Ένας πόλεμος που δεν είναι δικός μας

Του Αλέξανδρου Μαυρικάκη

«Όλοι έχουν κάποιο σχέδιο,

μέχρι να φάνε την πρώτη μπουνιά στη μούρη»

Μάικ Τάισον 
Αμερικανός πρωτοπυγμάχος

Οι αυτόκλητοι σωτήρες της «Δύσης» «εξήγαγαν δημοκρατία» και «τακτοποίηση»  στο Ιράκ,  το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία και τη Βενεζουέλα. Τώρα ήρθε η σειρά να «τακτοποιήσουν» το Ιράν και αύριο ίσως τη Κούβα και τη Γροιλανδία.

Οι  αμερικανοϊσραηλινοί  επιτέθηκαν σε ένα ανεξάρτητο κράτος, το Ιράν, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο, τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ και το εθιμικό δίκαιο σύμφωνα με το οποίο δεν πραγματοποιούνται επιθέσεις κατά την διάρκεια επίσημων διαπραγματευτικών συνομιλιών και πολύ περισσότερο δεν δολοφονούνται οι ηγέτες.

Το Ιράν έχει ένα καθεστώς θεοκρατικό, δεσποτικό και μισογυνικό. Θεοκρατικά καθεστώτα έχουν όλα τα χλιδάτα καθεστώτα της Αραβικής χερσονήσου. Έχει και το Ισραήλ που αντλεί, σύμφωνα με αμερικανό πολιτικό παράγοντα, δικαιώματα από τη Βίβλο. Θεοκρατικό καθεστώς επικρατεί και στο Λευκό Οίκο των ΗΠΑ, με τους πάστορες  να ψέλνουν γύρω από τον πρόεδρο στο οβάλ γραφείο.

Κανείς δεν πιστεύει πως ο πόλεμος αυτός γίνεται για να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν. Εξ άλλου ο ίδιος ο Τραμπ είχε δηλώσει με το γνωστό ύφος πως μετά τους βομβαρδισμούς (του προηγούμενου πολέμου)  «το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν  αφανίστηκε ολοσχερώς». Πίσω από τις κουίντες υπάρχει το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, η αποδυνάμωση της Κίνας, το σαμποτάρισμα των BRICS, το «μεγάλο» Ισραήλ και το σκάνδαλο Επστάιν για το οποίο  ρεπουμπλικάνος βουλευτής δήλωσε: «Το να βομβαρδίζεις μια χώρα στην άλλη άκρη του κόσμου δεν θα κάνει να εξαφανιστούν τα αρχεία Επστάιν».        

Αν το Ιράν, μια χώρα 93 εκατομμυρίων κατοίκων και η τελευταία υπολογίσιμη δύναμη στη Μέση Ανατολή, μετατραπεί σε μια μεγάλη γεωπολιτική μαύρη τρύπα (διαμελισμός, εμφύλιος, λεηλασία πλούτου, τρομοκρατία) όπως το Αφγανιστάν, η Συρία, το Ιράκ, ο Λίβανος και η Λιβύη, οι συνέπειες θα είναι  μη ελέγξιμες.

Οι ευρωπαίοι, ακόμα και η Βρετανία, που αν και λειτουργούν ως ακόλουθοι των ΗΠΑ, κράτησαν αποστάσεις από την επίθεση στο Ιράν, την δολοφονία των ηγετών, τον ισοπεδωτικό βομβαρδισμό και τις δολοφονίες αμάχων και παιδιών. Αντιθέτως η κυβέρνηση του Μητσοτάκη δήλωσε πως «πρέπει να ελεγχθεί το πυρηνικό και βαλιστικό πρόγραμμα του Ιράν»  και πως «η επόμενη ημέρα στο Ιράν θα πρέπει να εγγυάται την ελευθερία και αυτοδιάθεση του λαού που καταπιέζεται εδώ και δεκαετίες» παραχωρώντας τις βάσεις στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ και Ισραήλ.

Ένας  νέος  ζοφερός  κόσμος ανατέλλει. Μια νεοαποικιακή πολιτική με όπλα τους δασμούς, τους οικονομικούς εκβιασμούς, τους βομβαρδισμούς ανεξάρτητων κρατών, υπό την χυδαία αντίληψη πως η δημοκρατία κάθε χώρας και η ευημερία των πολιτών τελεί  υπό τον έλεγχο και την έγκριση σήμερα του προέδρου των ΗΠΑ και αύριο ίσως κάποιου άλλου.

Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, στη διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου, έκανε μάθημα στους ψοφοδεείς ηγέτες της ΕΕ λέγοντας: «Θέλουμε συμμάχους που είναι υπερήφανοι για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που κατανοούν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και που μαζί με εμάς είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπηρετήσουν».

Και μετά το μάθημα αυτό για την ιδιαίτερη ποιότητα του θεϊκού πηλού που φτιάχτηκε ο «δυτικός άνθρωπος», ο υπουργός πολέμου των ΗΠΑ σοκαριστικά κυνικός δήλωσε: «Τους κτυπάμε χειρουργικά, συντριπτικά και αμετανόητα […] καμιά ανόητη εμπλοκή, κανένα τέλμα ανοικοδόμησης έθνους, καμιά άσκηση επιβολής δημοκρατίας, κανένας πολιτικά ορθός πόλεμος. Πολεμάμε για να νικήσουμε και δεν σπαταλάμε χρόνο ή ζωές».

Με τα μαθήματα αυτά γίνεται σαφές πως η νομιμότητα των κυβερνήσεων, το δικαίωμα κάθε λαού να καθορίζει την ιστορία του, εξαρτάται από κάποιους  ιεροεξεταστές  που ο Θεός τους διόρισε υπεύθυνους να  ελέγχουν το παρόν, να  καθορίζουν το μέλλον  και να στέλνουν κάποιον λούμπεν σερίφη  να απαγάγει και να  δολοφονεί πρωθυπουργούς.      

Ο πόλεμος  κατά του Ιράν  είναι ένας πόλεμος για τον έλεγχο του φυσικού αερίου και του πετρελαίου (δεύτερη και τρίτη αντίστοιχα σε παραγωγή στο κόσμο). Ειδικά για τον Νετανιάχου στόχος είναι ο  διαμελισμός του Ιράν και η υλοποίηση του σχεδίου για το «μεγάλο» Ισραήλ. Ένας πόλεμος που υποσκάπτει την παγκόσμια ειρήνη, την δημοκρατία  και κανονικοποιεί την καταπάτηση  του διεθνούς δικαίου εφαρμόζοντας μια νεοαποικιακή πολιτική.

Ερωτήματα που τίθενται είναι αν η αντίθεση σε αυτόν τον περιφερειακό πόλεμο  σημαίνει στήριξη  στο καθεστώς  της Τεχεράνης και αν  η «Δύση» αποδέχεται ένα καθεστώς «Ανατολής».        

Κατ’ αρχάς «Δύση» δεν είναι ο Τραμπ, ο Νετανιάχου  και ό, τι αυτοί εκπροσωπούν. Και δεύτερο, η φύση ενός καθεστώτος (θεοκρατικό, αντιδραστικό κλπ) δεν αίρει την αρχή της  κυριαρχίας. Όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο ας σκεφτούν την παράνομη εισβολή της Τουρκίας  στη  Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου και την τοποθέτηση ως προέδρου ενός αχυράνθρωπου υπό τις ευλογίες της χούντας του Ιωαννίδη και τα επιχειρήματα που δίνουν στην τουρκική διπλωματία.

Ο  πόλεμος  αυτός, από ένα πρόεδρο των ΗΠΑ που αντιμετωπίζει τις κυβερνήσεις ως επιχειρήσεις και ένα πρωθυπουργό του Ισραήλ που είναι  καταζητούμενος με απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου,  δημιουργεί  χαοτικές καταστάσεις  στις αγορές. Οι αυξήσεις των πρώτων υλών μέσω των εφοδιαστικών δικτύων  και  της παραγωγικής αλυσίδας θα πλήξουν  επιχειρήσεις και καταναλωτές. Η ανασφάλεια θα ενισχύσει τις συντηρητικές δυνάμεις και θα γίνει κανονικότητα η απαξίωση του διεθνούς δικαίου  και ο νόμος του ισχυρού.

Είναι  ένας  πόλεμος  που δεν είναι δικός μας-είναι πόλεμος του Τραμπ και του Νετιανάχου.

Μονόδρομο αποτελεί η αφύπνιση των προοδευτικών δυνάμεων, η ενίσχυση  της δημοκρατίας, η ισχυροποίηση των θεσμών και η δημιουργία ενός  αντιπολεμικού φιλειρηνικού κινήματος.