«Δύο μέρες μόνο»

7–8 Αυγούστου, έξι και μισή το πρωί, στις Αρχάνες Ηρακλείου Κρήτης. 

Στο παλιό δημοτικό σχολείο τα κρητικά γλέντια κρατάνε ακόμη, με τη μουσική στη διαπασών να μπαίνει ολόκληρη μέσα στα σπίτια, ακάλεστη. Ξένιος Δίας; Κάτοικος παίρνει την αστυνομία. Η απάντηση, ειλικρινής μέχρι απόγνωσης: «Παίρνουμε αυτόφωρο τον υπεύθυνο και είκοσι λεπτά αφού φύγουμε ξαναρχίζουν. Δεν μπορούμε τέσσερις αστυνομικοί να ελέγξουμε χίλιους. Κάντε υπομονή, δύο μέρες τον χρόνο είναι. Ο Δήμος τούς δίνει άδεια, έτσι γλεντάνε αυτοί, θέλουν δυνατή μουσική». Τρεις προτάσεις, τρία ψέματα βολικά. 

Δεν είναι δύο μέρες τον χρόνο. Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν άλλες δύο. Η όχληση δεν μετριέται σε ετήσιο μέσο όρο. Μετριέται στη νύχτα που δεν κοιμήθηκαν άνθρωποι. Η άδεια δεν είναι λευκή επιταγή. Χορηγείται με ωράριο και ανώτατη ηχοστάθμη. Γλέντι που φτάνει ασταμάτητο ως το ξημέρωμα δεν είναι αδειοδοτημένο· είναι παράνομο, με τη σφραγίδα και την ανοχή του Δήμου. Κι αν ο Δήμος υπογράφει χωρίς ποτέ να ελέγχει, υπεύθυνος δεν είναι ο γλεντζές. Είναι αυτός που υπογράφει. Και το αυτόφωρο που ακυρώνεται σε είκοσι λεπτά; Δεν είναι ελλιπής αστυνόμευση. Είναι η σιωπηλή παραδοχή ότι ο νόμος ισχύει μόνο για τους λίγους. Αρκεί να είναι αρκετοί, και παύει να ισχύει. Γιατί το αυτόφωρο σταματά πάντα σε έναν «υπεύθυνο» και ποτέ στον λυράρη που ουρλιάζει 4 το πρωί ή σε αυτόν που αδειοδοτεί; 

Ας ξεκαθαρίσουμε το προφανές, γιατί αλλιώς θα βρεθεί κάποιος να μιλήσει για «εχθρούς της παράδοσης»: κανείς δεν ζητάει να πάψει ο τόπος να χορεύει. Ζητάμε το όριο. Η λύρα δεν χρειάζεται να παίζει ως το ξημέρωμα για να είναι αυθεντική. Η παράδοση δεν μετριέται σε ντεσιμπέλ. Φανταστείτε τώρα ότι στο διπλανό σπίτι μένει κάποιος που σε τρεις ώρες μπαίνει να χειρουργήσει. Ή οδηγεί λεωφορείο. Ή προσέχει παιδιά. Πόσες ώρες ύπνου δικαιούται πριν τη δική μας χαρά τη χρεωθεί εκείνος, ως λάθος από αϋπνία; Κι έπειτα είναι η καμπάνα, στο ίδιο χωριό, που χτυπάει τόσες φορές όσες η ώρα. Στις πέντε το πρωί, πέντε. Τα μεσάνυχτα, δώδεκα. Το μόνο ρολόι στον κόσμο που γίνεται πιο φλύαρο όσο πιο βαθιά είναι η νύχτα, και το μόνο που κανείς δεν τολμά καν να συζητήσει, επειδή «έτσι ήταν πάντα». Το βάρος πέφτει πάντα σε αυτόν που ενοχλείται. Αυτός πρέπει να τηλεφωνήσει, να καταγγείλει, να κάνει υπομονή. Ποτέ σε αυτόν που αδειοδοτεί χωρίς όρους και δεν ελέγχει ποτέ. Αυτά τα γλέντια δεν έχουν καμία σχέση με την κρητική φιλοξενία ούτε την κρητική λεβεντιά. Αφορούν ασυδοσία με υπογραφή."


Ένας απογοητευμένος πολίτης

Φωτογραφία αρχείου