Η ιστορία που γράφτηκε στον Βόλο!

Είναι κάτι στιγμές που σου μένουν ανεξίτηλες στην προσωπική σου ιστορία και τις κουβαλάς χαραγμένες στο βιβλίο των αναμνήσεων. Είναι εκείνα τα «μεγάλα» μικροπράγματα που μπορεί να μην επηρεάζουν το προφίλ σου ή την εξέλιξη σου, αλλά σε διαμορφώνουν, ομορφαίνουν ή τσαλακώνουν τις θύμισες σου, ανάλογα με το αποτέλεσμα. 

Ένα τέτοιο ιστορικό βράδυ είναι κι ετούτο το χθεσινό, της 25ης Απριλίου του 2026. Θα το κουβαλάμε όσοι βρεθήκαμε στον Βόλο σαν μια γλυκιά, μεθυστική ιστορία που θα πλουτίζει το κιβώτιο των όμορφων στιγμών από τον πλανήτη ποδόσφαιρο, αλλά θα μας υπενθυμίζει, κάθε φορά που η ζωή μας γεννά δυσκολίες και αναποδιές, πως όταν υπάρχει πίστη, θέληση και άξιοι ηγήτορες, οι όμορφες παρέες, θα είναι έτοιμες να γράψουν ιστορία.  

Όπως συνέβη και για όσους βρέθηκαν στην Πορτογαλία στον τελικό του EURO το 2004, έτσι και για εμάς, η αξέχαστη βραδιά στο Βόλο θα αποτελεί "ζυμάρι" ξεχωριστών ιστοριών που θα διηγούμαστε στα παιδιά μας, όσα βέβαια δεν βρέθηκαν και δεν πανηγύρισαν δίπλα μας, αλλά και στα εγγόνια μας. 

Δεν θέλω να γράψω το παραμικρό τούτη τη φορά για την ομάδα, τον άθλο της, το θρίλερ που ζήσαμε και την απόλυτη ηδονή που νιώσαμε όταν σφύριξε για τελευταία φορά ο Ευαγγέλου. 

Θέλω μόνο να σταθώ στον κόσμο της ομάδας. Αυτόν που δε λογάριασε έξοδα, ταλαιπωρία, περσινές πίκρες και πήρε το δρόμο για την πρωτεύουσα της Μαγνησίας. Που έκανε Ηράκλειο το Βόλο και που δεν έπαψε ποτέ να τραγουδά και να φωνάζει, να συμπαραστέκεται και να υποστηρίζει την προσπάθεια των παικτών!

Νέοι και ηλικιωμένοι, οικογένειες και μικρά παιδιά που χοροπηδούσαν κρατώντας ένα κασκόλ και μια σημαία, συνομιλήτες όλων των φυλών και των κοινωνικών τάξεων που άναψαν φωτιά και φέτος τα έκαψε όλα, ως την επίτευξη ενός στόχου που αν τον σιγοψιθύριζες εκεί στις… οκτωβριάδες, θα σε περνάνε με τις πέτρες στο Παγκρήτιο! 

Το λέγαμε μεταξύ μας, μετὰ τον αποκλεισμό του Λεβαδειακού, αρχίζαμε να το συζητάμε πιο φωναχτά τον τελευταίο μήνα, αλλά πάλι ξέραμε πως έπρεπε να ανέβουμε ένα βουνό σαν κι εκείνο του Ολύμπου που μας κοιτούσε περήφανα όταν ψάχναμε στα τυφλά χθες να βρούμε κατά που πέφτει το Πανθεσσαλικό. 

Κι όταν παίρνεις μια απόφαση με πίστη κι ενσυναίσθηση όπως είχε πει και ο Πάολο Κοέλιο στον περίφημο Αλχημιστή του, «το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου»! Κι αυτό πραγματικά συνέβη χτες το βράδυ.

Μια υπέροχη συμπαντική συνωμοσία για να έλθει η "κούπα" στο Ηράκλειο. Δεν παίξανε ρόλο τα συστήματα, οι σχηματισμοί, οι αλλαγές των προπονητών, μα το κάρμα του αγώνα, οι μικρές και μεγάλες στιγμές του που έδειχναν πως υπάρχει και ποδοσφαιρικός Θεός που μικρός όταν ήτανε  πρέπει κάποια στιγμή να  μπουσουλούσε στα Καμίνια και να σιγοτραγουδούσε τον ομιλητικό ύμνο του Μανώλη  Ρασούλη!

Ο κόσμος αυτός που έκανε ένα διπλό μεγάλο ταξίδι για τον Βόλο δεν δικαιούτο να γυρίσει με άδεια χέρια, όπως πέρσι. Και η ομάδα του έκανε το χατήρι, γιατί είχε μεγάλο χατήρι αυτός ο κόσμος... 

Ξέρετε, πολλές επαρχιακές ομάδες της Ελλάδας που θα έφερναν στο Παγκρήτιο 8000 κόσμου για έναν τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας; Εγώ άντε μια ξέρω και για αυτήν τώρα που αγκομαχά να μείνει στην πρώτη κατηγορία δεν είμαι σίγουρος πως θα μπορούσε να το κάνει! 

Πήγαμε λοιπόν, το παίξαμε, το πολεμήσαμε μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο και το πήραμε στην παράταση, ούτε πέναλτι, ούτε τύχη! 

Γιατί έτσι έπρεπε να γίνει, να έλθει με αίμα, πόνο, κόπο και αγωνία ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και το κυριότερο, για αυτόν τον υπέροχο κόσμο! Κάποιοι από αυτούς θυσίασαν καλοκαιρινές διακοπές, πήραν δανεικά, ξεφραγκίστηκαν για το μεγάλο ταξίδι κι επιστρέφουν έμπλεοι ενθουσιασμού και υπερηφάνειας για αυτόν τον ΟΦΗ, ενώ έβαλαν τις βάσεις για την επόμενη γενιά των Οφητζήδων που θα ξεπεταχτούν μέσα από αυτό το τρόπαιο. 

Όλα τα άλλα… να χαμε να λέγαμε και θα χούμε να πούμε! 

ΥΓ: Μια κουβέντα και για την οικογένεια Μπούση που ήλθε από το πουθενά πριν μερικά χρόνια στον ΟΦΗ κσι επιτέλους έζησε κι αυτή μια στιγμή - δικαίωση των κόπων της- και που ελπίζουμε πως τώρα θα είναι μια διαφορετική ημέρα για την ομάδα σε σχέση με τους ίδιους σε αυτό το ιστορικό ραντεβού Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται… όπως λέγαμε, πολιτικά, πριν μερικές δεκαετίες! Και νομίζω πως ο ΟΦΗ με το Κύπελλο αυτό ανεβαίνει με ασανσέρ σε άλλα επίπεδα!