ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Γιώργος Μαρίνος: Η ζωή και η πορεία του πρώτου σόουμαν της Ελλάδας και το θαρραλέο coming out του
Συγκίνηση για το θάνατο του σπουδαίου καλλιτέχνη
Πολυδιάστατος καλλιτέχνης – τραγουδιστής, περφόρμερ, ηθοποιός και παρουσιαστής – ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες προσωπικότητες του ελληνικού θεάματος. Και όχι μόνο για το ταλέντο του, αλλά και για το θάρρος με το οποίο μίλησε δημόσια για την ομοφυλοφιλία του, σε μια περίοδο που κάτι τέτοιο θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητο.
Γεννημένος το 1939 στον Βοτανικό, μεγάλωσε κυρίως με τη μητέρα του, τη Βασιλική, μετά τον χωρισμό των γονιών του όταν ήταν ακόμη βρέφος. Ο ίδιος είχε μιλήσει πολλές φορές για τη βαθιά σχέση που είχε μαζί της, αλλά και για την απουσία του πατέρα του, τον οποίο ξαναείδε όταν ήταν δώδεκα ετών, αφού εκείνος επέστρεψε από την εξορία στη Μακρόνησο. Οι εμπειρίες αυτές σημάδεψαν την προσωπικότητά του και διαμόρφωσαν έναν άνθρωπο με έντονη ευαισθησία αλλά και έντονη ανάγκη να εκφράζεται ελεύθερα.
Από πολύ νωρίς στη ζωή του κατάλαβε ποιος ήταν. Όπως είχε πει αργότερα σε συνεντεύξεις του, στα δεκαέξι του χρόνια μίλησε ανοιχτά για τη σεξουαλική του ταυτότητα στους δικούς του ανθρώπους. «Δεν αισθανόμουν ποτέ διαφορετικός», είχε πει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι δεν ένιωσε ποτέ τύψεις ή ενοχές. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η στάση αυτή ήταν σχεδόν πρωτοφανής για τον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο.
«Εγώ ερχόμουν σε καθημερινή επαφή με τον κόσμο», είχε πει σε μία από τις πιο συνεντεύξεις του. «Μπορούσαν να με αγγίξουν, να με ξεφωνίσουν». Αυτή η εγγύτητα έκανε τη δημόσια στάση του ακόμη πιο τολμηρή για τα δεδομένα της εποχής.
Παρά τις αντιδράσεις που υπήρξαν, ο ίδιος πίστευε ότι η στάση του συνοδευόταν από μια ευθύνη. Δήλωνε συχνά ότι έπρεπε να είναι «πολύ αξιοπρεπής», γιατί θεωρούσε πως εκπροσωπούσε ένα κομμάτι της κοινωνίας που αντιμετωπιζόταν με προκατάληψη.
Στη σκηνή, ο Μαρίνος δημιούργησε ένα εντελώς δικό του ύφος. Οι παραστάσεις του συνδύαζαν τραγούδι, χιούμορ, θεατρικότητα και μια ιδιαίτερη αισθητική που τον έκανε να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες της εποχής. Για χρόνια υπήρξε από τα πιο δυνατά ονόματα της νυχτερινής Αθήνας, με εμφανίσεις που έγραψαν ιστορία.
Τα χρόνια στην πίστα της «Μέδουσας», όπου θα συνεργαζόταν με πρόσωπα όπως η Κατιάνα Μπαλανίκα με την οποία θα είχε και μια πολύ στενή φιλία, έχουν αφήσει αξέχαστες αναμνήσεις σε όσους είχαν την τύχη να τον απολαύσουν.
Ανήσυχο πνεύμα είχε ξεκινήσει από το θέατρο, συμμετείχε σε ιστορικές παραστάσεις όπως η «Οδός Ονείρων» ήταν γραφτό όμως να περάσει στην πίστα και στα show. Αργότερα θα επέστρεφε στην υποκριτική παίζοντας σε παραστάσεις όπως «Η ροζ φράουλα» την δεκαετία του 90.
Την ίδια εποχή είχε κάνει και την επιλογή που είχε ξαφνιάσει αρχικά το κοινό του, να παρουσιάσει το τηλεοπτικό show Ciao Antenna, με μεγάλη επιτυχία.
Ήταν, όπως είχε εξηγήσει, μια ανάγκη να συνεχίσει να δημιουργεί. «Δεν μπορούσα να μείνω άπραγος. Θα πέθαινα», είχε πει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας πόσο βαθιά ήταν η σχέση του με τη δουλειά του.
Ο ίδιος δεν έκρυβε ποτέ ότι η σχέση του με τη σκηνή ήταν σχεδόν υπαρξιακή. «Η δουλειά μου καταλαμβάνει το 90% της ζωής μου», είχε παραδεχτεί κάποτε, εξηγώντας πόσο δύσκολο ήταν να αποχωριστεί το χειροκρότημα.
Κάποια στιγμή, όμως, αποφάσισε ότι έπρεπε να αποσυρθεί. Οι αλλαγές στη νυχτερινή διασκέδαση τον έκαναν να νιώθει ότι η εποχή του είχε περάσει. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά, η δική του γενιά ήθελε το κοινό να κάθεται και να ακούει τον καλλιτέχνη, ενώ η σύγχρονη διασκέδαση βασιζόταν περισσότερο στην αλληλεπίδραση και τον θόρυβο της πίστας.
Η απόφασή του να αποχωρήσει, συνοδεύτηκε από μια φράση που έμεινε ιστορική: ήθελε να φύγει από τη σκηνή «με αξιοπρέπεια». Δεν ήθελε, όπως έλεγε με τον γνωστό του σαρκασμό, να καταλήξει «σούργελο», όπως είχε δει να συμβαίνει σε κάποιους άλλους μεγάλους καλλιτέχνες.
Ο μεγάλος showman άφησε το αγαπημένο του σπίτι στον Βουτζά, όπου φρόντιζε δεκάδες σκύλους και αποτραβήχτηκε από τους πάντες σε οίκο ευγηρίας αντιμετωπίζοντας μια σειρά από προβλήματα υγείας.
Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Γιώργος Μαρίνος έζησε τα τελευταία του χρόνια με την αξιοπρέπεια και την ηρεμία που δικαιούτο και άφησε όχι μόνο το καλλιτεχνικό αποτύπωμα, αλλά και ένα παράδειγμα ελευθερίας πνεύματος και θάρρους αφού σε πολύ δύσκολες εποχές, τόλμησε να ζήσει και να μιλήσει ανοιχτά για τον εαυτό του- χωρίς φόβο και χωρίς συμβιβασμούς.
