Το πρώτο cheesecake στην ιστορία σερβιρίστηκε στην αρχαία Ελλάδα

Το cheesecake είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και δημοφιλή επιδόρπια. Ίσως υποθέτετε ότι η προέλευσή του βρίσκεται στη Γαλλία ή ενδεχομένως στην Ιταλία, καθώς το αφράτο cheesecake με κρέμα έχει γίνει βασικό γλυκό των παραδοσιακών ζαχαροπλαστείων.

Ωστόσο, το cheesecake έχει μια πολύ διαφορετική προέλευση: την αρχαία Ελλάδα. Οι ερευνητές θεωρούν ότι το πρώτο cheesecake δημιουργήθηκε στο ελληνικό νησί της Σάμου, όπου ανθρωπολόγοι ανακάλυψαν καλούπια τυριού που χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή του γλυκού και χρονολογούνται περίπου στο 2.000 π.Χ.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι το cheesecake προσφερόταν στους αθλητές κατά τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 776 π.Χ., καθώς θεωρούνταν ότι αποτελούσε καλή πηγή ενέργειας. Το cheesecake χρησιμοποιούνταν επίσης συχνά ως γαμήλια τούρτα.

Η συνταγή του cheesecake στην αρχαία Ελλάδα δεν διέφερε ιδιαίτερα από ορισμένες σύγχρονες εκδοχές του γλυκού. Οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν τα γλυκά τους αναμειγνύοντας αλεύρι, σιτάρι, μέλι και τυρί και στη συνέχεια τα έψηναν. Η παλαιότερη καταγεγραμμένη συνταγή cheesecake αποδίδεται στον Αθήναιο, γύρω στο 230 μ.Χ., αν και αναφορές στο γλυκό υπάρχουν αρκετά νωρίτερα.

Ο Αθήναιος έγραφε: «Πάρε τυρί και χτύπησέ το μέχρι να γίνει λείο και σαν πάστα. Βάλε το τυρί σε χάλκινο σουρωτήρι, πρόσθεσε μέλι και αλεύρι από ανοιξιάτικο σιτάρι. Ζέστανε το μείγμα, άφησέ το να κρυώσει και σέρβιρε».

Το γλυκό έφυγε για πρώτη φορά από την Ελλάδα μαζί με τους αρχαίους Ρωμαίους. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας, οι Ρωμαίοι πήραν μαζί τους το γλυκό και τροποποίησαν την παραδοσιακή συνταγή, αντικαθιστώντας το μείγμα με θρυμματισμένο τυρί και αυγά και επιλέγοντας να το σερβίρουν ζεστό. Οι Ρωμαίοι ονόμασαν αυτή την τροποποιημένη εκδοχή του cheesecake «libuma» και την κρατούσαν ως ιδιαίτερο έδεσμα για τις γιορτές.

Η συνταγή έγινε δημοφιλής σε ολόκληρη τη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη, με κάθε περιοχή να δημιουργεί τη δική της εκδοχή του γλυκού, χρησιμοποιώντας τοπικά διαθέσιμα υλικά. Το cheesecake διαδόθηκε τόσο πολύ, ώστε τελικά σχεδόν κάθε ευρωπαϊκή χώρα απέκτησε τη δική της παραλλαγή.

Το 1545 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο μαγειρικής και το cheesecake περιλαμβανόταν ως γλυκό επιδόρπιο. Περίπου τρεις αιώνες αργότερα, το cream cheese δημιουργήθηκε στη Νέα Υόρκη και έγινε το πιο συνηθισμένο τυρί για την παρασκευή cheesecake, οδηγώντας στη δημιουργία του περίφημου «New York Cheesecake».
 

Τυρί και γλυκό στην αρχαία Ελλάδα

Η τυροκομία αποτελεί πανάρχαια πρακτική στη Μεσόγειο, με την παραγωγή τυριού από κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα να χρονολογείται στην Ελλάδα ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ.

Η ιστορία αυτή συνοδεύεται από αρχαίους μύθους για την παραγωγή τυριού. Σε έναν από αυτούς, ο Αρισταίος, γιος του Απόλλωνα που ανατράφηκε από νύμφες, δίδαξε στους ανθρώπους την τέχνη της επεξεργασίας του γάλακτος για την παραγωγή τυριού.

Ένα τυρί που θυμίζει τη σημερινή φέτα αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου. Στο αρχαίο έπος, ο Κύκλωπας Πολύφημος περιγράφεται ως βοσκός που ζει σε μια σπηλιά γεμάτη τυρί και γάλα από το κοπάδι του.

Οι αρχαίοι Έλληνες, λοιπόν, συνδύασαν την αγάπη τους για το τυρί με άλλα γλυκά υλικά και δημιούργησαν το cheesecake. Ωστόσο, το cheesecake ήταν μόνο ένα από τα πολλά γλυκά που απολάμβαναν οι αρχαίοι Έλληνες. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες είχαν ιδιαίτερη αδυναμία και στα παγωμένα γλυκίσματα, ήδη από τουλάχιστον έναν αιώνα πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο.

Οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι απολάμβαναν τα λεγόμενα «ices» ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. Εκείνη την εποχή επρόκειτο ουσιαστικά για χιόνι αρωματισμένο με μέλι και φρούτα, το οποίο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην κεντρική αγορά της Αθήνας και γρήγορα διαδόθηκε σε ολόκληρο τον αιγαιακό κόσμο.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, που γεννήθηκε το 356 π.Χ., φέρεται να απολάμβανε αυτά τα παγωμένα γλυκίσματα μεγαλώνοντας ως γιος του βασιλιά της Μακεδονίας, Φιλίππου Β΄. Σύμφωνα με τους θρύλους που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, το αγαπημένο του παγωμένο γλυκό είχε γεύση μελιού και νέκταρ.

Ακόμη και ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής, ο οποίος γεννήθηκε το 460 π.Χ., μιλούσε θετικά για αυτή τη λιχουδιά, ενθαρρύνοντας τους ασθενείς του να τρώνε πάγο, καθώς, όπως υποστήριζε, «ζωντανεύει τους χυμούς της ζωής και ενισχύει την ευεξία».