Στάθης Λαζαρίδης: Η δολοφονία που παραμένει ατιμώρητη
-Χρ. Τσανακτσίδης: "Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στην περιοχή από τότε... Επιχειρησιακά η Αστυνομία είναι η μέρα με τη νύχτα, όμως σε επίπεδο πολιτείας και κοινωνικά η κατάσταση παραμένει στάσιμη" - Σπαραγμός η εξομολόγηση τότε του τραγικού πατέρα
της Ευαγγελίας Καρεκλάκη
Σχεδόν 19 χρόνια από τον μοιραίο πυροβολισμό του, στις 5 Νοεμβρίου του 2007, κοντά στα Ζωνιανά, και 11 χρόνια από τον θάνατό του, η δολοφονία του 36χρονου ειδικού φρουρού Στάθη Λαζαρίδη παραμένει ανεξιχνίαστη και αναμφίβολα αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και πράξη που συνιστά όνειδος για τον τόπο. Τόσα χρόνια μετά, δεν κατέστη δυνατό να ταυτοποιηθεί ο δράστης που κρατούσε το φονικό καλάσνικοφ, καταδικάζοντας σε «άγρυπνο κώμα» για σχεδόν 8 ολόκληρα χρόνια τον Στάθη, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Αθήνας.
Και η μη εξιχνίαση της δολοφονίας του Στάθη αποτελεί μεγάλο κρίμα στη μνήμη του και στην οικογένειά του, στην κόρη που δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει, καθώς όταν συνέβη το έγκλημα ήταν μόλις 42 ημερών. Ο Στάθης Λαζαρίδης ξεψύχησε σαν σήμερα το 2015. Και η σημερινή επέτειος είναι ημέρα θλίψης αλλά και οργής για τους συναδέλφους του και, κυρίως, για αστυνομικούς που υπηρέτησαν μαζί του, τον έζησαν ή συμμετείχαν στην επιχείρηση-φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ.
Ο δολοφόνος του Στάθη κυκλοφορεί ελεύθερος, τουλάχιστον για το έγκλημα που διαπράχθηκε εκείνο το πρωινό της 5ης Νοεμβρίου του 2007, στη διάρκεια της αιματοβαμμένης επιχείρησης.
Χρ. Τσανακτσίδης: «Οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας παραμένουν ατιμώρητοι»
Ο Χρήστος Τσανακτσίδης (φωτό κάτω), πρόεδρος των Ειδικών Φρουρών Κρήτης, ήταν από τους αστυνομικούς που τραυματίστηκαν, ευτυχώς ελαφρά, το μοιραίο πρωινό. Το υπηρεσιακό τζιπ στο οποίο επέβαινε ήταν το τρίτο στη σειρά όταν άρχισαν να πέφτουν οι πυροβολισμοί. Από τα θραύσματα των σπασμένων τζαμιών εκείνος τραυματίστηκε στο πρόσωπο και στα μάτια, ενώ ο ειδικός φρουρός Θοδωρής Γώγος, ο οποίος καθόταν πίσω του, τραυματίστηκε από σφαίρα στον ώμο. Το τζιπ στο οποίο επέβαινε ο άτυχος Στάθης ήταν πιο πίσω.
«Τι θυμάστε από 'κείνη την ημέρα;» ρωτήσαμε τον Χρ. Τσανακτσίδη με αφορμή την τραγική επέτειο θανάτου του Στάθη. «Θυμάμαι ότι νιώσαμε εξ αρχής ότι θα πάει στραβά γιατί ήταν προχειρά στημένη η όλη επιχείρηση. Δεν ξεκινάς να κάνεις κατ' οίκον έρευνες στις 11 το πρωί και ειδικά σε χωριά, όπως τα Ζωνιανά, που χρειάζονται αυξημένη προσοχή καθώς είχαμε σοβαρό προηγούμενο με πυροβολισμούς κατά αστυνομικών».
Όπως περιγράφει «εμείς ερχόμασταν απ' Ανώγεια... Ήμασταν στα 300 μέτρα από τα Ζωνιανά. Δεν είχαμε δει κάποια κίνηση νωρίτερα. Ακούσαμε τους πυροβολισμούς. Επικράτησε πανικός. Τα πρώτα τζιπάκια φύγαμε στα δεξιά, προς Αξό. Τα πίσω οπισθοχώρησαν. Εκείνη την στιγμή δεν σκέφτεσαι. Δεν έχεις συναισθήματα. Ψάχνεις μόνο δίοδο διαφυγής, να φύγεις από τη δίνη των πυροβολισμών»
-Τόσα χρόνια μετά, έχει αλλάξει κάτι σε αυτές τις περιοχές;
-«Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Αστυνομία έχει κάνει βήματα μπροστά, σίγουρα, υπάρχουν βέβαια και κάποια πισωγυρίσματα. Επιχειρησιακά, όμως, είναι η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τότε. Πολιτικά και σε επίπεδο Πολιτείας αλλά και κοινωνικά, όμως, θεωρώ ότι η κατάσταση παραμένει στάσιμη. Μην πάτε μακριά. Σας θυμίζω ότι για να πάει πρόσφατα η ΑΑΔΕ μαζί με τον ΟΠΕΚΕΠΕ να κάνουν ελέγχους στα Ζωνιανά, χρειάστηκε να επιστρατευτούν ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις...» υποστήριξε χαρακτηριστικά.
-Νιώθετε να υπάρχει κάποιο «σύνδρομο φόβου» της ΕΛ.ΑΣ. σε σχέση με την επίμαχη περιοχή λόγω των όσων έχουν συμβεί στο παρελθόν;
-«Δεν υπάρχει κανένας φόβος. Είναι περισσότερο η ανάγκη να ξέρουμε ότι γίνονται σωστοί σχεδιασμοί και σωστές ενέργειες για να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Ο Στάθης έχασε άδικα τη ζωή του. Η πολιτική και φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. "πάτησαν" τότε πάνω στον θάνατό του για να αλλάξει η κατάσταση στην περιοχή. Χρειάζονται όμως να γίνουν πολλά ακόμα πράγματα σε όλα τα επίπεδα ώστε η θυσία του να πιάσει τόπο. Φυσικά και κάποιοι νιώθουμε σήμερα τυχεροί που είμαστε ζωντανοί. Όμως υπάρχει μεγάλη αγανάκτηση αλλά και οργή. Δυστυχώς, οι υπαίτιοι αυτής της τραγωδίας παραμένουν ατιμώρητοι».
Σπαραγμός: Κάνε κάτι πατέρα, βοήθησε με..."
Τέτοια μέρα κάθε χρόνο στο μυαλό όλων μας έρχονται τα λόγια του Γιάννη Λαζαρίδη, πατέρα του Στάθη, ο οποίος μαζί με την σύζυγο του ήταν πάντα στο πλευρό του παιδιού τους, ελπίζοντας σε ένα θαύμα. «Στις 10.05 τη νύχτα της Κυριακής ο Στάθης μου ξεψύχησε σαν το πουλάκι» είχε περιγράψει σε επικοινωνία μας. «Το παλικάρι μου δεν γνώρισε το μοναχοπαίδι του. Δεν το έζησε, δεν είδε να μεγαλώνει η κορούλα του, δεν άκουσε από τα χείλη της τη λέξη «μπαμπά» και αυτό είναι μεγάλος πόνος».
Τους δύο τελευταίους μήνες, η ζωή του Στάθη είχε γίνει μαρτυρική, όπως μάς είχε εξομολογηθεί. «Ο αγώνας τελικά δεν δικαιώθηκε. Τώρα μπορώ να σας πω ότι ίσως ήταν μία ανακούφιση για εκείνον που έφυγε. Τους τελευταίους δύο μήνες είχε πάρει 300 κιλά χάπια. Καθημερινά του χορηγούσαν δύο με τρεις φιάλες αίμα. Κάθε μέρα πέθαινε και κάθε μέρα ανασταινόταν. Του φώναζα “Στάθη” και γυρνούσε το κεφάλι του και ήταν με το βλέμμα του σαν να μου έλεγε: «Κάνε κάτι πατέρα, βοήθησέ με!»
Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη
- Μ. Αντωνακάκη: "Όταν η φιέστα έγινε προσβολή στη μνήμη"
- Μητσοτάκης για το μεταναστευτικό: "Θα έχουμε δομή στο Ηράκλειο και αυτό πρέπει να το κατανοήσουν όλοι"
- "Βούλιαξε" από κόσμο η πλατεία Μιχ. Κατσαμάνη στη δεύτερη ημέρα του 4ου Malevizi Festival – "Σήμερα χορεύουμε Μαλεβιζιώτη"
