Μεγαλώνοντας στην καθημερινότητα της «έκτακτης είδησης»

«Δεν σας φοβόμαστε» φώναζαν οι ΟΝΝΕΔίτες στη Θεσσαλονίκη για να διαμαρτυρηθούν για τον άδικο χαμό της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα. «Έπεσε σαν χάρτινος πύργος» χαρακτήρισαν οι κάτοικοι και οι περαστικοί την κατάρρευση της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα. «Μου φώναζαν πήδα» είπε στις κάμερες η ηλικιωμένη γυναίκα που γλίτωσε παρά τρίχα το θάνατο από τη φωτιά που ξέσπασε στο σπίτι της στην Καλλιθέα. Με λίγα λόγια όπως είπε και η Σαπφώ Νοταρά το 1967 «Μπουρλότο». 

Αυτές είναι κάποιες από τις εκφράσεις που έχουν ακουστεί την τελευταία εβδομάδα σε αυτή τη χώρα που ονομάζεται Ελλάδα. Το αξιοσημείωτο είναι πως μέσα σε αυτή την καθημερινότητα μεγαλώνει η περίφημη Gen Z. Πριν από κάποιες δεκαετίες οι νέοι μιας άλλης εποχής, τον μήνα Ιούλιο, θα ασχολούνταν με τη μουσική, τα καλλιτεχνικά δρώμενα, τα ριάλιτι, τις δημοφιλείς εκπομπές της τηλεόρασης, τις τηλεπερσόνες, κουτσομπολιά επωνύμων και ανωνύμων, με τον προγραμματισμό των διακοπών τους, άντε και με καμιά παράσταση στο Ηρώδειο.

Στις μέρες μας, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Οι νέοι πρέπει να διαχειριστούν και να μεγαλώσουν μέσα σε μία καθημερινότητα που περιέχει γυναικοκτόνιες, κατάρρευση πολυκατοικιών, αυτοκτονίες και εγκληματικές ενέργειες με στόχο κυβερνήσεις. Και το χειρότερο είναι πως όλα αυτά μπορεί να συμπεριληφθούν σε μία εβδομάδα. Ακόμη και οι ξένοι τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα για αναψυχή υπάρχει η πιθανότητα να «βουτήξουν» στο κενό από τον δεύτερο. Ακούγεται κωμικό αλλά θα έλεγε κανείς πως είναι τουλάχιστον τραγικό.

Το πιο ανησυχητικό ίσως είναι η ταχύτητα με την οποία ξεχνιούνται όλα αυτά. Μία τέτοιου είδους είδηση υπάρχει στην επικαιρότητα για δύο με τρεις μέρες και έπειτα σιωπή... Ας ξυπνήσουμε και ας μην θεωρούμε τα γεγονότα αυτά μία ακόμη είδηση. Σε αυτή την ανοχή στηρίζονται οι εκκολλαπτόμενοι κλέφτες, γυναικοκτόνοι, παιδεραστές και συνεχίζουν.

Όλο αυτό είναι σε συνάρτηση με το μεγάλο άγχος για το αύριο και με την απογοήτευση της νέας γενιάς για ολόκληρη τη χώρα. Και αυτό δεν είναι δικαιολογία αλλά πραγματικότητα. Απόρροια αυτού η ξενιτιά. Ίσως βέβαια και η πεποίθηση ότι δεν μπορεί κανείς να αλλάξει τη χώρα να δίνει άλλοθι στους νέους και να επαναπαύονται σε όσα τους προκαλούν ευχαρίστηση και ενθουσιασμό, βλέπε Tik Tok, Instagram κλπ. Δεν λέω ότι αυτό είναι το σωστό λέω όμως ότι αυτό συμβαίνει. 

Στον απολογισμό, λοιπόν, χρειάζεται μία ισορροπία. Η καθημερινότητα και τα breaking news δεν μπορεί να επιδρούν τόσο δραματικά σε σημείο που να σε πιάνει πονοκέφαλος, αλλά ούτε και να αγγνοούνται. Χρειάζεται διαχείριση από την πλευρά των νέων και φιλτράρισμα. Ούτε να εκτίθενται υπερβολικά στη συνεχή ροή των ειδήσεων, αλλά ούτε και να αδιαφορούν. Ας μη μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά πιστεύοντας ότι ζει σε έναν τόπο καταδικασμένο στην απαισιοδοξία. Η Ελλάδα είναι πολύ περισσότερα από τις δυσάρεστες ειδήσεις που μονοπωλούν την επικαιρότητα· είναι ένας τόπος με ψυχή, ιστορία και πολιτισμό που αξίζει να εμπνέει τους νέους.