Γυναίκες ... και ένας άνδρας του Cretalive γράφουν για την Ημέρα της Γυναίκας!

8 Μαρτίου, άλλη μια Ημέρα της Γυναίκας είναι εδώ: για άλλους μια ημέρα για "χρόνια πολλά" και λουλούδια, για άλλους ημέρα υπενθύμισης όλων εκείνων που ακόμη απομένουν για να κατακτηθεί στην πράξη η Ισότητα. 

Ένας άνδρας και οι επτά γυναίκες του Cretalive γράφουν για τη σημερινή ημέρα και καταθέτουν τη δική τους οπτική. Τελικά σε θέματα Ισότητας και έμφυλων στερεότυπων ... όλα πηγαίνουν καλύτερα;

Σταύρος Καραϊνδρος

Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας ή αλλιώς Παγκόσμια Ημέρα που ζυγιζόμαστε, μετριόμαστε και βρισκόμαστε πάντα ελλιπείς. Δεν είναι δα και πολύ πίσω η επίθεση του Δημήτρη Κυριαζίδη στη Ζωή Κωνσταντοπούλου με πατριαρχικά στοιχεία bullying, ως νοοτροπία που δύσκολα θα μπει στο μπαούλο μίας ιστορίας που θέλουμε να διαγράψουμε ή να τη χρησιμοποιούμε μόνο ως παράδειγμα προς αποφυγή. Έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά για την ισότιμη θέση της γυναίκας, αλλά υπάρχουν κι αυτά, κολλημένα σε μία εποχή που η γυναίκα ήταν πάντα κάτι κατώτερο. 

Ας αναλογιστούμε αν η αυτονόητη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία είναι προϊόν προόδου ή μία ανοχή επειδή έτσι προστάζει... η εποχή. Η 8η Μαρτίου οφείλει να είναι μέρα προόδου και αναγνώρισης των αυτονόητων δικαιωμάτων των γυναικών, ουχί μνημόσυνο για αυτές που χάθηκαν στο βωμό... του άκρατου ανατολίτικου αντρισμού. Γιατί, τελικά, δεν ανήκομε και τόσο εις την Δύσιν...

Φρόσω Μαστορίδη

Με δυσκολεύει κάπως αυτή η ημέρα και είναι τόσες πολλές οι σκέψεις.
Να είσαι γυναίκα σημαίνει να λογοδοτείς στον καθένα για αυτό που είσαι. Γιατί είσαι βαμμένη/γιατί δεν είσαι. Γιατί είσαι μαμά/γιατί δεν είσαι. Γιατί σε ενδιαφέρει τόσο η καριέρα σου/γιατί δεν σε ενδιαφέρει καθόλου. Γιατί έχεις άποψη για όλα/γιατί δεν έχεις. Γιατί;
Πλέον καμία ερώτηση για τις επιλογές που κάνω δεν με ξαφνιάζει, όχι τόσο όσο ξαφνιάζουν τους άλλους οι απαντήσεις μου τουλάχιστον.

Δεν ξεχνάμε πως δεν ήταν ανέκαθεν δεδομένο το δικαίωμα στην εργασία, στην ψήφο, στο δικό μου πορτοφόλι και στη δική μου άποψη.
Ναι, πιστεύω ότι το θέμα της έμφυλης βίας, της ενδοοικογενειακής κακοποίησης σε κάθε μορφή της (σωματική/οικονομική/ψυχολογική) προβάλλεται περισσότερο από ποτέ. Είναι τόσο βαθιά μπηγμένα όμως τα πλοκάμια της που δεν λένε να φύγουν από τη ζωή μας. Παλεύουμε, φωνάζουμε αλλά αυτό το τέρας εκεί, να επιμένει. Όχι, δεν σου αξίζει. Δεν έχει κανένας κανένα δικαίωμα να σε χτυπάει, να σε αγγίζει αν δεν θες, να σου στερεί το εισόδημα ή να σε μειώνει. Το «όχι» είναι ολοκληρωμένη πρόταση, και αρκεί.

Συζητήσεις που θα έπρεπε να ανήκουν στο παρελθόν, όπως η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος, επανέρχονται χωρίς κανέναν απολύτως λόγο
Είναι κουραστικό να είσαι γυναίκα, γιατί ποτέ δεν είσαι αρκετή.

Σήμερα, ας το “γιορτάσει” η κάθε μια όπως επιθυμεί. Ας είναι με λουλούδι, ας είναι με συγκέντρωση, ας είναι με σιωπή.
Η κάθε μια, να ζει όπως ονειρεύεται και θέλει. Να φτάσει εκεί που θέλει.

Εύα Μαυραντωνάκη

Η αυριανή Ημέρα της Γυναίκας είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τους αγώνες που έχουν γίνει για την ισότητα και τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και να θυμηθούμε ότι η μάχη συνεχίζεται. Περιστατικά όπως αυτό της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή, δείχνουν ότι ακόμα και σήμερα, η φωνή και η παρουσία των γυναικών στην πολιτική και σε άλλους τομείς αντιμετωπίζουν αντιστάσεις και υποτίμηση. Παρά τις σημαντικές κατακτήσεις, οι γυναίκες εξακολουθούν να πλήττονται από βαθιά ριζωμένα στερεότυπα και διακρίσεις. 

Στην Ελλάδα, οι γυναικοκτονίες, η βία και η υποτίμηση παραμένουν θλιβερή πραγματικότητα, υπενθυμίζοντας την ανάγκη για σθεναρούς αγώνες και πολιτικές που θα προστατεύουν την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα κάθε γυναίκας. Η σημερινή μέρα ας μας υπενθυμίσει ότι η ισότητα δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά αποτέλεσμα συνεχούς πάλης και αφύπνισης.

Κατερίνα Μυλωνά

«Τι να μαγειρέψω αύριο;»… Μέσα σε 4 λέξεις κρύβεται μία μεγάλη αλήθεια: Η Ημέρα της Γυναίκας θα πετύχαινε τον σκοπό της τη στιγμή που θα πάψω να απευθύνω στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση που με βασανίζει από τότε που εγκατέλειψα την πατρική στέγη. Που αν και «πατρική», η μητέρα μου ήταν εκείνη που φρόντιζε καθημερινά να έχουμε στο τραπέζι μας ένα πιάτο φαγητό.

Έχουν γίνει πολλά; Ναι. Είναι αρκετά; Σίγουρα όχι!
Μην πάτε μακριά, περάστε το κατώφλι ενός σπιτιού και αν το βρείτε ασκούπιστο, με ρούχα πεταμένα δεξιά και αριστερά σκεφτείτε: ποιος φταίει για αυτό ή ποιον θα «συγχωρήσετε» γιατί «όλη μέρα τρέχει σαν την τρελή, τι να πρωτοπρολάβει;»

Είναι αλήθεια: οι άντρες και οι γυναίκες δεν είμαστε ίδιοι. Άλλωστε, ποιος άνθρωπος είναι ίδιος με έναν άλλο; 
Είμαστε, όμως, ίσοι. Και ας μην το βλέπουμε στον χώρο εργασίας, ακόμα και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Δε θέλω να αναφερθώ σε «καυτά» θέματα, όπως τις γυναικοκτονίες, αν και, προσωπικά, ο όρος δε με βρίσκει σύμφωνη. 

Δε γιόρτασα ποτέ μου αυτή τη μέρα και ούτε θα το κάνω. Δεν είναι γιορτή, εξάλλου…

Ελένη Μπουρμά

Για τη Μαρία που παλεύει για τη δικαίωση του νεκρού παιδιού της. Για την Ελένη που έπρεπε να πεθάνει στα χέρια των δολοφόνων της επειδή δεν ενέδωσε στις αρρωστημένες ορέξεις τους. Για την Κυριακή που "τόλμησε" να βάλει τέλος στη σχέση της και να προχωρήσει στη ζωη της. Για τόσες ψυχές που χάθηκαν επειδή ζήτησαν, είπαν η έκαναν το αυτονόητο... 

Για όλες αυτές η 8η Μαρτίου δεν ειναι ημέρα γιορτής αλλά ημέρα μνήμης και κυρίως αφύπνισης.

Κατερίνα Παντινάκη

Όσο ακούμε "είσαι τυχερή, ο άνδρας σου βοηθάει με τα παιδιά", "άλλο ο άντρας", "πως να πάρει προαγωγή; έχει μικρά παιδιά" και άλλα παρόμοια, η Ημέρα της Γυναίκας θα αποτελεί μια υπενθύμιση για όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες που κάθε γυναίκα πρέπει να δίνει καθημερινά για να υπενθυμίζει ότι κανένας (σύντροφος) δεν της κάνει χάρη αν βάλει μια σκούπα, κανένας (εργοδότης) δεν της κάνει χάρη αν της δώσει μια θέση που της αξίζει στη δουλειά, κανένας (συζυγος) δεν την ευνοεί αν περνάει χρόνο με τα παιδιά τους. 

Όσο χρειάζεται να υπενθυμίζουμε τα αυτονόητα, θα έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας μέχρι να κατακτήσουμε την Ισότητα στην πράξη.

Ειρήνη Τσάκα

Ααααα! Έφτασε άλλη μια Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας!
“Χρόνια πολλά”, λουλούδια, σοκολατάκια και μεγαλόστομες ευχές. Ευχαριστώ, αλλά… λέω να μην πάρω.
Δεν θέλω μια μέρα αφιερωμένη σε εμένα, θέλω 365 ημέρες σεβασμού στα κορίτσια όλου του κόσμου.
Ίσες αμοιβές για την ίδια εργασία, όχι “παράτες” για να έχουμε να λέμε. Θέλω να μπορούμε όλες να περπατήσουμε μόνες στον δρόμο χωρίς να φοβόμαστε, όχι να μου χαρίσουν ένα τριαντάφυλλο.
Δώστε ευκαιρίες, όχι υποσχέσεις. Δεν θέλω μια γιορτή, θέλω μια “μοντέρνα” κοινωνία που να στηρίζει, να ενθαρρύνει και να σέβεται κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε περίσταση.
Όχι μόνο τις γυναίκες της, αλλά όλους αυτούς που την αποτελούν…

Ελίνα Φαρσάρη

Το να μεγαλώνεις σε μια επαρχιακή πόλη, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, είναι συνώνυμο της προσπάθειας ενηλικίωσης στο πλαίσιο μιας κοινωνίας πατριαρχικής. Συμπεριφορές, επιλογές, απόψεις, στάσεις ζωής που μπορεί να επιτρεπόταν από το σπίτι αν είχες την τύχη να μεγαλώνεις σε μια προοδευτική οικογένεια, τροχοπεδούνταν από την έξωθεν πατριαρχία. Έτσι, «έμαθες» απ΄έξω ποιο είναι το πρέπον μήκος της φούστας, πόσο πολύ μπορεί να είναι το μακιγιάζ σου, ποιο θα είναι το όριο του χαμόγελου ή του ενθουσιασμού σου ειδικά όταν απευθύνεσαι σε αγόρια/άντρες, πως να κρατάς σφιχτά το κλειδί σου στο χέρι όταν γυρνάς βράδυ στο σπίτι, πως να αποφεύγεις τους σκοτεινούς δρόμους και πως να αφουγκράζεσαι και να «ερμηνεύεις» τους ήχους πίσω σου. 

Εκείνες τις δεκαετίες λοιπόν, που δεν με «δυσκόλευε» το σπίτι αλλά με δυσκόλευε η κοινωνία που επέμενε να με οριοθετήσει σε ένα πλαίσιο που δεν είχα επιλέξει, θεωρούσα τον εαυτό του άτυχο που είχα γεννηθεί κορίτσι. Γιατί έβλεπα ότι εγώ είχα λιγότερες ευκαιρίες από τους συνομηλίκους μου του αντίθετου φύλου. Από τότε μέχρι σήμερα μπήκε πολύ νερό στο αυλάκι. Η εποχή είναι μεταβατική και γίνονται προσπάθειες αλλαγής σημαντικές. Φυσικά απαιτείται ακόμη περισσότερο πείσμα, ακόμη περισσότερη αντίδραση, ακόμη περισσότερη διεκδίκηση. 

Η ημέρα της γυναίκας δεν θα πρέπει να είναι ένα «ρεπό» της πατριαρχίας για να ανταλλάξεις ευχές με τις φίλες σου ή να βγεις μαζί τους μπαρότσαρκα. Θα πρέπει να εκλαμβάνεται κάπως σαν την πρωτοχρονιά, σαν ημέρα απολογισμού για να σκεφτείς «πόσο υπέροχα ένιωσα που είμαι γυναίκα όλο αυτόν τον χρόνο; Πόσο δυνατά διεκδίκησα τα δικαιώματά μου; Πώς έδειξα τον δρόμο στον γιο μου ή την κόρη μου;»

Στο αυλάκι, ναι, έχει μπει πλέον πολύ νερό, αλλά θέλει κι άλλο χρόνο, κι άλλη δύναμη για να γίνει ποτάμι ορμητικό.