Πολάκης - Πάπας - Δούρου: μια φαρσοκωμωδία που δεν κόβει πια εισιτήρια!

Η εικόνα που εκπέμπει σήμερα ο πάλαι ποτέ κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ - σαν τον ασθενή που δεν ανάβει πια το μηχανάκι υποστήριξης των οργάνων του στην εντατική - δύσκολα μπορεί να περιγραφεί ως εικόνα ενός κόμματος που δίνει την ακροτελεύτια μάχη της επιβίωσης του.

Περισσότερο θυμίζει το διαγκωνισμό  που δίνουν οι κληρονόμοι ενός πεθαμένου μακρινού θείου που άφησε κάτι παλιοχωραφάκια στην άκρη ενός βουνού και τα ανήψια του, αντί να βλέπουν με σεβασμό και με σεμνότητα τον κακομοίρη θείο και να δουν τι θα περισώσουν από την αξιοπρέπεια του, μάχονται για ένα πουκάμισο αδειανό… για μια Ελένη! 

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις και την αποχώρηση του Σωκράτη Φάμελλου, που αφού είδε και απόειδε πώς από τον εξώστη της εξορίας και της διαπόμπευσης δεν θα του κάνει κανείς σινιάλο να κατέβει, θα περίμενε κανείς ότι τα εναπομείναντα στελέχη του χώρου θα επιχειρούσαν να διαμορφώσουν ένα κοινό μέτωπο να σώσουν ό,τι σώζεται… που δεν σώζεται! 
Αντί αυτού, μια μάχη για μια διαλυμένη καρέκλα. Για ένα κουφάρι ενός κόμματος και για το ποιος θα αναλάβει τα… θαφτικά και τα έξοδα κηδείας. Ακόμα και τώρα ο Πολάκης δεν ξεχνά το θηριώδες υπερεγώ του και το σύνδρομο της υποτιμημένης περσόνας που κουβαλά και που τον έκαναν μια καρικατούρα πολιτικού που θα μείνει ως μια φυσιογνωμία που απώθησε και έδιωξε αντί να ενώσει και να φέρει. 

Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: προεδρία και κυρίως μάχη  σε ποιον ακριβώς ζώντα  πολιτικό οργανισμό και με ποια πολιτική προοπτική; Διότι οι καταγραφές σε ποσοστό εξαΰλωσης , η εγκατάλειψη  της εκλογικής βάσης και οι παραιτήσεις - ανεξαρτητοποιήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει τον επιθανάτιο ρόγχο κι αντί αυτό να ενώνει τα… παλιόπαιδα του Τσίπρα που δεν τα θέλει ούτε ζωγραφιστά,  αυτά ξεκινάνε έναν αγώνα για να πολεμήσουν ανεμόμυλους!

Ο Παύλος Πολάκης, ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου μοιάζουν σαν τα απομεινάρια μιας φαρσοκωμωδίας που αδυνατούν να χωρέσουν  στο ολόστενο πια κουστούμι που πικρόχολα τους έραψε το… φιλαράκι τους, ο παιδοκτόνος  του ΣΥΡΙΖΑ ιδρυτής της ΕΛΑΣ. Κι αντί να δουν πώς θα σώσουν ό,τι σώζεται μάχονται για μια θέση που δείχνει πως υπάρχει μόνο στο μυαλό τους . Την ίδια ώρα η βάση του(  πρώην ) κόμματος παρακολουθεί κρατώντας το κεφάλι της τα όσα συμβαίνουν και οι υπόλοιποι ούτε καν που ασχολούνται για ένα θέαμα που προ πολλού έχει πάψει να κόβει εισιτήρια!
 
Ίσως τελικά αυτή η πραγματικότητα να εξηγεί και τις επιλογές του Αλέξη Τσίπρα με τον περίφημο εξώστη στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού του εγχειρήματος και την απόφασή του να κρατήσει αποστάσεις από πρόσωπα που ταυτίστηκαν με την περίοδο της υπονόμευσης και της πολιτικής φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι αν μη τι άλλο ο τρόπος με τον οποίο κινούνται ο Πολάκης και οι συν αυτό, στο νεκρό πια τοπίο του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δικαιολογεί απόλυτα γιατί τους εκδίωξε  από το νέο κόμμα!