Φοιτητική στέγη: Στροφή σε μικρότερα διαμερίσματα και συγκατοίκηση - Πάνω κατά 128% σε 9 χρόνια οι τιμές στο Ηράκλειο

Μικρότερες επιφάνειες διαμερισμάτων, προτίμηση σε ήδη επιπλωμένα κι εξοπλισμένα ακίνητα, αλλά και διερεύνηση της προοπτικής συγκατοίκησης, αποτελούν σήμερα τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της αγοράς φοιτητικής στέγης, καθώς οι ενδιαφερόμενοι γονείς και σπουδαστές προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το συνεχώς υψηλότερο κόστος ενοικίασης κατοικίας. Αυτό αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι ένα τυπικό διαμέρισμα μικρής επιφάνειας, που βρίσκεται κοντά σε κάποιο μεγάλο πανεπιστήμιο ή προσφέρει εύκολη πρόσβαση σε αυτό με κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς, μπορεί να εκμισθωθεί μέσα σε μερικές ημέρες από την αποχώρηση του προηγούμενου ενοίκου.

Οπως εξηγεί στην «Κ» ο Δημήτρης Οικονόμου, συνιδρυτής της πλατφόρμας φοιτητικής στέγης MyStudentFlat με την Ελενα Ορφανίδου, «στην Αθήνα βλέπουμε ότι ένα διαμέρισμα μικρής επιφάνειας μπορεί να αλλάξει μισθωτή σε 17 ημέρες, στη Θεσσαλονίκη σε 18 ημέρες και στην Πάτρα σε 21 ημέρες. Πρόκειται για χρόνους ιδιαίτερα σύντομους, που μάλιστα βαίνουν συνεχώς μειούμενοι». Μάλιστα, αν δεν απαιτούνται ιδιαίτερες εργασίες καθαρισμού ή επισκευών, όπου εισέρχεται και ο παράγοντας της διαθεσιμότητας συνεργείων και τεχνιτών, οι χρόνοι εναλλαγής μισθωτών μπορεί να είναι ακόμα μικρότεροι.

Στην Ευρώπη, όπου η αγορά ιδιωτικών φοιτητικών κατοικιών είναι πολύ πιο οργανωμένη και ανεπτυγμένη, οι αντίστοιχοι χρόνοι κυμαίνονται από μόλις τρεις ημέρες στο Αμστερνταμ και πέντε στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας μέχρι το πολύ μία εβδομάδα στην περίπτωση της Λισσαβώνας. Αντιστοίχως, μόλις πέντε ημέρες απαιτούνται στη Βαρκελώνη και έξι ημέρες στη Μάλαγα. Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από την εξειδικευμένη εταιρεία μετρήσεων Bonard Student Housing Intelligence.

Σύμφωνα με τον κ. Οικονόμου, «η Ολλανδία είναι σήμερα η πρώτη σε δημοφιλία χώρα υποδοχής φοιτητών από άλλες χώρες, καθώς πολλοί ξένοι σπουδαστές αποφεύγουν πλέον τη Μεγ. Βρετανία μετά το Brexit. Αντιστοίχως, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, όπως η Ισπανία, προσελκύουν φοιτητές από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ακόμα και την Ιταλία, που σε συνδυασμό με τον τουρισμό εξηγούν αφενός μεν τη μεγάλη έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών μικρής επιφάνειας, αφετέρου δε τον ταχύτατο ρυθμό απορρόφησής τους».

Στην αναζήτηση μικρού διαμερίσματος οι φοιτητές καλούνται να «ανταγωνιστούν» εργένηδες, νέα ζευγάρια, μονογονεϊκές οικογένειες και διαζευγμένους.

Η εικόνα στην ελληνική αγορά, ειδικά στην Αττική, δεν είναι διαφορετική. Σύμφωνα με τον κ. Οικονόμου, οι φοιτητές δεν αποτελούν πλέον το βασικό «κοινό» των μισθωτών κατοικιών μικρής επιφάνειας (κάτω των 50 τ.μ.). Αντιθέτως, καλούνται να «ανταγωνιστούν» τους εργένηδες, τα νέα ζευγάρια, τις μονογονεϊκές οικογένειες, τους διαζευγμένους, ακόμα και τους ψηφιακούς νομάδες σε κάποιες περιπτώσεις. Επομένως, η διαθεσιμότητα μικρών διαμερισμάτων είναι ιδιαίτερα περιορισμένη και ως εκ τούτου και οι τιμές των ενοικίων βαίνουν σταθερά αυξανόμενες.

Image

Με βάση τη φετινή ετήσια έρευνα της Geoaxis, εταιρείας πιστοποιημένων εκτιμητών ακινήτων, η μέση ζητούμενη τιμή ενοικίασης στην Αττική (Ζωγράφου) αυξήθηκε κατά 5,9% τον τελευταίο χρόνο και κατά 164% συνολικά από το 2017 μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα το κόστος να ανέρχεται σε 12,8 ευρώ/τ.μ. ή 434 ευρώ για ένα σπίτι μόλις 34 τ.μ. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους, η μεγαλύτερη αύξηση με 8,1% παρατηρείται σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη, ενώ σε ορίζοντα δεκαετίας, η άνοδος των ενοικίων διαμορφώνεται σε 148% και 127%, δείγμα της σημαντικής αύξησης του κόστους για τους σπουδαστές από άλλες πόλεις. Κατά μέσον όρο την τελευταία δεκαετία σε Αττική, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Βόλο και Κομοτηνή τα ενοίκια των φοιτητικών κατοικιών έχουν αυξηθεί κατά 128% και κατά 7,3% τον τελευταίο χρόνο.

Σύμφωνα με τον Γιάννη Ξυλά, επικεφαλής της Geoaxis, «καθώς οι φοιτητές αρχίζουν και επιλέγουν το αντικείμενο των σπουδών τους με βάση την έδρα του πανεπιστημίου και όχι το γνωστικό αντικείμενο, η ζήτηση στο μέλλον αναμένεται να ενταθεί κοντά στα μεγάλα πανεπιστήμια και να μειωθεί στην επαρχία. Η πλειονότητα επιλέγει να ενοικιάσει όσο το δυνατόν παλαιότερα διαμερίσματα, ενώ καταγράφεται αύξηση των φοιτητών που επιλέγουν να συγκατοικήσουν για να επιμερίζονται τα έξοδα».