Πέθανε το άσπρο κουτάβι που συμβίωνε με αγέλη λύκων

Το άσπρο κουτάβι που ζούσε ειρηνικά ανάμεσα σε αγέλη λύκων -σε περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας- πέθανε, όπως έγραψε σε ανάρτηση του στην σελίδα του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ο διδάκτορας Ζωολογίας στο ΑΠΘ κ. Θεόδωρος Κομηνός που είχε καταγράψει για ερευνητικούς σκοπούς την μοναδική αυτή σχέση, δυστυχώς πέθανε.

Το ασυνήθιστο αυτό περιστατικό είχε τραβήξει την προσοχή των ερευνητών, οι οποίοι παρακολουθούσαν στενά την εξέλιξη της συμβίωσης του κουταβιού με την αγέλη. Δυστυχώς, όμως, το κουτάβι δεν τα κατάφερε και ο κ.Κομηνός είπε το δικό του αντίο, ρίχνοντας τους τίτλους τέλους μίας συγκινητικής, αλλά και διδακτικής, για τις σχέσεις των ζώων, ιστορίας.

Συγκεκριμένα, έγραψε:

«Το τέλος μιας μοναδικής ιστορίας. Το λευκό κουτάβι δεν ζει πια!!!!.
Δυστυχώς, η ιστορία του λευκού κουταβιού έφτασε στο τέλος της.
Για τουλάχιστον σαράντα ημέρες από την πρώτη καταγραφή μας –και πιθανότατα για περισσότερες από πενήντα συνολικά– το μικρό σκυλάκι συμβίωσε με μια άγρια οικογένεια λύκων, χαρίζοντάς μας μία από τις πιο ασυνήθιστες συμπεριφορικές παρατηρήσεις που έχουμε καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια.
Μέχρι πριν από έξι ημέρες, το κουτάβι έδειχνε να βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Έπαιζε με τα λυκόπουλα, ακολουθούσε τη λύκαινα ψάχνοντας για ποντίκια και ακρίδες και γενικά κινούνταν φυσιολογικά μαζί με την αγέλη.
Πριν από τρεις ημέρες, όμως, η εικόνα του ήταν τελείως διαφορετική. Το καταγράψαμε εμφανώς καταβεβλημένο, με έντονη διάρροια και χωρίς σχεδόν καθόλου διάθεση να κινηθεί. Όλα δείχνουν ότι εκδηλώθηκε κάποιο σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να οφείλεται σε διάφορες αιτίες, όπως παρασιτική λοίμωξη, βακτηριακή μόλυνση, κατανάλωση αλλοιωμένης τροφής ή ακόμη και στο στρες από την προσαρμογή του σε ένα άγριο περιβάλλον. Ωστόσο, χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την ακριβή αιτία του θανάτου του και οποιαδήποτε εκτίμηση θα ήταν απλώς μια υπόθεση.
Το κουτάβι απομονώθηκε σε ένα σημείο της περιοχής και δεν σηκώθηκε ξανά.
Σήμερα το πρωί το βρήκαμε νεκρό, ακριβώς στο ίδιο σημείο.
Μία από τις τελευταίες εικόνες που καταγράψαμε ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, χωρίς ωστόσο να χρειάζεται να της αποδώσουμε ανθρώπινες ερμηνείες. Ένας από τους νεαρούς λύκους, με τον οποίο το κουτάβι έπαιζε σχεδόν καθημερινά και ο οποίος αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα στο ένα του πόδι, πλησίασε το κουτάβι και προσπάθησε να το παρακινήσει να παίξουν, όπως συνήθιζαν όλες αυτές τις ημέρες. Το μικρό, όμως, δεν είχε πλέον τη δύναμη να ανταποκριθεί.
Δεν προχωρήσαμε στη συλλογή του νεκρού ζώου. Η αποσύνθεση είχε ήδη ξεκινήσει, ενώ οποιαδήποτε προσέγγιση του σημείου θα προκαλούσε περιττή όχληση στην οικογένεια των λύκων. Θεωρήσαμε ότι, σε αυτή τη φάση, ο σεβασμός προς τα άγρια ζώα και η αποφυγή κάθε άσκοπης παρέμβασης ήταν η σωστή επιλογή.
Η ιστορία αυτή μάς υπενθύμισε για ακόμη μία φορά πόσο δύσκολη είναι η επιβίωση στη φύση.
Από τα έξι λυκόπουλα που είχε γεννήσει φέτος η συγκεκριμένη λύκαινα, μέχρι σήμερα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι έχει επιζήσει μόνο ένα. Ένα σκοτώθηκε από αυτοκίνητο, δύο βρέθηκαν νεκρά – πιθανότατα λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας – ενώ δύο ακόμη εξαφανίστηκαν χωρίς να μπορέσουμε ποτέ να διαπιστώσουμε τι απέγιναν.
Το λευκό κουτάβι προστέθηκε τελικά και αυτό στη μακρά λίστα των απωλειών.
Στη φύση, η γέννηση είναι μόνο η αρχή. Η ενηλικίωση είναι το πραγματικά δύσκολο κομμάτι.
Για λίγες εβδομάδες, αυτό το μικρό λευκό κουτάβι κατάφερε να γίνει μέρος μιας οικογένειας λύκων και μας χάρισε μία από τις πιο ασυνήθιστες συμπεριφορικές παρατηρήσεις που έχουμε καταγράψει ποτέ.
Δεν άλλαξε τους κανόνες της φύσης.
Άλλαξε όμως, ίσως, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις μεταξύ λύκων και σκύλων.
Είναι γεγονός ότι αυτή η εξέλιξη μάς στεναχώρησε πολύ. Μέχρι πριν από λίγες ημέρες όλα έδειχναν να εξελίσσονται ομαλά και τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε.
Ίσως γι' αυτό μας στοίχισε τόσο πολύ η απώλειά του. Για περισσότερες από σαράντα ημέρες το παρακολουθούσαμε σχεδόν καθημερινά, βλέποντας την ιστορία του να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.
Καλό ταξίδι, μικρέ...»