Θέλεις ραντεβού για μαγνητική τομογραφία; Στον βουλευτή Μαντά ή στον …Γκόρτσο;

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Να βάλεις πολιτικό μέσο να κλείσεις ραντεβού για μία μαγνητική τομογραφία, για μία κολονοσκόπηση ή για μια εξαγωγή δοντιού  σε δημόσιο νοσοκομείο, το λες και ΞΕΦΤΙΛΑ. Και όταν αυτό γίνεται κατά κόρον, συστηματικά και ανερυθρίαστα, από πολιτικά γραφεία, τότε η ξεφτίλα δεν έχει όρια. Αυτό δεν είναι δημόσια υγεία αλλά δημόσια διαπόμπευση.

Ανυποψίαστη δεν ήμουν. Πίστευα όμως ότι υπάρχει και λίγη «τσίπα». Μια συστολή.  Καταλαβαίνω απόλυτα ότι τη δύσκολη στιγμή, για τον δικό σου άνθρωπο  που αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, ίσως χρειαστεί να κάνεις ένα τηλέφωνο σε έναν γιατρό ή σε κάποιον φίλο ή γνωστό που ξέρει τον γιατρό ώστε να τον βοηθήσει. Είναι θεμιτό, είναι ανθρώπινο και κάποιες φορές, δυστυχώς, επιβεβλημένο. Και πιστεύω ότι το έχουμε κάνει οι περισσότεροι σε μία δύσκολη στιγμή της ζωής μας. Να υπάρχει όμως ευπρέπεια.

Αυτά όμως  που έχουν φθάσει στα αυτιά μας τον τελευταίο καιρό τα λες  και ντροπιαστικά. Πηγές ενημέρωσης μέσα από τα νοσοκομεία περιγράφουν περιστατικά, συμπεριφορές και καταστάσεις  απροκάλυπτα προκλητικές, με χαρακτηριστικά κομματικής υποτέλειας και σκληρού ανταγωνισμού  μεταξύ πολιτικών γραφείων.

Ντριν-ντριν σχεδόν καθημερινά τα τηλέφωνα σε νευραλγικά στελέχη των νοσοκομείων προκειμένου να κανονίσουν τα ραντεβού. «Καλημέρα. Από τον βουλευτή Μαντά παίρνουμε. Για κανονίστε μία μαγνητική στο τάδε όνομα…» απαιτεί με ύφος γ@μ@ω και δέρνω ο υπεύθυνος. Και μετά παίρνει η υπεύθυνη του αντίπαλου πολιτικού γραφείου, του Γκόρτσου δηλαδή,  για να δώσει ανάλογη …παραγγελιά.  Και τα παιδιά για τα θελήματα τρέχουν να μην κακοκαρδίσουν τα πολιτικά γραφεία και τους βουλευτές.

Να είσαι στα  επείγοντα, να περιμένεις μες στον πόνο σου την σειρά σου μέσα σε ένα «αποδεκατισμένο»  τμήμα που λειτουργεί με ρυθμούς «φρενοκομείου» από τα περιστατικά  και να σου «κάτσουν» εμβόλιμα 30 «μιλημένα» άτομα.

Είναι κατάντια ο πολίτης να φθάνει στο σημείο να χτυπάει την πόρτα ενός πολιτικού γραφείου για μία εξέταση, κατάντια όμως είναι και τα πολιτικά γραφεία να κάνουν κατάχρηση της δημόσιας υγείας για ρουσφετολογικούς λόγους. Και αν τα πολιτικά γραφεία έχουν παντελώς αποθρασυνθεί γιατί βρίσκουν και τα κάνουν, τα νευραλγικά στελέχη των νοσοκομείων καλό θα ήταν να υψώσουν και λίγο ανάστημα. Να μην φοβούνται να ψελλίσουν πού και πού κανένα «όχι». Σεβασμός στους γιατρούς και στους νοσηλευτές στους οποίους παρεμβαίνετε, με τρόπο προσβλητικό ενίοτε, σεβασμός στους ασθενείς που δεν έχουν κανένα «μέσο», κανένα γνωστό, καμία «άκρη».