ΟΦΗ: Τα συν, τα πλην και οι επόμενες προκλήσεις στον απόηχο των υποθέσεων Αποστολάκη - Νους

Κερδισμένος οικονομικά, ζημιωμένος επικοινωνιακά βγήκε ο ΟΦΗ από τις υποθέσεις του Γιάννη Αποστολάκη και του Τιάγκο Νους. Αρκούσαν ελάχιστα λεπτά και μονάχα μερικές υποψίες, ότι οι δύο ποδοσφαιριστές θα αφήσουν την Κρήτη για τον Πειραιά και τον Ολυμπιακό, χάλασαν το γιορτινό κλίμα που επικρατεί πολύ καιρό τώρα και μεταφράστηκε με τα σχεδόν 8.000 εισιτήρια διαρκείας.

Η (επικείμενη και… εκκρεμής, για τους επόμενους μήνες) αποχώρησή τους (σαν να) έσβησε… μονοκονδυλιά απ’ τις μνήμες αρκετών τους θριάμβους του προηγούμενου διαστήματος.

Στη φήμη και μόνο της διπλής φυγής, ο “ασπρόμαυρος” οργανισμός αποδείχθηκε ψυχολογικά εύθραυστος στη διαχείριση μιας κρίσης, μικρής ή μεγάλης (κρίνεται). Αυτό είναι στα μείον του. Το ότι η αντίδραση ήταν γρήγορη και εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια για να υπάρξει η πιο ανώδυνη κατάληξη, ήταν στα συν (του), άρα τα πράγματα κάπως ισοσκελίστηκαν και το πλοίο δεν μπάταρε.

Με άλλα λόγια, ο ΟΦΗ δεν έσπασε σε κομμάτια, δεν διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη, κάτι που έχει γίνει πολλάκις στο παρελθόν, με τραγικές συνέπειες. Οι μαζεμένες επιτυχίες, όσο κι αν δεν φαίνεται, δημιούργησαν γραμμές άμυνας.

Επικοινωνιακά ήταν ένα φάουλ που εξελίχθηκε σε (αυτο)γκολ την τελευταία ημέρα των μεταγραφών, στη χειρότερη δυνατή συγκυρία. Σαν να πήγε να “τραβηχτεί”, απ’ τα συμπαρομαρτούντα, το χαλί κάτω από τα πόδια του Χρήστου Κόντη και των συνεργατών του.

Θα αφαιρούνταν δύο σημαντικά γρανάζια απ’ την καλοκουρδισμένη μηχανή και το κυριότερο θα διαταρασσόταν το η χημεία στο αγωνιστικό τμήμα. Εκεί που’ χε βρεθεί ο ρυθμός, έπρεπε να αναζητηθεί νέα συνταγή… εν πλω! Συγχρόνως, να ντριπλαριστούν βράχια, ύφαλοι και… νάρκες!

Η φωτιά γίνεται… λάβα

Όπου υπήρχε καπνός, συνήθως υπήρχε και φωτιά… που έκρυψε το πρώτο παιχνίδι Κυπέλλου, το remake του τελικού, ΠΑΟΚ – ΟΦΗ στην Τούμπα. 

Ευτυχώς για τους διοικούντες, το ματς έγινε εκτός έδρας γιατί στην καλύτερη θα υπήρχε αποχή, στη χειρότερη λαϊκά δικαστήρια στο Παγκρήτιο!

Η ξενέρα του κοινού ήταν δεδομένη κι απολύτως δικαιολογημένη. “Με το που πήγαμε να κάνουμε το βήμα παραπάνω, γυρίσαμε πολλά χρόνια πίσω, αφού δεν είμαστε ικανοί να κρατήσουμε δύο σημαντικούς παίκτες μας” ήταν ένα απ’ τα πιο ευπρεπή ξεσπάσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Με την παραμονή -τελικά- των δύο ποδοσφαιριστών, το πύρινο μέτωπο οριοθετήθηκε προς το παρόν, αλλά ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να φουντώσει εκ νέου.

Στην έτερη πυρκαγιά που άναψε και μεγαλώνει, στις κερκίδες, η δυσπιστία και η καχυποψία του φίλαθλου κόσμου, εύκολα, μεταμορφώνεται σε λάβα η οποία μπορεί να κατακάψει τα πάντα στο διάβα της, με αρχή τον ενθουσιασμό.

Image

Μισογεμάτο και μισοάδειο ποτήρι

Αν το δει κανείς ψυχρά, με τους κανόνες της αγοράς – που έτσι απρόσωπα και αδηφάγα λειτουργεί, υπερκερνώντας και παραμερίζοντας το συναίσθημα- ο ΟΦΗ επωφελήθηκε μερικών εκατομμυρίων, κράτησε ποσοστό μεταπώλησης και τον Αθανασίου για άλλον ένα χρόνο (και βλέπουμε).

Ο Όμιλος της εποχής Μπούση πουλάει και εισπράττει, τρανό παράδειγμα η περίπτωση Μανδά, ενισχύεται χρηματιστηριακά και δεν αιμορραγεί οικονομικά, όταν κάποτε οι προσφυγές ήταν... κανονικότητα και καθημερινότητα και ο σύλλογος στερούνταν τα βασικά.

Η επόμενη πρόκληση που έχει μπροστά του ο Όμιλος είναι να ανακαλύψει έναν νέο Νους, σε οποιαδήποτε άκρη της γης και να αναδείξει έναν νέο Αποστολάκη απ’ τα σπάργανά του. Συνάμα, όμως, να τους κρατήσει και να τους χρίσει αδιαμφισβήτητους ηγέτες του. Δουλειά – και μάλιστα σημαντική- γίνεται στις ακαδημίες και το κίνητρο για όλους είναι ισχυρότατο πια.

Πρώτος και καλύτερος που (θα) θέλει να δώσει απαντήσεις -για λογαριασμό του - είναι ο Γιάννης Θεοδοσουλάκης, ο οποίος προσφάτως φώναξε “παρών” από ασίστ του “κολλητού”, συνονόματου και συντοπίτη του Αποστολάκη. Ο δε Σιτμαλίδης ήταν από τους διακριθέντες στην Τούμπα. Πέρασε επίσης κάτω από τα ραντάρ, γιατί η θεματολογία ήταν πλούσια, αλλά η Τορίνο βολιδοσκόπησε τον Μάνο Χνάρη.

Ελπίδες και προοπτικές, λοιπόν, υπάρχουν κι είναι πολλές.

Αρκετά, όμως, είναι και τα στοιχήματα.

Οι προκλήσεις

Με το να προστεθεί και ο χρόνος (που κάποτε τελειώνει) στα έμψυχα και άψυχα ανταλλάγματα της διπλής συμφωνίας, ο ΟΦΗ οφείλει να φροντίσει για την επόμενή του μέρα, το πώς θα ζήσει από τον Γενάρη χωρίς τον Τιάγκο Νους και από το καλοκαίρι – κατά τα φαινόμενα- δίχως τον πολυθεσίτη Γιάννη Αποστολάκη.

Αμφότεροι αναγεννήθηκαν – όπως και όλη η ομάδα- επί Χρήστου Κόντη, βρήκαν ρόλο και κίνητρο και έβγαλαν τον καλύτερό τους εαυτό. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με άλλους που δεν θα τους βρει στο ρόστερ, όπως συνέβη πέρσι, αλλά θα τους επιλέξει ο 51χρονος προπονητής.

Με τις τελευταίες εξελίξεις, η κατάσταση δεν είναι σίγουρα καλή: θα μπορούσε να είναι χειρότερη, όχι όμως όπως ήταν στα τέλη του περσινού Οκτώβρη, στη μετα-Ράσταβατς εποχή: ένα άνευρο σύνολο, αφημένο στην τύχη του, το οποίο κατόρθωσε να αναμορφώσει ο ταλαντούχος προπονητής, κερδίζοντας το μάξιμουμ από κάθε παίκτη του.

Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί και τώρα.

Το μόνο το οποίο είναι σε θέση να αποκαταστήσει (άμεσα) την εικόνα της διοίκησης είναι να προκύψει κάτι απτό και δρομολογημένο στο θέμα του γηπέδου.

Προέχει η ηρεμία, η ψυχραιμία και η καθαρή ματιά σε όλα τα επίπεδα.