ΥΠΕΝ: Ορθολογική δόμηση και περιορισμός της αυθαίρετης εκτός σχεδίου δόμησης

Με σχετική διάταξη (Τροποποίηση του άρθρου 19 του ν. 1650/1986) το ΥΠΕΝ επιχειρεί να οργανώσει ορθολογικά τον χώρο και να εξαλείψει την άναρχη εκτός σχεδίου δόμηση που οδηγεί σε σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στο αστικό και έξω-αστικό τοπίο, καθώς και στο φυσικό περιβάλλον.

Όπως υπογραμμίζεται από τους αρμόδιους, πρόκειται για προβλήματα που δεν μπορούν διαρκώς να κρύβονται κάτω από το χαλί με αποτέλεσμα χιλιάδες πολίτες σε χωριά και πόλεις της Ελλάδας, πόλεις όπως τα Γιάννενα, το Ναύπλιο, η Καστοριά κλπ. να παραμένουν όμηροι και να διαιωνίζεται η αυθαιρεσία στον πολεοδομικό σχεδιασμό των περιοχών.

Σε περιοχή Natura ανήκει το 28% του χερσαίου τμήματος της χώρας. Σημειώνεται ότι εντός Natura είναι αρκετές πόλεις, ολόκληρα νησιά και πάνω από 1.000 οικισμοί.

Ξεκαθαρίζεται δε, ότι η διάταξη δεν αφορά δάση, αρχαιολογικούς χώρους, οικοτόπους προτεραιότητας, υγροτόπους κλπ., καθώς έχουν προβλεφθεί αυστηρές δικλείδες ασφαλείας για την προστασία του περιβάλλοντος.

Αναφέρεται ως δυνατότητα περιορισμένης επέκτασης με σχεδιασμό σε περιοχές με αυξητικές πληθυσμιακές πιέσεις που έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης εντός του σχεδίου πόλης και μόνο εφόσον εφαρμόζονται σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

● είναι σε επαφή με πόλεις και οικισμούς,

● από την Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη έχουν καθοριστεί ως Ζώνες Βιώσιμης Διαχείρισης Φυσικών Πόρων (4η ζώνη) όπου ήδη επιτρέπεται ένα ευρύ φάσμα χρήσεων γης,

● να επιτρέπεται από την εγκεκριμένη Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη (ΕΠΜ) καθώς κρίνεται (η επέκταση του σχεδίου πόλης) συμβατή με το προστατευόμενο αντικείμενο και ότι δεν βλάπτει την ακεραιότητα της περιοχής ως προς τις οικολογικές της λειτουργίες

● δεν υπερβαίνουν το 20% της έκτασης των Ζωνών Βιώσιμης Διαχείρισης Φυσικών Πόρων,

● κρίνεται αναγκαία και να εξειδικεύεται στο πλαίσιο του Τοπικού ή Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου της περιοχής, και υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτει η εγκεκριμένη ΕΠΜ.

Τελικός στόχος του ΥΠΕΝ, είναι μια ισορροπημένη ανάπτυξη που να ικανοποιεί ορθολογικά τις πληθυσμιακές ανάγκες, να διατηρεί την ποιότητα ζωής και να διαφυλάσσει το φυσικό κεφάλαιο και τη βιοποικιλότητα.