Το όνειρο του Αλέξη

Του Απόστολου Λουλουδάκη 

 Το ρολόι στο κομοδίνο έδειχνε τρεις το πρωί. Στο δωμάτιο επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Το σεντόνι, όμως, ήταν τσαλακωμένο. Ο Αλέξης στριφογύριζε. Η μεγάλη ομιλία στο Θησείο είχε τελειώσει ώρες πριν. Οι ιαχές του πλήθους έσβησαν. Το νέο όνομα είχε αποκαλυφθεί: ΕΛ.Α.Σ. Η καρδιά του χτυπούσε ακόμα στον ρυθμό των χειροκροτημάτων. Όταν τα βλέφαρά του βάρυναν, το υποσυνείδητο πήρε τα ηνία. Το ταξίδι στον κόσμο των ονείρων μόλις ξεκινούσε.

Βρέθηκε ξαφνικά να περπατά σε μια απέραντη, χρυσή αμμουδιά. Ο αέρας μύριζε αλμύρα και θυμάρι. Μπροστά του απλωνόταν το βαθύ μπλε του Ιονίου. Κοίταξε γύρω του. Αναγνώρισε το τοπίο. Ήταν η Ιθάκη. Το νησί όπου κάποτε, με ανοιχτό πουκάμισο και φόντο το απέραντο γαλάζιο, είχε κηρύξει το τέλος των μνημονίων.

Μόνο που αυτή τη φορά η Ιθάκη δεν ήταν άδεια.

Στην ακτή ήταν αραγμένο ένα τεράστιο, ξύλινο καράβι. Στην πρύμνη του έγραφε με μεγάλα, λευκά γράμματα: ΕΛ.Α.Σ.

«Ελληνική Λαϊκή Αριστερή Συσπείρωση», ψιθύρισε στον εαυτό του με περηφάνια. «Τι έμπνευση! Τι όνομα!»

Πάνω στο κατάστρωμα επικρατούσε πανικός. Το νέο πλήρωμα είχε ήδη επιβιβαστεί. Ήταν όλοι οι καινούργιοι σύντροφοι. Άνθρωποι της αγοράς, σοβαροί τεχνοκράτες με κοστούμια, influencer του διαδικτύου με ring light στα χέρια, και επικοινωνιολόγοι που μετρούσαν τα likes σε tablet. Όλοι τους φορούσαν κονκάρδες με το νέο λογότυπο. Έτρεχαν πάνω-κάτω, φωνάζοντας για focus groups, data analytics και target groups.

Ο Αλέξης στάθηκε στην ακτή. Ένιωσε μια ξαφνική μοναξιά. Η ψυχή του, βαθιά διχασμένη, ζητούσε κάτι άλλο. Το ένστικτό του, αυτό το παλιό, αριστερό ραντάρ, του έλεγε ότι κάτι έλειπε. Η νέα ΕΛ.Α.Σ. είχε λάμψη, είχε σύγχρονο αέρα, αλλά δεν είχε... ιστορία. Δεν είχε το βάρος του παρελθόντος.

Ξαφνικά, μέσα από την ομίχλη της θάλασσας, εμφανίστηκε μια άλλη ομάδα ανθρώπων. Περπατούσαν αργά πάνω στην άμμο. Φορούσαν παλιά, τριμμένα σακάκια. Κρατούσαν πανό με ξεθωριασμένα γράμματα. Είχαν στα μάτια τους εκείνο το βλέμμα της αιώνιας διάψευσης και της εσωκομματικής γκρίνιας.

Ήταν οι παλιοί. Οι σύντροφοι των φοιτητικών χρόνων. Οι άνθρωποι της «πρώτης φοράς». Αυτοί που μαζί του είχαν φτάσει στην Ιθάκη το 2018, αλλά μετά χάθηκαν στους πέντε ανέμους.

Ο Ευκλείδης κρατούσε ένα σημειωματάριο και υπολόγιζε το κόστος των εισιτηρίων του πλοίου. Ο Πάνος κοιτούσε το λιμάνι με κιάλια, ψάχνοντας για γεωπολιτικές απειλές. Η Όλγα προσπαθούσε να τηρήσει τις ισορροπίες στις τάσεις της παραλίας. Ο Νίκος κάπνιζε σκεπτικός, κοιτάζοντας το κύμα.

«Αλέξη!» φώναξε μια φωνή από το πλήθος των παλιών. «Μας αφήνεις έξω από το καράβι; Με αυτούς τους γιάπηδες θα κάνεις κοινωνική συμμαχία;»

Ο Αλέξης ένιωσε το βάρος της ιστορίας να τον πλακώνει. Η ψυχανάλυση του ονείρου ήταν ξεκάθαρη. Το Εγώ του ήθελε το καινούργιο, το λαμπερό, την ΕΛ.Α.Σ. Το Εκείνο του όμως, το βαθύ του παρελθόν, ήταν δεμένο με τους παλιούς. Δεν μπορούσε να τους πετάξει στη θάλασσα της λήθης.

«Πρέπει να κάνω μια διορθωτική κίνηση», σκέφτηκε στον ύπνο του, με το μέτωπό του να ιδρώνει. «Χρειάζομαι ένα νέο μέτωπο. Μια σύνθεση!»

Τότε, σαν από μηχανής θεός, μια ιδέα φώτισε το μυαλό του. Μια ιδέα γεμάτη ιστορικούς συνειρμούς, ιδανική για να μπερδέψει τους αντιπάλους και να συγκινήσει τους νοσταλγούς.

«Θα φτιάξω το Ε.Α.Μ.!» φώναξε μέσα στο όνειρο.

Το πλήρωμα της ΕΛ.Α.Σ. σταμάτησε να κοιτάζει τα κινητά. Οι παλιοί σύντροφοι στην αμμουδιά πάγωσαν.

«Τι λες, πρόεδρε;» ρώτησε ένας επικοινωνιολόγος. «Το ΕΑΜ; Θα μας πουν αναχρονιστικούς!»

«Όχι, ανόητε!» απάντησε ο Αλέξης με το γνωστό, μειλιχιο χαμόγελο. «Όχι το παλιό ΕΑΜ. Το νέο! Ενωμένο Αγωνιστικό Μέτωπο! Εκεί θα μπουν οι παλιοί. Εκεί θα στεγαστεί η ιστορία, η εμπειρία, η συντροφικότητα της Ιθάκης!»

Στο όνειρο, η ιδέα λειτούργησε σαν μαγεία. Μια μεγάλη, κόκκινη τέντα στήθηκε αμέσως στην παραλία, δίπλα στο καράβι. Πάνω της γράφτηκε με χρυσά γράμματα: Ε.Α.Μ. – Το Σπίτι των Παλιών Αγωνιστών.

Οι παλιοί σύντροφοι άρχισαν να χαμογελούν. Μπήκαν μέσα στην τέντα, κάθισαν σε κύκλο και άρχισαν αμέσως να συζητούν για το καταστατικό, τις εσωτερικές διαδικασίες και το αν η νέα ΕΛ.Α.Σ. είναι αρκετά ριζοσπαστική. Ήταν ευτυχισμένοι. Είχαν πάλι έναν χώρο να διαφωνούν.

Ο Αλέξης, από τη γέφυρα του πλοίου της ΕΛ.Α.Σ., τους κοιτούσε ανακουφισμένος. Το ψυχολογικό του δράμα είχε λυθεί.

Από τη μία πλευρά, στο καράβι της ΕΛ.Α.Σ., είχε τους καινούργιους. Τους clean-cut, τους επικοινωνιακούς, αυτούς που θα έκαναν το TikTok να πάρει φωτιά. Από την άλλη πλευρά, στην τέντα του Ε.Α.Μ., είχε τους πιστούς της Ιθάκης, τους φύλακες της αριστερής συνείδησης.

«Αυτό είναι το τέλειο σχέδιο», σκέφτηκε. «Η ΕΛ.Α.Σ. θα τρέχει μπροστά, και το Ε.Α.Μ. θα την ελέγχει ιδεολογικά. Μια αιώνια ισορροπία τρόμου και αγάπης. Μια διαλεκτική σχέση, όπως θα έλεγε και ο Ευκλείδης».

Το πλοίο άρχισε να σφυρίζει, έτοιμο να σαλπάρει για νέες θάλασσες και νέες κάλπες. Οι καινούργιοι σύντροφοι κουνούσαν τα μαντήλια τους στις κάμερες. Οι παλιοί μέσα από την τέντα έβγαζαν μια ανακοίνωση 50 σελίδων για την κριτική υποστήριξη του ταξιδιού.

Ο Αλέξης έπιασε το τιμόνι. Ένιωσε ξανά κυρίαρχος του παιχνιδιού. Είχε ενώσει το παρελθόν με το μέλλον, το Θησείο με την Ιθάκη, τους τεχνοκράτες με τους αγωνιστές.

Ξαφνικά, ένας δυνατός ήχος ακούστηκε. Το καράβι χτύπησε σε βράχο; Οι παλιοί έκαναν εσωκομματικό πραξικόπημα;

Όχι. Ήταν το ξυπνητήρι.

Ο Αλέξης άνοιξε τα μάτια του. Το φως της ημέρας έμπαινε από το παράθυρο. Κοίταξε το ταβάνι, πήρε μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασε. Το όνειρο είχε τελειώσει, αλλά η ιδέα είχε αποτυπωθεί.

«Ε.Α.Μ.», ψιθύρισε καθώς σηκωνόταν. «Δεν είναι κακή ιδέα για το επόμενο συνέδριο...»

Πριν προλάβει όμως να αναλύσει περισσότερο το πολιτικό του πλάνο, η πόρτα του δωματίου άνοιξε απότομα. Η σκληρή πραγματικότητα εισέβαλε χωρίς προσκλητήριο.

«Αλέξη! Ακόμα στο κρεβάτι είσαι;» ακούστηκε η αυστηρή φωνή της Μπέττυς από το διάδρομο. «Σήκω γρήγορα! Με τα μέτωπα και τις συσπειρώσεις σου, πάλι θα αργήσεις να πας τα παιδιά στο σχολείο!»

Το καράβι της ΕΛ.Α.Σ. βυθίστηκε οριστικά στο ασυνείδητο. Ο αρχηγός κοίταξε τις κάλτσες του στο πάτωμα και κατάλαβε ότι η πραγματική εξουσία δεν κρίνεται στο Θησείο, αλλά στο πρωινό ξύπνημα.