Δεν ξέχασαν τους αδικοχαμένους Δημήτρη Βουρβαχάκη και Βαγγέλη Κελαράκη

Τιμούν τους αδικοχαμένους Δημήτρη Βουρβαχάκη και Βαγγέλη Κελαράκη, οι συνάδελφοί τους, έξι χρόνια μετά τον άδικο και ξαφνικό χαμό τους...

Έξι χρόνια συμπληρώθηκαν από το τραγικό δυστύχημα που βύθισε στο πένθος το ΕΚΑΒ και ολόκληρη την τοπική κοινωνία της Κρήτης. 

Το πρωί της Τετάρτης, συνάδελφοί τους μετέβησαν στο σημείο του τραγικού τροχαίου κι έκαναν τρισάγιο στη μνήμη τους ...

Ο κ. Παναγιώτης Τζανετης, πρόεδρος ΕΚΑΒ σημείωσε : 

"Όλη η Ελλάδα δεν μπορεί να ξεχάσει αυτό που έγινε, διότι οι συνθήκες ήταν τραγικές και οι δύο άνθρωπο που χάθηκαν ήταν ξεχωριστοί. Και δεν είναι λόγια τυπικά αυτά που λέω. Γιατί ο ένας ήταν πρωτοπόρος της Ιατρικής. Και πραγματικά ο Δημήτρης λείπει. Όμως μας συντροφεύει το πνεύμα του. Ο Βαγγέλης Κελαράκης από την άλλη, ήταν ένας αληθινά ξεχωριστός διασώστης και συνδικαλιστής, με τελείως ευρωπαϊκό πνεύμα. Πρότασσε πάντα το συμφέρον του λαού και όχι της συντεχνίας και του μικροσυμφέροντος. Είχε διευρυμένους ορίζοντες. Παρότι εκπροσωπούσε τους εργαζόμενους, πάντα το μυαλό του ήταν στο γενικό ζήτημα. Δυστυχώς, η καθημερινή μάχη του ΕΚΑΒ έχει πολλά θύματα -είναι διψήφιος ο αριθμός. Και είναι πάρα πολύ μεγάλη η ευθύνη της διοίκησης, άρα και εμού προσωπικά, στο να υπάρξουν οι ασφαλέστερες δυνατές συνθήκες, σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότερη δυνατή παρουσία"

Ο Νίκος Μυρωδιάς, ο μοναδικός επιζών του συγκλονιστικού δυστυχήματος συγκίνησε με τα λόγια του τονίζοντας: 

"Έξι χρόνια χωρίς τον Βαγγέλη και τον Δημήτρη. Ήταν δύο άξιοι άνθρωπο και άξιοι συνεργάτες, που έφυγαν τόσο άδικα, πάνω στο βωμό του καθήκοντος. Και τα δύο αυτά άτομα ήταν αξιόλογα. Είχαν σημαία τους την πρόληψη -πάντα να προλαβαίνουμε το κακό και όχι να τρέχουμε μετά να το αντιμετωπίζουμε. Αυτή τη σημαία την πληρώσαμε εκείνο το πρωινό, σε ετούτο εδώ το σημείο", δήλωσε αρχικά και στη συνέχεια θυμήθηκε: 

"Εκείνο το πρωινό πηγαίνανε σε ένα σχολείο για να κάνουμε παρουσίαση τις πρώτες βοήθειες και την κυκλοφοριακή αγωγή. Αυτός ο δάσκαλος μου, και συνεργάτης μου και διευθυντής μου, πάντα μου έλεγε ότι πρέπει να ξεκινάμε από τη βάση. Και ήθελε να εντάξει αυτά τα μαθήματα στα παιδιά του δημοτικού. Κι εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα πηγαίναμε σε ένα σχολείο. Είναι τόσο άδικο να φεύγουν δύο τόσο άξιοι άνθρωπο με τέτοιο τρόπο".

Ο κ. Μυρωδιάς ευχαρίστησε " το Σωματείο Εργαζομένων, που δεν ξεχνά εκείνη την ημέρα και αυτούς τους ανθρώπους. Αιωνία τους η μνήμη"