Πέθανε ο ηθοποιός Μιχάλης Μόσιος – Θλίψη για τον αγαπημένο «Ταμτάκο» του ελληνικού σινεμά

Σε ηλικία 79 ετών πέθανε ο ηθοποιός Μιχάλης Μόσιος, μια μορφή που έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στο ευρύ κοινό μέσα από τον εμβληματικό χαρακτήρα του «Ταμτάκου».

Την απώλειά του γνωστοποίησε ο γιος του με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γράφοντας χαρακτηριστικά στο μήνυμα του.

«Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο…όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε… Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.

Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, την ηθική σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής. Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστήκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα. Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε.

Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα. Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι ότι έφυγες πλήρης, γεμάτος. Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος.

Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου

Δεν ξέρω πως θα το αντέξω
Άμα σε χάσω μπαμπά
Θ’ αφήσω τα κλειδιά μου απ’ έξω
Μήπως και μπεις ξανά.
Αντίο πατέρα μου».

Γεννημένος στις 10 Μαρτίου 1947 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από τη Στενήμαχο Ημαθίας, ο Μιχάλης Μόσιος υπηρέτησε με συνέπεια το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Παρότι η καλλιτεχνική του διαδρομή ήταν ευρύτερη, το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με τον «Ταμτάκο», έναν αυθόρμητο και χιουμοριστικό ήρωα με έντονα σατιρικά στοιχεία, που κέρδισε το κοινό.

Ο συγκεκριμένος ρόλος γεννήθηκε πρώτα στο θεατρικό σανίδι και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, όπου ο ηθοποιός τον ενσάρκωσε σε σειρά ταινιών. Η χαρακτηριστική του παρουσία, το ιδιαίτερο ύφος και οι ατάκες του «Ταμτάκου» τον έκαναν αναγνωρίσιμη φιγούρα της ελληνικής κωμωδίας, κυρίως στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.

Πρώτα χρόνια στο ΚΘΒΕ

Τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα έγιναν στη Θεσσαλονίκη, μέσα από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου συμμετείχε από το 1969 έως το 1972 σε σημαντικά έργα του αρχαίου δράματος και του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται συμμετοχές σε έργα όπως ο «Πλούτος» και οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, ο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου, η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, αλλά και ο «Μάκβεθ» και το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ, καθώς και ο «Φάουστ» του Γκαίτε.

Ερμήνευσε επίσης ρόλους σε έργα όπως ο «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, ο «Βασιλικός» του Αντωνίου Μάτεση και το «Ζευγάρωμα» του Γρηγορίου Ξενόπουλου.

Στη συνέχεια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου συνέχισε τη θεατρική του πορεία και συνεργάστηκε με γνωστούς ηθοποιούς της εποχής.

Συνεργασίες και κινηματογραφική παρουσία

Το 1972 εμφανίστηκε στον «Ριχάρδο Γ΄» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, δίπλα στον Δημήτρη Χορν, ενώ την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία «Αν ήμουν πλούσιος».

Ακολούθησαν θεατρικές εμφανίσεις όπως στα «Τα Πατατάκια», στο «Θέλω έρωτα, όχι πόλεμο», καθώς και η περιοδεία του «Ο σεΐχης της Καβάλας» με τη Ρένα Βλαχοπούλου, με την οποία συνέχισε να συνεργάζεται και τα επόμενα χρόνια.

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά συμμετείχε επίσης σε παραστάσεις όπως «Παπαδόπουλος και Σία» και «Η χαρτοπαίχτρα».

Ο ρόλος που τον σημάδεψε

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε σε τηλεοπτικές παραγωγές της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, σε εννέα κινηματογραφικές ταινίες και σε πλήθος θεατρικών έργων.

Παράλληλα, 13 παραγωγές στις οποίες είχε συμμετοχή κυκλοφόρησαν σε βιντεοκασέτες, σε μια εποχή που το συγκεκριμένο μέσο είχε μεγάλη απήχηση στο ελληνικό κοινό.

Ωστόσο, ο «Ταμτάκος» ήταν εκείνος ο χαρακτήρας που έμεινε πιο έντονα χαραγμένος στη μνήμη του κοινού και ταυτίστηκε με την καλλιτεχνική του ταυτότητα, καθιστώντας τον Μιχάλη Μόσιο μία από τις χαρακτηριστικές φιγούρες της λαϊκής κωμωδίας μιας ολόκληρης εποχής.

Με έντονα χρώματα, ιδιαίτερες ενδυματολογικές επιλογές όπως καρό σακάκια και τραγιάσκες, ο «Ταμτάκος» αποτέλεσε μία από τις πρώτες –αν όχι την πρώτη– τηλεοπτικές απεικονίσεις Ρομά στην ελληνική τηλεόραση. Παρουσιαζόταν ως φιγούρα πονηρή και εφευρετική, είτε ως μικροέμπορος είτε ως φτωχός αλλά ευρηματικός χαρακτήρας, πάντα έτοιμος για παζάρια και γρήγορες λύσεις, που δύσκολα μπορούσε κανείς να ξεγελάσει.