Ένα βελανίδι χωρίς καπέλο …στα Παραμύθια του Σαββάτου!

Μια φορά κι ένα καιρό στην μέση μέση ενός δάσους στεκόταν μια περήφανη και γέρικη βελανιδιά. Μόλις είχε μπει η Άνοιξη και οι πρώτοι της καρποί έκαναν την εμφάνισή τους. Ανάμεσα τους κι ένα μικρό ασημοπράσινο βελανιδάκι σαν όλα τ άλλα. Ή μήπως όχι;

Αυτό το νιογέννητο βελανίδι δεν είχε σκεπασμένο το κεφάλι του, ήταν χωρίς σκουφί. Αμέσως το έπιασε πανικός κι από την δυνατή φωνή του όλα τα πλάσματα του δάσους γύρισαν και κοίταξαν προ την μεριά του. Με ένα δυνατό «Αααααααα!...» έδειξαν όλη την έκπληξη, την απορία, την αμηχανία, μπορεί και την δυσαρέσκειά τους. Η γριά βελανιδιά προσπάθησε να το καθησυχάσει, όμως εκείνο επέμενε πως κάποιος του είχε πάρει το σκουφί του και θα έψαχνε παντού για να το βρει. Θεωρούσε πως όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο μυστήριο και απαιτούσε έρευνα και λύση. Έτσι ξεκίνησε χωρίς δισταγμό και φόβο ένα ταξίδι που κράτησε τρεις μέρες και τρεις νύχτες ίσαμε που έφτασε σε ένα ποτάμι κι εκεί όλοι έβλεπαν πως κάτι έλειπε στο μικρό βελανίδι. Ο Βάτραχος, ο Μπούμπουλας, τα Νερά του Ποταμού, μια Λιμπελούλα, ήταν οι πρώτοι «ξένοι» που συνάντησε όμως οι τρεις πρώτοι δεν είχαν ιδέα για το που ήταν το σκουφί του κι η Λιμπελούλα τον έστειλε λίγο παρακάτω.

Image

Τι σχέση μπορεί να είχε μια πασχαλίτσα με το σκουφί του μικρού βελανιδιού;

Η κίσσα τι ρόλο παίζει στην ιστορία και γιατί η φωλιά της  ήταν τόσο λαμπερή;

Θα βρει τελικά το μικρό βελανίδι το καπέλο του ή θα συμβεί κάτι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί;

Ένα τρυφερό σύγχρονο παραμύθι από την Σοφία Παπαλουκά, με βασικό θέμα την εν συναίσθηση και την διαχείριση μιας απώλειας. Την ικανότητα της αποδοχής μιας αλλαγής και της προσαρμοστικότητας σε νέες καταστάσεις. Αλλά και το πόσο σπουδαίο είναι το μοίρασμα και η αλληλεγγύη. Πολλά και έντονα συναισθήματα με βασικά αυτά  της αποδοχής, της καλοσύνης και του εφησυχασμού. Πάντα λένε οι σοφές παροιμίες πως όταν κάνεις καλό σε κάποιον γρήγορα θα ανταμειφθείς και σ αυτήν την ιστορία το βλέπουμε σε όλη του τη διάσταση.

Μια ιστορία ακόμα και για πολύ μικρά παιδιά που μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε εκτός όλων των παραπάνω, για το δάσος, τα ποτάμια,  τα δέντρα, τα ζωάκια και τα πουλιά. Την ηρεμία, την φιλία και την κατανόηση του εαυτού μας.

Ηρεμία μας προσφέρει ξεφυλλίζοντας το βιβλίο και η εικονογράφηση της Zoe Xu.

Image

Το βιβλίο προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες στο σχολείο ή στο σπίτι!

• Ζωγραφίζουμε ένα βελανίδι και του προσθέτουμε ένα καπέλο που νομίζουμε πώς θα του ταίριαζε ή ένα άλλο εντελώς διαφορετικό.
• Με υλικά από την φύση φύλλα ή μικρά κλαδάκια φτιάχνουμε φωλιές ή και το σκουφί του βελανιδιού.
• Προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου με ανάθεση και εναλλαγή ρόλων: Βελανίδι, βελανιδιά, πασχαλίτσα, λιβελούλα, κίσσα. Ο στόχος είναι όχι μόνο η δραματοποίηση του παραμυθιού αλλά και η έκφραση συναισθημάτων και δημιουργία διαφορετικής πλοκής της ιστορίας.
• Συζητάμε ή ζωγραφίζουμε μια πράξη καλοσύνης που κάναμε εκείνη την ημέρα. Την αποτυπώνουμε πάνω σε ένα χαρτί και την βάζουμε στο κουτί της καλοσύνης . Στη συνέχεια ανοίγουμε το κουτί και παρουσιάζουμε κάθε «εργασία » στην ολομέλεια.

Διαβάστε εδώ ένα μικρό απόσπασμα: https://www.patakis.gr/books/9789601646589-ena-velanidi-choris-kapelo-sklirodeti-ekdosi/

*Ένα βελανίδι χωρίς καπέλο, Σοφία Παπαλουκά, εικ: Ζoe Xu, εκδόσεις Πατάκη