ένα ανθρώπινο άγγιγμα. Μικρές πράξεις που δεν απαιτούν ιδιαίτερο χρόνο ή εξοπλισμό, αλλά μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά στην εμπειρία ενός ασθενούς.

Γιατί η φροντίδα δεν εξαντλείται στη διάγνωση, στη θεραπεία και στη χορήγηση ενός παυσίπονου. Περιλαμβάνει και την αναγνώριση της ευαλωτότητας του άλλου.

Κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ότι η αδυναμία του αποτελεί ενόχληση. Κανείς δεν πρέπει να χρειάζεται να έχει συνοδό για να αντιμετωπιστεί με στοιχειώδη φροντίδα και αξιοπρέπεια.

Γιατί, τελικά, ένα ανθρώπινο άγγιγμα, μια στιγμή ενδιαφέροντος και μια πράξη αληθινής φροντίδας μπορεί κάποιες φορές να ανακουφίσουν περισσότερο κι από ένα παυσίπονο.

Και αυτό δεν είναι πολυτέλεια της υγειονομικής περίθαλψης. Είναι μέρος της ουσίας της.

Με εκτίμηση
Φ.A.