Τα χρόνια περνούν... μπαμπά

Το ημερολόγιο γράφει 21 Ιουνίου ή αλλιώς τρίτη Κυριακή του Ιουνίου και γιορτάζεται η Ημέρα του Πατέρα.
Τα σχολεία έχουν κλείσει, έτσι οι εκπαιδευτικοί που όλα τα θυμούνται δεν είναι εκεί για να παροτρύνουν τα μικρά να ζωγραφίσουν μία κάρτα.
Ρεπορτάζ δε γίνονται τόσα πολλά ούτε βλέπουμε διαφημίσεις για τα δώρα που μπορούμε να κάνουμε.
Οι πατεράδες έχουν το προνόμιο να δίνουν το επίθετό τους στα τέκνα τους αλλά κάποιες φορές η κοινωνία νομίζει ότι εκεί αρχίζει και τελειώνει ο ρόλος τους. Άντε και στο χαρτζιλίκι και το οικονομικό σκέλος της ανατροφής ενός παιδιού, γενικότερα.

“Με την παλάμη μου ν' αγγίξω τον πυρετό στο μέτωπό σου”... Πρόκειται για τον πιο τρυφερό στίχο (κατά την προσωπική, ταπεινή μου άποψη) όλων των εποχών. Τον ακούμε από τα χείλη του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο κομμάτι “Έχω ανάγκη” (Μουσική/Στίχοι: Κροκίδης Χρήστος/Γιαννόπουλος Βασίλης). Το τραγούδι μπορεί να είναι ερωτικό, ωστόσο, αυτός ο στίχος αν τον έκανα εικόνα θα ήταν ένας μπαμπάς που φροντίζει ένα άρρωστο μωρό.
Και μιας και μιλάμε για μουσική, έχετε παρατηρήσει πως τα τραγούδια που μιλάνε για μπαμπάδες (προφανώς, όχι όλα) αναφέρονται στην καταπίεση, τη σκληράδα και αν τους έχουν κάνει περήφανους; Ενώ για τις μαμάδες οι στίχοι έχουν μία γλύκα, μία τρυφερότητα, μία ζεστασιά.

Εν έτει 2026, βλέπουμε μπαμπάδες να ξενυχτάνε πάνω από τις κούνιες, να αλλάζουν πάνες, να κάνουν μπάνιο τα μωρά τους, να οργανώνουν πάρτι, να αναλαμβάνουν την ψησταριά και να περιμένουν στη σειρά 10 παιδάκια για το σουβλάκι τους. Μπαμπάδες που σηκώνουν στους ώμους τα κορίτσια και τα αγόρια τους στη θάλασσα, που τα μαθαίνουν κολύμπι, ποδήλατο, μαθηματικά...

Στη Γιορτή της Μητέρας, ο πατέρας μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε να μην ξεχάσω να πω “χρόνια πολλά” στη μαμά μου. Σήμερα, θα τον καλέσω κι εκείνον να μην παραπονιέται. Σε όσους το τηλέφωνο υπάρχει ακόμα η λέξη “μπαμπάς”, εύχομαι “Να τον χαίρεστε!”