Καλοστραθιά στον Γιάννη Γρηγοράκη!

Αλησμόνητε φίλε Γιάννη Γρηγοράκη,

Το χθεσινό Σαββατόβραδο έσβησε νομοτελειακά το καντήλι σου και η ψυχή σου πέρασε στο αιώνιο φως! Δεν ξέρω αν έτσι επέλεξε ο Αρχάγγελος να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα για την αγάπη του Θεού σε ανθρώπους που «ψυχομαχούν Παρασκευή, πεθαίνουνε Σάββατο και ενταφιάζονται την Κυριακή», ξέρω όμως πολύ καλά πως είχες απεριόριστη αγάπη και εκτίμηση από τους ανθρώπους που σε γνώρισαν.

• Μπορεί να σε στερηθήκαμε από την «πιάτσα» τα τελευταία χρόνια, που τα προβλήματα της υγείας σε καθήλωσαν στο σπίτι, μα η μορφή σου ήταν και θα παραμείνει ισόβια στις καρδιές όλων όσων είχαμε τη χαρά να σε ξέρουμε και να απολαύσουμε την ιδιαίτερη συναναστροφή και φιλοξενία σου! Αυτή η διάθεση φιλοξενίας και το φιλότιμό σου, το χαμόγελο και η καλή κουβέντα ήταν στοιχεία πληθωρικά του χαρακτήρα και του DNA σου, μα ίσως και κληρονομιά του Δία, του Λασιθιώτη θεού της φιλοξενίας.
   
• Είχες πάντα στο πλάι σου, και τις δύσκολες ώρες που καθηλώθηκες στο κρεβάτι, τη σύντροφο της ζωής σου, τη μοναδική Λευτερία, με την απέραντη υπομονή και αντοχή της, μαζί με τα εξαίρετα παιδιά σας και τις οικογένειές τους.
   
• Φίλε, ο προγραμματισμένος από το Θεό σημερινός χωρισμός μας δεν θα σβήσει από τη μνήμη μας τις γήινες χαρές που ζήσαμε μαζί, ούτε τους πολιτικούς αγώνες και καυγάδες που κάναμε και ήταν συνυφασμένοι με τον χαρακτήρα σου και τη μακρινή εποχή της Αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου!
   
• Σε πρωτογνώρισα από πολύ κοντά τον μακρινό Απρίλη του 1984, όταν εσύ πρωτοστατούσες στην κατασκευή της εξέδρας μπροστά στο Δημοτικό Σχολείο, για το ανοιχτό λαϊκό νομαρχιακό συμβούλιο με τη συμμετοχή του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, και εγώ, σταλμένος από την υπηρεσία μου ως αξιωματικός ασφαλείας του πρωθυπουργού, θαύμασα την επιτηδειότητα της τέχνης σου και την αγωνία σου, συνάμα, να είναι όλα στην εντέλεια, όπως και ήταν. Ήταν τότε που άναψε μια άσβηστη φιλία και έδεσε μια θρυλική παρέα με τον Μανώλη τον Γερακάκη, τον Δημήτρη τον Κασαπάκη, τον Μανώλη τον Περισυνάκη και τον Γιάννη Ξεζωνάκη. Σήμερα πέφτεις εσύ, με το μισεμό σου, πρώτος ρούκουνας της, μα παραμένει άσβηστη σε όλους μας η μνήμη σου, μέχρι να ξαναβρεθούμε εκεί ψηλά που ανεβαίνεις σήμερα!

Να έχεις ένα φωτεινό ταξίδι. Δεν θα σε ξεχάσουμε…

Γιώργος Μηλιαράς
26-07-2026