Η Κρήτη πενθεί ξανά: Δύο πυροσβέστες νεκροί, 19 χρόνια μετά την τραγωδία στη Μονή Βωσάκου

της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Η νέα τραγωδία στο νότιο Ρέθυμνο, με την απώλεια δύο πυροσβεστών την ώρα του καθήκοντος, φέρνει ξανά στη μνήμη μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της Πυροσβεστικής στην Κρήτη. Μνήμες που όλοι απεύχομαστε να ζήσουμε ξανά...

Ήταν Ιούλιος του 2007, όταν τρεις εποχικοί πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους, παγιδευμένοι από τις φλόγες σε χαράδρα, κοντά στη Μονή Βωσάκου. Ένας τέταρτος συνάδελφος τους ανασύρθηκε βαριά τραυματισμένος, δίνοντας για καιρό μάχη για τη ζωή του.

Δεκαεννέα χρόνια μετά, δύο νέοι άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους με φρικτό τρόπο ενώ πάλευαν με τις φλόγες... Θυσιάστηκαν για όλους εμάς, για το κοινό καλό, πάνω στο καθήκον. Στο άκουσμα της ανείπωτης τραγωδίας ράγισαν καρδιές. Οι συνάδελφοι τους έσφιξαν τα δόντια και συνέχισαν να παλεύουν με τις φλόγες, ενώ μέσα τους κατέρρεαν συναισθηματικά και ψυχολογικά. Και την ίδια ώρα τα τηλέφωνα στην πυροσβεστική "έσπασαν" από συγγενείς πυροσβεστών που ήθελαν να μάθουν για τους νεκρούς. Δυστυχώς, η Κρήτη ξαναζεί τις εφιαλτικές ημέρες του 2007... Οικογένειες βυθίζονται και πάλι στην οδύνη και στην συντριβή και ένα ολόκληρο σώμα πενθεί...

19 χρόνια πριν...

Σπαρακτικές εκκλήσεις για βοήθεια και ύστερα… νεκρική σιγή.

Ήταν οι τελευταίες ανατριχιαστικές κραυγές που άκουσαν μέσω ασυρμάτου οι πυροσβέστες, όταν οι φλόγες περικύκλωσαν τέσσερις από τους οκτώ εποχικούς δασοπυροσβέστες που επιχειρούσαν κοντά στη Μονή Βωσάκου, στον δήμο Κουλούκωνα Ρεθύμνου...Οι τρεις απανθρακώθηκαν στην αγωνιώδη προσπάθεια τους να γαντζωθούν στα βράχια για να γλιτώσουν τη ζωή τους. Μάταια όμως. Ο τέταρτος, πολυεγκαυματίας, έδινε για καιρό μάχη για τη ζωή του.

Οι Τρεις Παίδες εν καμίνω είναι οι προστάτες άγιοι του Πυροσβεστικού Σώματος. Τα τρία αδικοχαμένα παλικάρια, ο Νικήτας, ο Στέλιος και ο Ηρακλής, κάηκαν ζωντανοί σε ένα καμίνι. Μία ξαφνική ριπή του ανέμου αντέστρεψε τους ρόλους. Οι συμβασιούχοι με τις ψεκαστήρες βρέθηκαν με την πλάτη στην ενδυναμωμένη πυρκαγιά που τούς νίκησε... κατά κράτος. Οι φλόγες τούς πρόλαβαν πάνω στην κίνηση. Η στενότητα της χαράδρας σε συνδυασμό με την αποπνιχτική ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει οι καπνοί είχαν μετατρέψει το χώρο σε καμίνι. Οι άτυχοι δασοπυροσβέστες δεν μπορούσαν να ανασάνουν. Άρχισαν να χάνουν τις αισθήσεις τους. Δυστυχώς για εκείνους, όλα ήταν εναντίον τους. Η μάχη με τη φωτιά και κατ’ επέκταση για τη ζωή τους ήταν άνιση. Απ’ άκρη σε άκρη οι Έλληνες δάκρυσαν γι’ αυτά τα παλικάρια που θυσιάστηκαν άδικα σε εκείνη τη χαράδρα... Πρώτα έκλαψαν οι ίδιοι οι συνάδελφοι αυτών των παιδιών, οι οποίοι τα είδαν να χάνονται μπροστά στα μάτια τους, ανήμποροι να τα βοηθήσουν, και μετέπειτα κλήθηκαν να μαζέψουν τις σορούς τους από τα βράχια.

Η κατάθεση του επιζώντα

Στην κατάθεση του στην ανακρίτρια Ρεθύμνου ο μοναδικός επιζώντας, Μανώλης Μανωλιτσάκης, είχε περιγράψει: "Οι άλλοι τρεις βρίσκονταν σε απόσταση 20-30 μέτρων από μένα, πιο κοντά στο νέο μέτωπο της φωτιάς. Αρχίσαμε να τρέχουμε για να γλιτώσουμε, αλλά η φωτιά επεκτάθηκε με ταχύτητα και μας πρόλαβε.

Είδα τη στιγμή που η φωτιά πρόλαβε τους συναδέλφους μου, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα και να προφυλαχτούν. Εγώ βρήκα ένα κοίλωμα βράχου όπου προσπάθησα να καλυφθώ καθιστός, βάζοντας τα χέρια στο πρόσωπο για να προστατευθώ όσο το δυνατόν περισσότερο.

Η φωτιά πέρασε από πάνω μου, από τα αριστερά προς τα δεξιά, και μου προκάλεσε σοβαρότατα εγκαύματα, κυρίως στο αριστερό τμήμα του σώματός μου. Δεν έχασα τις αισθήσεις μου και άρχισα να φωνάζω και έτσι με βρήκε ο Λ. (εποχικός πυροσβέστης)».