Ο Νίκος Καζαντζάκης φοιτητής: Μέθυσε για να ξεπεράσει το άγχος των εξετάσεων!

Ο Νίκος Καζαντζάκης μέθυσε με έναν φίλο του για να ξεπεράσει το άγχος των πανεπιστημιακών εξετάσεων και ο Κωστής Παλαμάς, στριμωγμένος στα έδρανα της Νομικής, δούλευε ανέμελος τα ποιητικά του σχέδια ενώ η νεαρή Μαρία Πολυδούρη περιέγραψε στο ημερολόγιό της τη μέρα που ανέβηκε για πρώτη φορά τα σκαλιά της Νομικής!

Πρόκειται για αληθινές ιστορίες που "φωτίζουν" στιγμές από τις φοιτητικές ζωές ανθρώπων που με τα έργα τους σημάδεψαν τα ελληνικά γράμματα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Καθημερινής!

Ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Παπαδιαμάντης, ο Γκάτσος, ο Θεοτοκάς, η Λυμπεράκη, ο Μυριβήλης, ο Ξενόπουλος είναι ορισμένοι μόνο από τους λογοτέχνες και ποιητές που συνέδεσαν το όνομά τους με τα έδρανα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ακόμη κι αν κάποιοι από αυτούς δεν αποφοίτησαν ποτέ. 

Μέσα από τα γραπτά τους περιγράφουν τις ζωές νέων ανθρώπων -τις δικές τους- που στριμώχνονταν στα αμφιθέατρα, αγωνιούσαν για τις σπουδές τους, προσπαθούσαν να βρουν τη θέση τους μέσα στο πανεπιστήμιο αλλά και σε μια πόλη που άλλαζε διαρκώς. 

Το απολυτήριο γυμνασίου του Οδυσσέα Ελύτη  το οποίο είχε καταθέσει στο πανεπιστήμιο για την εγγραφή του στη Νομική Σχολή, το 1930- [Πηγή: Ιστορικό Αρχείο ΕΚΠΑ]
 

Image

Απολυτήριες εξετάσεις του Νίκου Καζαντζάκη για το πτυχίο της Νομικής Σχολής (16 Δεκεμβρίου 1906) -(Πηγή: Ιστορικό Αρχείο ΕΚΠΑ)

Αυτές τις άγνωστες -για πολλούς- ιστορίες ανέσυρε από τα αρχεία του πανεπιστημίου, η εκδήλωση «Λογοτεχνική Περιδιάβαση στην Ιστορία του ΕΚΠΑ», που πραγματοποιήθηκε χθες στο αμφιθέατρο «Αλκης Αργυριάδης», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 189 χρόνια από την ίδρυση του ιδρύματος. 

Ηπιαμε, ξανάπιαμε, ήρθαμε στο κέφι. […] Με κέφι μεγάλο, με άνεση λίγο αυθάδη, ανακατεύοντας κάθε τόσο λατινικά ρητά, απαντήσαμε, πήγαινε η γλώσσα μας ροδάνι, πήραμε κι οι δυο άριστα
 

«Αναλογιέμαι τα χρόνια που ζούσα στν Αθήνα φοιτητής κι η καρδιά μου ραΐζει, κοίταζα και δεν έβλεπα, πάχνη πυκνή, καμωμένη από φαντασία, ηθική κι επιπολαιότητα, σκέπαζε και δε με άφηνε να δω τον κόσμο. Πικρή είναι η νιότη, πικρή, ακατάδεχτη, δεν καταλαβαίνει, κι όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις, η νιότη έχει φύγει», γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο» (εκδόσεις Καζαντζάκη, Αθήνα 1982). 

«O πατέρας μού ‘χε υποσχεθεί ένα χρόνο ταξίδι, όπου θέλω, αν έπαιρνα με άριστα το δίπλωμά μου, μεγάλη η αμοιβή, ρίχτηκα με τα μούτρα στη μελέτη, ένας φίλος μου Κρητικός, με σατανικό μυαλό, θά ‘δινε μαζί μου εξετάσεις. Εφτασε η κρίσιμη μέρα, κινήσαμε για το Πανεπιστήμιο, ήμασταν κι οι δυο ανήσυχοι, όλα τά ‘ξερα κι όλα τώρα τά ‘χα ξεχάσει, η μνήμη άδειασε, τρόμαξα. –Θυμάσαι τίποτα; με ρωτάει ο φίλος μου. –Τίποτα. –Μήτε εγώ. Πάμε στην μπιραρία, να πιούμε, νά ‘ρθουμε στο κέφι, να λυθεί η γλώσσα μας, ο πατέρας μου έτσι πήγαινε στον πόλεμο, μεθυσμένος. –Πάμε. Ηπιαμε, ξανάπιαμε, ήρθαμε στο κέφι. […] Με κέφι μεγάλο, με άνεση λίγο αυθάδη, ανακατεύοντας κάθε τόσο λατινικά ρητά, απαντήσαμε, πήγαινε η γλώσσα μας ροδάνι, πήραμε κι οι δυο άριστα. Μεγάλη η χαρά μας, ο φίλος μου έκανε σχέδια ν’ ανοίξει δικηγορικό γραφείο στην Κρήτη και να πολιτευτεί, κι εγώ χαιρόμουν γιατί άνοιγε μια πόρτα να φύγω. Μια από τις μεγαλύτερες λαχτάρες της ζωής μου στάθηκε πάντα το ταξίδι».

Οι αναμνήσεις του Καζαντζάκη όπως κι εκείνες των υπόλοιπων Ελλήνων λογοτεχνών είναι μικρές ιστορίες που όλες μαζί συνθέτουν ένα ευρύτερο πορτρέτο της εποχής γύρω από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.

Διαβάστε περισσότερα στην Καθημερινή