Οι φίλαθλοι του ΟΦΗ στο Βουκουρέστι, η αγωνία για την επόμενη ημέρα και το κεφάλαιο Χρήστος Κόντης!

Σήμερα δεν θα γράψω για τη μεγάλη νίκη χθες το βράδυ επί της Χάποελ Μπερ Σεβά. Για το θράσος των παικτών του Κόντη, που κοίταξαν στα ίσα τους Ισραηλινούς. Για το… αλάνι τον τεράστιο Τιάγκο Νούς, που απέδειξε για ένα ακόμα παιχνίδι πως είναι μια ομάδα μόνος του. 
Για τον ηγέτη και σκόρερ , τον Ταξιάρχη  Φούντα που ζει μια δεύτερη νεότητα στο Ηράκλειο, τον μεστό Κρίζμανιτς που παίζει σαν αλάνθαστο κομπιούτερ. Και τον Μπουχαλάκη, που θυμίζει παλιό γαλλικό κρασί βαριάς ετικέτας και μακράς ωρίμανσης.
Όχι, δεν θα σταθώ σε αυτούς.

Σήμερα θα μιλήσω για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, που δεν είναι άλλοι από τους Ομιλίτες που έφτασαν στο Βουκουρέστι. Ή, για την ακρίβεια, και στο Βουκουρέστι.
Για εκείνους που δεν λογάριασαν το παραμικρό. Για οικογένειες, ηλικιωμένους, ζευγάρια, πατέρες με τα μικρά τους παιδιά, που δεν υπολόγισαν έξοδα, ταλαιπωρία, κρύο και δύσκολες συνθήκες για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα.
Και που, βεβαίως, έκαναν το καθήκον τους και έζησαν μαζί της αυτή τη μοναδική στιγμή.
Κι εσύ, να είσαι στα δημοσιογραφικά θεωρεία και το μόνο που ένιωθες ήταν μια ζήλια που δεν βρισκόσουν ανάμεσά τους για να ενώσεις τη φωνή σου με τις δικές τους.
Φωνές που δεν σταμάτησαν λεπτό. Που κατάπιαν εκείνες των Ισραηλινών και δημιούργησαν έναν εκκωφαντικό αντίλαλο, σπάζοντας την κρύα και παγερή ατμόσφαιρα του άδειου γηπέδου.

Κάθε φίλαθλος που ταξίδεψε κρύβει και τη δική του ιστορία σ’ αυτό το ταξίδι της μεγάλης ευρωπαϊκής καταξίωσης και θα το κουβαλά ατόφιο στις αναμνήσεις του σαν παρακαταθήκη για τη διαδρομή που έζησε μαζί με την ομάδα. Φίλαθλοι  που έχουν σχεδιάσει και εξασφαλίσει ολόκληρο το πακέτο, από τη Σόφια μέχρι το Γκρατς. Μα κι εκείνοι που από το υστέρημα τους έβαλαν σαν στόχο έστω και το ένα ταξίδι με την ομάδα, σαν το τάμα στην εκκλησία της επιθυμίας τους, παλεύοντας με θεούς και δαίμονες, με την κακή οικονομική τους κατάσταση, για να ζήσουν τη μυσταγωγία της εμπειρίας. Υπάρχουν κι εκείνοι που, κόντρα στην οικογενειακή ηρεμία, δεν λογαριάζουν τίποτα για να απολαύσουν τον σεβντά τους από κοντά.
Ήρωες, λοιπόν, που ανταμείβονται με αυτές τις υπέροχες στιγμές που τους πρόσφεραν οι παίκτες του ΟΦΗ στη Σόφια, αλλά και στο Βουκουρέστι.

Και αυτόν τον κόσμο θα πρέπει να τον διαφυλάξουν σαν κόρη οφθαλμού εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις στο στρατόπεδο του ΟΦΗ.
Να τον κοιτάξουν δύο και τρεις φορές και να πράξουν το αυτονόητο. Να εξασφαλίσουν τη συνέχεια και τη συνέπεια στην ομάδα, να επιτρέψουν στον κόσμο της να συνεχίσει να ονειρεύεται και να μη χαλάσουν το αφήγημα, κόντρα σε εγωισμούς, κακούς συμβουλάτορες και έλλειψη ενσυναίσθησης.

Να κλείσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται το κεφάλαιο που ακούει στο όνομα ανανέωση του συμβολαίου του αρχιτέκτονα Χρήστου Κόντη ( διότι η οικογένεια του ΟΦΗ είναι μικρή και προθέσεις, σχέδια και δεύτερες σκέψεις σαν τις φήμες ταξιδεύουν γρήγορα ) χωρίς να καταλήξουν σε ολέθριες  ολέθριες αποφάσεις  που μπορεί να βάλουν μπουρλότο στην ομάδα. Και ο νοών νοείτο. 
Αμ’ έπος αμ’ έργον, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ημών πρόγονοι αλλά δεν ξέρω πόσο καλά τα μιλάνε τα αρχαιοελληνικά στο μακρινό Σικάγο!