Όταν η πόλη γίνεται "όμηρος" των υπερβολών

Αγαπητό Cretalive,

Το Ηράκλειο χθες βίωσε κάτι που δεν αξίζει σε καμία πόλη: να μετατραπεί σε "όμηρο" μιας ομάδας διοργανωτών που μπέρδεψαν την έννοια του αγώνα με την έννοια του εκβιασμού.

Το πρώτο μπλόκο στην Παντάνασσα, όσο κι αν προκάλεσε ταλαιπωρία, ήταν ήδη ένα "ηχηρό" σημάδι. Ένα μήνυμα προς την Πολιτεία, προς την κοινωνία, ότι ο κλάδος τους έχει προβλήματα και ζητά λύσεις. Μια "σπίθα" για μετέπειτα αγώνες. Με κάθε δίκιο τους. 

Όμως, αντί να σταθούν σε αυτό, προχώρησαν στο επόμενο βήμα: στον αποκλεισμό του κόμβου του αεροδρομίου. Εκεί, η διαμαρτυρία τους μετατράπηκε σε κατάχρηση, εκφοβισμό και κλονισμένη αναμπουμπούλα. Έδειξαν ότι έχουν χάσει το μέτρο, τον προσανατολισμό, τον ίδιο τον μπούσουλα του τι σημαίνει κοινωνικός αγώνας.

Η πόλη του Ηρακλείου δεν είναι πεδίο για πειράματα και επίδειξη δύναμης. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, όπου χιλιάδες άνθρωποι ζουν, εργάζονται, ταξιδεύουν, κινούνται καθημερινά. Το να κόβεις την πρόσβαση σε δρόμους και στο αεροδρόμιο δεν είναι απλώς ενόχληση· είναι προσβολή στο κοινωνικό σύνολο. Είναι μια πράξη που δείχνει ότι δεν υπάρχει σεβασμός ούτε για τους συμπολίτες, ούτε για την ίδια την πόλη που μας φιλοξενεί όλους. Πώς μετά απαιτείς κάτι που κερδίζεται όπως το σέβας;

Αυτή η νοοτροπία —ότι ο σκοπός δικαιολογεί τα μέσα, ότι ο αγώνας κερδίζεται στραγγαλίζοντας τους γύρω— είναι τοξική. Δεν γεννά αλληλεγγύη, γεννά αποστροφή. Δεν κινητοποιεί τη συμπάθεια, κινητοποιεί την αγανάκτηση. Και τελικά, αντί να δυναμώνει τα αιτήματα, τα αποδυναμώνει, διότι χάνεται το ηθικό έρεισμα.

Όμως και η Αστυνομία του Ηρακλείου δεν μπορεί να μείνει εκτός κάδρου. Η πόλη χρειάζεται μια δύναμη που να λειτουργεί ως πραγματικός εγγυητής της ομαλότητας, όχι ως σιωπηλός παρατηρητής. Χρειάζεται μια Αστυνομία που θα προστατεύει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία χωρίς να καταλύεται το δικαίωμα της πόλης να ζει και να βρίσκει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φωνή της διαμαρτυρίας και την ελευθερία της κοινωνίας.

Το χθεσινό μάθημα είναι σκληρό αλλά ξεκάθαρο: η κοινωνία του Ηρακλείου δεν μπορεί να ανεχθεί άλλες εκδικητικές συντεχνίες από κλάδους που επέτρεψαν τόσα χρόνια να ελλοχεύουν στους κόλπους τους ΟΠΕΚΕΠΕδες. Ούτε από διοργανωτές που έχασαν τον μπούσουλα και όπως φάνηκε είχαν να κάνουν με ανώριμους, αλλά ούτε από αρχές που ξέχασαν τον ρόλο τους και την θεσμική τους ευθύνη. Το Ηράκλειο αξίζει σεβασμό. Και όποιος το αγνοεί, χάνει κάθε δικαίωμα σε υπόληψη.

Α.Δ.