Το 10ο Γυμνάσιο Ηρακλείου στην Ιταλία!

Γεμίσαμε τις βαλίτσες μας με προσδοκίες και ανυπομονησία και πετάξαμε για… Ιταλία! Με ενδιάμεσο σταθμό τη Ρώμη, όπου γευτήκαμε για λίγο τον μαγευτικό αέρα της «αιώνιας» πόλης, φτάσαμε στον προορισμό μας, την Isernia (μιάμιση ώρα περίπου από την «οικεία» μας Νάπολη). Εκεί μαθητές και εκπαιδευτικοί του 10ου Γυμνασίου Ηρακλείου συμμετείχαμε σε εκπαιδευτική κινητικότητα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ KA2 με κωδικό 2024-1-ES01-KA220-SCH-000257484 και τίτλο "Inclusive VR Book", με στόχο τη δημιουργία από κοινού ενός VR Book με ιστορίες μετανάστευσης και προσφυγιάς.

Από τις 4 έως τις 8 Μαΐου 2026, φιλοξενούμενοι του ιταλικού σχολείου IC San Giovanni Bosco, είχαμε τη μοναδική ευκαιρία συνεργασίας με μαθητές και εκπαιδευτικούς έξι χωρών (Ιταλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Τουρκίας, Γερμανίας και Ρουμανίας). Οι εμπειρίες μας υπήρξαν πράγματι πλούσιες! Γνωρίσαμε το ιταλικό εκπαιδευτικό σύστημα, ανταλλάξαμε εμπειρίες για την πολιτική ένταξης και συμπερίληψης στην εκπαίδευση κάθε χώρας και μιλήσαμε για τις κοινές μας ευρωπαϊκές αξίες, όπως είναι η αλληλεγγύη, η ειρήνη, η αποδοχή, η ελευθερία και η δημοκρατία.

Image

Συμμετείχαμε σε βιωματικά εργαστήρια και δημιουργικές δραστηριότητες γνωριμίας, συνεργασίας, εξερεύνησης, συναισθηματικής έκφρασης, εικονικής πραγματικότητας, κρυμμένου θησαυρού, επίλυσης μαθηματικών γρίφων, καθώς και δράσεις ιστορικού και εικαστικού ενδιαφέροντος. Προσεγγίσαμε με βιωματικό τρόπο ζητήματα κοινωνικής ένταξης γνωρίζοντας την ιστορία του μαθητή μετανάστη Kristian, μια ιστορία, όπως λέει ο ίδιος, προκλήσεων, ελπίδας και αποφασιστικότητας.

Image

Επισκεφτήκαμε αξιοθέατα και μνημεία της πόλης της Isernia, όπως το Παλαιολιθικό Μουσείο, τον Καθεδρικό Ναό και τις αρχαιολογικές ανασκαφές του, το Δημαρχείο και το ιστορικό κέντρο. Εντυπωσιαστήκαμε από το περίφημο Βασιλικό Παλάτι της Caserta, μαγευτήκαμε από τα επιβλητικά μεσαιωνικά κάστρα της ιταλικής υπαίθρου και μυηθήκαμε στο ιπποτικό πνεύμα της εποχής υποδυόμενοι τους… ιππότες!

Διασκεδάσαμε χορεύοντας αντιπροσωπευτικούς χορούς από κάθε χώρα, κερδίζοντας, βέβαια, τις εντυπώσεις στον ρυθμό του διάσημου «Ζορμπά». Δεν παραλείψαμε να απολαύσουμε τα ξακουστά ιταλικά τυριά και αλλαντικά και κυρίως το ονειρικό ιταλικό παγωτό!

Image

Τελικά εξερευνήσαμε την έννοια της συμπερίληψης, της αποδοχής και του σεβασμού όχι ως θεωρία, αλλά ως καθημερινή στάση ζωής! Και το πιο σημαντικό… κάναμε φίλους, μοιραστήκαμε στιγμές, σκέψεις και συναισθήματα.

Επιστρέψαμε με τις βαλίτσες μας γεμάτες εμπειρίες και αναμνήσεις… Με πιο ανοιχτούς ορίζοντες… Με την πεποίθηση ότι η διαφορετικότητα μάς κάνει πιο δημιουργικούς, πιο δυνατούς! Συνεχίζουμε το «ταξίδι» μας την επόμενη σχολική χρονιά με σταθμούς τη Ρουμανία και την Ισπανία! Ανυπομονούμε!

Οι εκπαιδευτικοί: Α. Τζωρμπατζάκης και Κ. Αθανασιάδου

Οι μαθήτριες: Σ. Νικολοπούλου, Κ. Πραματευτάκη, Α. Σαλούστρου

Υ.Γ. «Το Erasmus χτίζει γέφυρες.»
«Αυτό το ταξίδι θα μείνει στις καρδιές μας.»
«Ήταν μια μοναδική εμπειρία, που παρά τις δυσκολίες θα μου μείνει αξέχαστη. Νιώθω πολύ τυχερή που έζησα μια τέτοια εμπειρία!»
«Συνειδητοποίησα ότι η διαφορετικότητα είναι πλούτος και ότι κάθε εμπειρία είναι μοναδική.»
«Δε θα ξεχάσω τις παρέες και τις πλάκες που κάναμε. Θα ήθελα να ξαναπάω στην Ιταλία σύντομα και να ξανασυναντήσω όλα τα παιδιά που γνώρισα!»

Image

«Το να σε υποδέχεται μία οικογένεια με ανοιχτές αγκαλιές και να σε μυεί στις παραδόσεις και στις συνήθειες του πολιτισμού της είναι πανέμορφο! Προς μεγάλη μου τύχη είχα την ευκαιρία να αποκτήσω μια τέτοια εμπειρία στην Ιταλία! Έγινα μέλος μιας οικογένειας αγνώστων, που μέχρι το τέλος του ταξιδιού είχαν χαραχτεί στην καρδιά μου για πάντα. Γνώρισα τον τρόπο ζωής των παιδιών στην Isernia και τον αγάπησα. Βγήκαμε μαζί, μια παρέα τόσο διαφορετικών συνομηλίκων που φαντάζει περίεργο πόσο δυνατοί ήταν οι δεσμοί που μας ένωσαν. Στενοχωρηθήκαμε όταν τους αποχαιρετούσαμε όλους, γιατί εκείνη τη στιγμή κανείς δεν ήταν ένας ξένος· όλοι αποτελούσαν μια νέα μας οικογένεια. Μια οικογένεια που αναγκαστήκαμε να αποχωριστούμε πολύ γρήγορα. Θυμάμαι τις στιγμές που περπατούσαμε στα σοκάκια της πόλης γελώντας και συζητώντας, με το αίσθημα ότι ήταν κάτι καθημερινό και συνηθισμένο. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, παρόλο που χαιρόμουν να ξανασμίξω με την οικογένειά μου, αισθανόμουν πως κάποιο κομμάτι μου είχε μείνει πίσω. Συνειδητοποίησα ότι η Isernia είχε γίνει σπίτι μου. Ένα αλλιώτικο, νοσταλγικό και μακρινό σπίτι που είχε φωλιάσει στην ψυχή μου και μου ζητούσε να γυρίσω κοντά του.»

(Σκόρπια λόγια από το ταξίδι μας.)