Αδέσποτα Ζώα: Ένα χρόνιο πρόβλημα μεταξύ δημοτικής αδράνειας και κοινωνικής αδιαφορίας

Η εικόνα των σκελετωμένων, άρρωστων ή ανεπιθύμητων αδέσποτων ζώων —με τις γάτες να αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα στους δρόμους και τις γειτονιές— δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ή υγειονομικό πρόβλημα. Είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού μας και της εφαρμογής (ή μη) των νόμων στη χώρα μας.

Παρά το γεγονός ότι το νομοθετικό πλαίσιο είναι πλέον σαφές, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι τα αδέσποτα παραμένουν εγκλωβισμένα ανάμεσα στην κρατική ανεπάρκεια και την τοπική αδιαφορία.

Η Ανευθυνότητα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Νόμος 4830/2021)

Ο Νόμος 4830/2021 («Άργος») καθορίζει ρητά ότι η διαχείριση των αδέσποτων ζώων συντροφιάς αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα και υποχρέωση των Δήμων. Ο νόμος επιβάλλει:

·         Συστηματικές Στειρώσεις: Τη διενέργεια συνεχών προγραμμάτων στείρωσης, ειδικά για τις γάτες, ώστε να ελεγχθεί ο πληθυσμός τους.

·         Περίθαλψη και Εμβολιασμούς: Την παροχή κτηνιατρικής φροντίδας, εμβολίων και ηλεκτρονικής σήμανσης (microchip).

·         Σημεία Σίτισης: Την τοποθέτηση εγκεκριμένων ταϊστρών και ποτιστρών σε δημόσιους χώρους.

Στην πράξη, πολλοί Δήμοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά, επικαλούμενοι έλλειψη κονδυλίων ή προσωπικού. Τα κονδύλια συχνά λιμνάζουν ή απορροφώνται αργοπορημένα, οι στειρώσεις γίνονται αποσπασματικά, και η φροντίδα μετακυλίεται εξ ολοκλήρου στις πλάτες των εθελοντών και των φιλοζωικών σωματείων, που έχουν ξεπεράσει τα όριά τους.

Η Κοινωνική Απάθεια και τα Παράπονα των Πολιτών

Από την άλλη πλευρά της εξίσωσης βρίσκονται οι ίδιοι οι πολίτες. Αντί για ενσυναίσθηση και συνεργασία, παρατηρείται συχνά μια εχθρική στάση απέναντι στα ζώα και σε όσους τα φροντίζουν.

Τα παράπονα για «ακαθαρσίες στους κήπους», φασαρία ή «βρωμιά» αφθονούν, ενώ η ουσιαστική προσφορά είναι μηδαμινή.

·         Άγνοια του Νόμου: Πολλοί αγνοούν ότι η σίτιση αδέσποτων ζώων είναι απολύτως νόμιμη, αρκεί να τηρούνται οι κανόνες υγιεινής.

·         Αποποίηση Ευθύνης: Αντί οι δημότες να απαιτούν από τον Δήμο τους να εφαρμόσει το πρόγραμμα στειρώσεων που θα λύσει το πρόβλημα στη ρίζα του, ξεσπούν στα ίδια τα ζώα ή στους εθελοντές που τα ταΐζουν.

·         Εγκατάλειψη: Η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή δεσποζόμενων ζώων που δεν στειρώθηκαν ποτέ από τους ιδιοκτήτες τους συνεχίζει να τροφοδοτεί τους δρόμους με νέα νεογνά.

Η Λύση απαιτεί Πίεση και Παιδεία

Οι γάτες και τα σκυλιά στους δρόμους δεν βρέθηκαν εκεί από δική τους επιλογή. Είναι αποτέλεσμα της δικής μας συλλογικής αποτυχίας.

Για να αλλάξει η κατάσταση αυτή απαιτείται:

1.      Απαιτητικοί Πολίτες: Να πιέζουμε τους Δήμους για την εφαρμογή του Ν. 4830/2021 με διαφάνεια, μαζικές στειρώσεις και τοποθέτηση ενδεδειγμένων σημείων σίτισης.

2.      Ατομική Ευθύνη: Να στηρίζουμε τη σίτιση των αδέσποτων υπεύθυνα (καθαρό μέρος, ξηρά τροφή) και να στειρώνουμε τα δικά μας κατοικίδια.

Η προστασία των αδέσποτων δεν είναι πολυτέλεια· είναι νομική υποχρέωση της πολιτείας και δείκτης πολιτισμού της κοινωνίας μας.

Δημήτριος Παπάζογλου