Την Πέμπτη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών η κηδεία του Λάκη Χαλκιά

Δημοσία δαπάνη θα ταφεί ο σπουδαίος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και μουσικός Λάκης Χαλκιάς, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών το βράδυ του Σαββάτου, 2 Αυγούστου, στο νοσοκομείο «Γεννηματάς», όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζοντας πρόβλημα υγείας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της οικογένειάς του, η κηδεία του θα τελεστεί την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026 και ώρα 12:00 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Η σορός του κεκοιμημένου θα βρίσκεται από τις 10:00 το πρωί στην αίθουσα του κοιμητηρίου, ώστε φίλοι, συνεργάτες και το κοινό να έχουν τη δυνατότητα να τον αποχαιρετήσουν πριν από την ακολουθία.

Μια ζωή αφιερωμένη στην παράδοση

Ο Λάκης Χαλκιάς, με πραγματικό όνομα Μιχάλης Χαλκιόπουλος, γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 30 Αυγούστου 1943. Ήταν γιος του σπουδαίου κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά και της Μαρίκας Χαλκιά, ανήκοντας στην τέταρτη γενιά της θρυλικής μουσικής δυναστείας των Χαλκιάδων. Έπαιζε πέντε μουσικά όργανα —κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι— και ασχολήθηκε ενεργά με το τραγούδι ήδη από την ηλικία των επτά ετών.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 καθιερώθηκε στο ελληνικό τραγούδι, συνεργαζόμενος κατά καιρούς με μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Νίκος Ξυλούρης και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, καθώς και με συνθέτες όπως ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Χρήστος Λεοντής.

Κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας του υπήρξε η παρουσίαση του προσωπικού του έργου «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα», στο Ηρώδειο, στις 28 Μαΐου 2002 — ένα πανόραμα της αδιάσπαστης συνέχειας της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Ο Χαλκιάς είχε διατελέσει επίσης υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ στις εθνικές εκλογές του 2007.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε κύμα συγκίνησης, με πολιτικούς, καλλιτέχνες και φίλους να τον αποχαιρετούν δημόσια, τονίζοντας τη συμβολή του στη διάσωση και ανάδειξη της ελληνικής δημοτικής και λαϊκής μουσικής παράδοσης.