«Έλτυνας Γη»: Τρεις ημέρες μια άλλης εποχής στους Κουνάβους
Περπατώντας στα σοκάκια, είχες την αίσθηση πως βρισκόσουν στα γυρίσματα μιας ταινίας εποχής.
Σε ένα παλιό κρητικό χωριό, με έντονα μικρασιάτικα στοιχεία, μετατράπηκαν για τρεις ημέρες οι Κουνάβοι, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Έλτυνας Γη».
Περπατώντας στα σοκάκια, είχες την αίσθηση πως βρισκόσουν στα γυρίσματα μιας ταινίας εποχής. Παλιές αυλές, καφενεία, πατητήρια, παραστιές, τσικάλια, ραπτομηχανές, ανέμες, κόσκινα και αντικείμενα που είχαν δεκαετίες να βγουν από αποθήκες και σεντούκια συνέθεταν το σκηνικό.
Μόνο που πρωταγωνιστές δεν ήταν τα αντικείμενα. Ήταν οι άνθρωποι.
Οι ίδιοι οι κάτοικοι των Κουνάβων άνοιξαν τα σπίτια και τις αποθήκες τους και πρόσφεραν ό,τι είχαν κρατήσει από τους παλιούς. Έβγαλαν από τα σεντούκια ρούχα μιας άλλης εποχής, τα φόρεσαν και βγήκαν στους δρόμους. Άναψαν φωτιές, έστησαν τα τσικάλια, μαγείρεψαν, έψησαν, κέρασαν κρασί και ξαναέπιασαν στα χέρια εργαλεία που κάποτε αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητας.
Και τότε η εικόνα άλλαξε.
Οι γυναίκες με τις ποδιές και τα μαντίλια, οι άνδρες με τα παλιά ρούχα, οι μεγαλύτεροι που γνώριζαν ακόμη πώς χρησιμοποιούνται εργαλεία ξεχασμένα σήμερα και τα παιδιά που πατούσαν σταφύλια έκαναν την παράδοση να πάψει να είναι έκθεμα. Την έκαναν ξανά ζωή.
Στο «ντουκιάνι του Νικολή», μια παλιά αποθήκη με πηγάδι του 1844, ξαναστήθηκε το καφενείο μιας άλλης εποχής. Παρακάτω οι φωτιές έκαιγαν στις παραστιές και μαγειρεύονταν χοιρινό με χόντρο, καγιανάς και ξινόχοντρος. Ο φούρνος έψηνε παξιμάδια, τα σταφύλια απλώνονταν για σταφίδα και στο πατητήρι τα παιδιά ζούσαν ως παιχνίδι αυτό που για τους παππούδες τους ήταν κάποτε δουλειά.
Στο παλιό «Χάνι του Αντωναρά», με το πατητήρι του, το κρασί περνούσε από χέρι σε χέρι και συνοδευόταν από τον μεζέ που ετοιμαζόταν εκείνη την ώρα.
Όμως εκείνο που έδινε ξεχωριστό χρώμα παντού ήταν τα πρόσωπα.
Άνθρωποι του χωριού ντυμένοι με αυθεντικά παλιά ρούχα υποδέχονταν τους επισκέπτες και φωτογραφίζονταν μαζί τους. Για μια στιγμή έμοιαζαν σαν να είχαν βγει από παλιές οικογενειακές φωτογραφίες.
Κι ίσως αυτή να ήταν η πιο όμορφη πλευρά της «Έλτυνας Γη».
Γιατί ένα παλιό τσικάλι χωρίς τη φωτιά είναι απλώς ένα αντικείμενο. Ένας αργαλειός χωρίς τα χέρια που ξέρουν να τον δουλεύουν είναι ένα έκθεμα. Ένα πατητήρι χωρίς ανθρώπους είναι απλώς μια ανάμνηση. Στους Κουνάβους, όμως, πίσω από κάθε παλιό αντικείμενο βρέθηκε ξανά ένας άνθρωπος.
Και για τρεις ημέρες οι άνθρωποι του χωριού δεν μας έδειξαν απλώς πώς ζούσαν οι προηγούμενες γενιές. Φόρεσαν τα ρούχα τους, έπιασαν τα εργαλεία τους, μαγείρεψαν τις γεύσεις τους και περπάτησαν ξανά στα χνάρια τους.
Κι έτσι, για λίγο, εκείνοι που έφυγαν ήταν σαν να γύρισαν πάλι στο χωριό.
Δείτε περισσότερες φωτογραφίες στη Media Gallery
Διαβάστε περισσότερες ειδήσεις από την Κρήτη και το Ηράκλειο
- Κίνδυνος πυρκαγιάς: Σε πορτοκαλί συναγερμό σήμερα η Κρήτη
- «ΣτοχαστΙΤΕ»: Το Φως ως εργαλείο βιομίμησης – Μια ξεχωριστή εκδήλωση στο ΙΤΕ
- Ηράκλειο: Σαράντα ημέρες από τον χαμό του Πάνου Μαματζάκη
