Αντιδράσεις εργαζομένων στις κοινωνικές δομές φτώχειας για τον νέο Κώδικα Αυτοδιοίκησης

Την έντονη ανησυχία και διαμαρτυρία τους για διατάξεις του υπό διαβούλευση Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης εκφράζουν οι εργαζόμενοι στις Κοινωνικές Δομές Αντιμετώπισης της Φτώχειας. Με επιστολή τους προς τον υπουργό Εσωτερικών, Θεόδωρο Λιβάνιο, ζητούν την τροποποίηση συγκεκριμένων άρθρων του νομοσχεδίου, υποστηρίζοντας ότι δημιουργούνται συνθήκες άνισης μεταχείρισης σε βάρος χιλιάδων εργαζομένων που στελεχώνουν κρίσιμες κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων σε όλη τη χώρα.

Αναλυτικά η επιστολή 

«Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Εργαζομένων στις Κοινωνικές Δομές για την Αντιμετώπιση της Φτώχειας (Σ.ΚΟΙΝ.Δ.Α.Φ.), εκπροσωπώντας περισσότερους από 2.500 εργαζόμενους με διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου στους ΟΤΑ Α’ Βαθμού από το 2013, σας απευθύνει την παρούσα επιστολή εκφράζοντας την έντονη ανησυχία και διαμαρτυρία του σχετικά με τις προβλέψεις των Άρθρων 138 και 730 του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης».
Οι εργαζόμενοι που εκπροσωπούμε στελεχώνουν επί σειρά ετών κρίσιμες κοινωνικές δομές των δήμων σε ολόκληρη τη χώρα και ειδικότερα:
τα Κέντρα Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων των Παραρτημάτων Ρομά, των Κέντρων Ένταξης Μεταναστών και των Κινητών Μονάδων τους, τις Δομές Αστέγων, όπως τα Υπνωτήρια και τα Ανοικτά Κέντρα Ημέρας, τις Δομές Παροχής Βασικών Αγαθών, όπως τα Κοινωνικά Φαρμακεία, τα Κοινωνικά Παντοπωλεία και οι Δομές Παροχής Συσσιτίου.
Οι δομές αυτές αποτελούν διαχρονικά βασικό πυλώνα κοινωνικής προστασίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, παρέχοντας καθημερινά ουσιαστική υποστήριξη σε χιλιάδες ευάλωτους συμπολίτες μας. Η λειτουργία τους δεν καλύπτει πρόσκαιρες ή έκτακτες ανάγκες, αλλά πάγιες και διαρκείς κοινωνικές ανάγκες που συνδέονται άμεσα με την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής συνοχής.
Οι προβλέψεις των Άρθρων 138 και 730 δημιουργούν σοβαρό προβληματισμό, καθώς: παρατείνουν την εργασιακή ανασφάλεια χιλιάδων εργαζομένων, εντείνουν την αβεβαιότητα ως προς τη συνέχιση της εργασίας τους, δυσχεραίνουν την πρόσβαση στη δικαιοσύνη μέσω περιοριστικών δικονομικών προβλέψεων και δημιουργούν συνθήκες άνισης μεταχείρισης μεταξύ εργαζομένων που παρέχουν αντίστοιχης σημασίας κοινωνικό έργο.
 Ιδιαίτερα προβληματική είναι η πρόβλεψη εξαίρεσης αποκλειστικά για το προσωπικό παιδικών, βρεφικών και βρεφονηπιακών σταθμών, χωρίς αντίστοιχη πρόβλεψη για τους εργαζόμενους στις Κοινωνικές Δομές Αντιμετώπισης της Φτώχειας. Η διαφοροποίηση αυτή δημιουργεί εργαζόμενους «δύο ταχυτήτων» μέσα στο ίδιο πλαίσιο κοινωνικής πολιτικής των δήμων, χωρίς να υφίσταται αντικειμενικός λόγος που να δικαιολογεί τη διάκριση.
Οι κοινωνικές δομές στις οποίες εργαζόμαστε λειτουργούν αδιάλειπτα εδώ και πολλά χρόνια, χρηματοδοτούνται σταθερά μέσω ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων και από το 2027 προβλέπεται η περαιτέρω ενίσχυσή τους και από εθνικούς πόρους. Οι εργαζόμενοι σε αυτές έχουν προσληφθεί μέσω διαφανών και αξιοκρατικών διαδικασιών μέσω ΑΣΕΠ και διαθέτουν πολύχρονη εμπειρία και εξειδίκευση στην υποστήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
Η διαρκής ανακύκλωση προσωπικού και η συντήρηση ενός καθεστώτος εργασιακής ομηρίας αποδυναμώνουν ουσιαστικά τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων και επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες που έχουν ανάγκη.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης της φτώχειας, της κοινωνικής κρίσης, της πανδημίας, της ακρίβειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, στηρίζοντας καθημερινά χιλιάδες συμπολίτες μας. Το έργο αυτό συνιστά ουσιαστική εφαρμογή της συνταγματικής επιταγής του Άρθρου 21 του Συντάγματος περί κοινωνικής προστασίας.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, ζητούμε την άμεση τροποποίηση των Άρθρων 138 και 730, ώστε να συμπεριληφθούν ρητά στις προβλεπόμενες εξαιρέσεις και οι εργαζόμενοι των Κοινωνικών Δομών Αντιμετώπισης της Φτώχειας (Κέντρα Κοινότητας, Δομές Αστέγων, Δομές Παροχής Βασικών Αγαθών).
Πιστεύουμε ότι η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίσει ίση μεταχείριση για όλους τους εργαζόμενους που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς κοινωνικές ανάγκες στους δήμους και να αναγνωρίσει έμπρακτα τη συμβολή τους στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής».