Από τον Μύθο του Ταντάλου στην πολιτική παρακμή: Ο ρόλος του Σωκράτη Φάμελλου στον ΣΥΡΙΖΑ

Στην ελληνική μυθολογία, η ιστορία του Ταντάλου παραμένει το πιο ακραίο σύμβολο ύβρεως και αυτοκαταστροφικής μανίας. Ο Τάνταλος, θέλοντας να δοκιμάσει την παντογνωσία των θεών, θυσίασε, μαγείρεψε και σέρβιρε το ίδιο του το σπλάχνο, τον γιο του Πέλοπα, σε ένα αποτρόπαιο δείπνο. Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, η τραγική αυτή αλληγορία βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της στην τρέχουσα κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ. Στον ρόλο ενός ιδιότυπου πολιτικού «Ταντάλου», ο Σωκράτης Φάμελλος μοιάζει να έχει αναλάβει μια αποστολή που σοκάρει: ως Πρόεδρος, αντί να διασώσει, δείχνει να τεμαχίζει και να «σερβίρει» το ίδιο του το κόμμα στο τραπέζι των προσωπικών και παρασκηνιακών σκοπιμοτήτων.

Η σημερινή κατάντια της ριζοσπαστικής αριστεράς συμπυκνώνεται στην εικόνα ενός ιστορικού πολιτικού φορέα που μετατρέπεται σε σκιά του εαυτού του. Ο Σωκράτης Φάμελλος, από κεντρικό στέλεχος, δείχνει πλέον να λειτουργεί ως ένας πολιτικός «θυρωρός». Η αποστολή του; Να κόβει εισιτήρια εισόδου και εξόδου σε ένα ιδιότυπο «κόμμα Τσίπρα», ελέγχοντας τις ισορροπίες και προετοιμάζοντας το έδαφος για μια επόμενη ημέρα που σχεδιάζεται ερημήν της βάσης.

Το πιο τραγικό –και ταυτόχρονα βαθιά ειρωνικό– στοιχείο αυτής της στρατηγικής είναι η προσωπική του κατάληξη. Ενώ ο ίδιος αναλώνεται στο να κρατά τα κλειδιά της μεταβατικής αυτής περιόδου και να εκτελεί τις εσωκομματικές «εκκαθαρίσεις», το πιθανότερο είναι πως στο τέλος θα μείνει ο ίδιος απέξω. Όταν η αυλαία πέσει, ο Σωκράτης Φάμελλος κινδυνεύει να καταγραφεί ως το πιο τραγικό και συνάμα αστείο πρόσωπο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας: ένας ηγέτης που αναλώθηκε στο να κλείσει το σπίτι του, για να διαπιστώσει κατόπιν ότι δεν έχει θέση ούτε στον προθάλαμο.

Ωστόσο, τα «αστεία» και φιλόδοξα αυτά σχέδια δεν εξελίσσονται σε κενό αέρος. Στην εσωκομματική σκακιέρα, κορυφαία στελέχη όπως ο Παύλος Πολάκης, η Ρένα Δούρου και ο Νίκος Παππάς παρεμβαίνουν δυναμικά, λειτουργώντας ως αστάθμητοι παράγοντες. Με τις δικές τους στρατηγικές και επιδιώξεις, προσπαθούν να χαλάσουν τους σχεδιασμούς της ηγεσίας, αρνούμενοι να γίνουν απλοί θεατές σε ένα προδιαγεγραμμένο δείπνο.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει ανάγλυφα τη συνολική κατάντια της αριστεράς, η οποία από φορέας ελπίδας και κυβερνητικής προοπτικής έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο αλληλοσπαραγμού. Όπως οι θεοί του Ολύμπου αντιλήφθηκαν αμέσως την απάτη του Ταντάλου και τον καταδίκασαν σε αιώνιο μαρτύριο, έτσι και η κοινωνία παρακολουθεί με αποστροφή το πολιτικό «μαγείρεμα» ενός κόμματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβισμένος στις προσωπικές φιλοδοξίες των στελεχών του, βιώνει τη δική του μυθική τιμωρία, με τον Σωκράτη Φάμελλο να κρατά τον ρόλο του τραγικού πρωταγωνιστή σε μια παράσταση που έχει χάσει προ πολλού το κύρος της.