Τα πανηγύρια και η Γιορτή Κρασιού στις Δαφνές

Γράφει ο Γιώργος Ε. Μαστρακούλης

Δεν είμαι για τα πανηγύρια. Ποτέ δεν ήμουν. Τη μία και μοναδική φορά που πήγα σε πανηγύρι ήταν το μακρινό 1998, σμηνίτης τότε στην Πολεμική Αεροπορία. Η εμπειρία ήταν αρκετή για να μου δημιουργήσει αλλεργία στον εν λόγω τρόπο διασκέδασης. Βλέποντας βίντεο και φωτογραφίες τα τελευταία καλοκαίρια, γνωρίζω πως τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει· προς το καλύτερο, τουλάχιστον. Οι πλαστικές λευκές καρέκλες, η τσίκνα από τα σουβλάκια, η κακή μουσική, το στριμωξίδι στην «πίστα», το φτηνό κρασί, η κατανάλωση βότκας και ουίσκι μέχρι αηδίας, συνθέτουν για μένα έναν μικρό εφιάλτη.

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο εργάζομαι ως οινοχόος στο Οινοποιείο Δουλουφάκη στις Δαφνές. Μετά από συζητήσεις που είχα με τους συναδέλφούς μου την ώρα του καφέ, αποφάσισα να πάω για να δω από κοντά πώς είναι η Κρασογιορτή. Κανόνισα με την παρέα και κλείσαμε τραπέζι για την Πέμπτη 2 Ιουλίου. Υπήρχε η δυνατότητα δωρεάν μεταφοράς από το ΚΤΕΛ Ηρακλείου, αλλά εμείς επιλέξαμε να ορίσουμε δύο «νηφάλιους οδηγούς». Πήραμε δύο αυτοκίνητα και, σε μισή ώρα από το Ηράκλειο, βρισκόμασταν στην πλατεία των Δαφνών.

Αν και περνάω μπροστά από την πλατεία πέντε μέρες την εβδομάδα, δύο φορές τη μέρα μάλιστα, όταν έφτασα στην είσοδό της εντυπωσιάστηκα. Η καλή μέρα, όπως λένε, από το πρωί φαίνεται.

Δίπλα στην είσοδο ήταν στημένος ένας πάγκος, επανδρωμένος από δύο νεαρές κοπέλες. Μπροστά τους σαμπανιέρες με κρασιά από τα οινοποιεία της Ζώνης Π.Ο.Π. Δαφνές. Μία με Βιδιανά, μία με Λιάτικα και μία με χαρμάνια. Τα κορίτσια μάς έδωσαν ποτήρια, γυάλινα κολονάτα παρακαλώ, στα οποία μας έβαλαν να δοκιμάσουμε διάφορα κρασιά, γνωρίζοντας πολύ καλά τα χαρακτηριστικά του καθενός.

 Τι όμορφος τρόπος να ξεκινήσει μια βραδιά!

Με ένα ποτήρι δροσερό ροζέ στο χέρι, στάθηκα για λίγο να θαυμάσω τον χώρο. Τραπέζια στρωμένα με τραπεζομάντιλα, αραδιασμένα με τάξη περιμετρικά του πάλκου, φωτισμένα από το ζεστό φως των λαμπτήρων, κάτω από το επιβλητικό πεύκο, δημιουργούσαν την αίσθηση ενός καλοκαιρινού κέντρου διασκεδάσεως άλλης εποχής.

Όταν τελειώσαμε με τη δοκιμή, μια άλλη κοπέλα μάς οδήγησε στο τραπέζι μας. Το κρασάκι μάς είχε ανοίξει την όρεξη και τα εδέσματα του μενού έκαναν τα σάλια μας να τρέχουν. Παραγγείλαμε διάφορα ορεκτικά, σαλάτα και αρνί οφτό για κυρίως. Το νερό και το κρασί ήρθαν πρώτα. Για επτά άτομα, δύο φιάλες Δάφνιος Λευκός Δουλουφάκη. Το κρασί ήταν δωρεάν, χορηγία του οινοποιείου, που είχε την τιμητική του εκείνο το βράδυ.

Image

Ο λυράρης που θα έπαιζε, ο Γιώργος Παπαδάκης, άρχισε να χορδίζει τη λύρα του. Το φαγητό έφτασε σύντομα. Τα ντολμαδάκια ήταν σαν εκείνα που έφτιαχνε η γιαγιά σου, η κοκκινιστή κατσίκα έλιωνε στο στόμα και τα μακαρόνια με τον ανθότυρο θα έκαναν ακόμη κι έναν Ιταλό από το Gragnano να επανεξετάσει πώς πρέπει να βράζονται τα μακαρόνια.

Η μουσική ξεκίνησε με έναν όμορφο συρτό. Ο Παπαδάκης τραγουδούσε με τη συνοδεία δύο λαούτων και μιας κιθάρας. Η ένταση της μουσικής ήταν τόσο όσο. Μετά το πρώτο τραγούδι το μικρόφωνο πήρε ο πρόεδρος της κοινότητας, ο κύριος Πετρογιάννης. Μας καλωσόρισε στη γιορτή που φέτος γιόρταζε την πεντηκοστή της επέτειο.

Λόγω της επετείου βραβεύτηκε ο πρώην πρόεδρος του συλλόγου, ο κύριος Νίκος Δουλουφάκης, ο οποίος το 1976 —χρονιά που ήμουν ακόμη έμβρυο— εμπνεύστηκε τη γιορτή για να τιμήσει τον τόπο του, την άμπελο και τους ντόπιους οινοποιούς. Με συγκίνηση δέχτηκε την τιμητική πλακέτα που του προσφέρθηκε, αλλά νομίζω πως η μεγαλύτερη τιμή ήταν ότι, πενήντα χρόνια αργότερα, η γιορτή εξακολουθεί να είναι ζωντανή και να ακμάζει.

Ακολούθησε η βράβευση του Γιώργου Βιτώρου για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάδοση της κρητικής παράδοσης. Στη συνέχεια παρουσιάστηκε ο βραβευμένος αρχιμάγειρας Λευτέρης Σουλτάτος, ο οποίος, μαζί με τις γυναίκες του χωριού, δημιούργησε τέσσερα πιάτα διαθέσιμα προς κατανάλωση. Ο γνωστός οινοχόος Μιχάλης Αλεξανδρής παρουσίασε, με κατανοητά λόγια, το κρασί που πρότεινε ως συνοδευτικό για ένα από τα πιάτα.

Πριν περάσει ο λόγος ξανά στη μουσική, ο κύριος Πετρογιάννης επισήμανε με ευγένεια ότι απαγορεύεται η κατανάλωση οινοπνευματωδών, εκτός από το εμφιαλωμένο κρασί που διατίθεται στο μενού, καθώς και ότι υπάρχει διαθέσιμο δωρεάν λεωφορείο για την επιστροφή στο Ηράκλειο.

Το τραπέζι απομακρύνθηκε από την πίστα, η μουσική άρχισε να παίζει έναν Χανιώτη και τα παιδιά της χορευτικής ομάδας του χοροδιδασκάλου και ερμηνευτή παραδοσιακής μουσικής Θανάση Μαυρόκωστα πήραν τις θέσεις τους. Αγόρια και κορίτσια στην εφηβεία τους, ντυμένα με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, συγκέντρωσαν τα βλέμματα και τον θαυμασμό των συνδαιτυμόνων. Τα κορίτσια ήταν αέρινα, τα αγόρια αψηφούσαν τους νόμους της βαρύτητας και η βραδιά μόλις ξεκινούσε.

Παραγγείλαμε κι άλλο κρασί, σε τιμές λίγο υψηλότερες από εκείνες του ραφιού του σούπερ μάρκετ και με ποιότητα που συναντάς σε εστιατόρια περιωπής. Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να ανεβαίνει στην πίστα. Γυναίκες και άνδρες διαφόρων ηλικιών, που με έκαναν να ζηλεύω που γεννήθηκα με δύο «αριστερά πόδια».

Κατά τη μιάμιση ζητήσαμε λογαριασμό. Η γιορτή τότε άρχιζε να φουντώνει, αλλά ξημέρωνε εργάσιμη και όλοι μας νιώθαμε γεμάτοι από την εμπειρία. Η μουσική του Παπαδάκη μάς συντρόφευσε μέχρι τα αυτοκίνητά μας και οι νηφάλιοι της παρέας πήραν τη θέση τους πίσω από το τιμόνι. Η διαδρομή ήταν σύντομη και όλοι φτάσαμε στα σπίτια μας με ασφάλεια.

Πριν σφαλίσω τα μάτια μου και κουρνιάσω στην αγκαλιά του Μορφέα, αναλογίστηκα την περηφάνια που ένιωσα για τον τόπο μου και για τους ανθρώπους του. Τελικά είμαι κι εγώ για αυτά τα πανηγύρια. Να 'ναι καλά όσοι μόχθησαν για να στηθεί αυτή η γιορτή και να τα εκατοστίσει!

 Σημείωση 1. Η γιορτή φέτος διήρκεσε από τις 26 Ιουνίου έως τις 5 Ιουλίου.

Σημείωση 2. Οι φωτογραφίες είναι του φωτογράφου Μανώλη Βάρδα.

Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο