Ο τελευταίος εφημεριδοπώλης του Παρισιού χρίστηκε Ιππότης

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν απένειμε μία από τις πιο σημαντικές τιμητικές διακρίσεις της χώρας σε έναν άνθρωπο που εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια αποτελεί ζωντανό κομμάτι του παρισινού δρόμου. Ο λόγος για τον Αλί Ακμπάρ, τον 74χρονο πλανόδιο πωλητή εφημερίδων που καθημερινά «οργώνει» τη Συνοικία του Λατινικού, πουλώντας φύλλα στα τραπεζάκια των καφέ και ανταλλάσσοντας κουβέντες και χαμόγελα με περαστικούς.

Σε ειδική τελετή στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ο Ακμπάρ ανακηρύχθηκε Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Αξίας, διάκριση που απονέμεται σε πρόσωπα με διακεκριμένη προσφορά στη Γαλλία σε πολιτικό ή στρατιωτικό επίπεδο. Ο Εμανουέλ Μακρόν τον χαρακτήρισε μάλιστα «πιο Γάλλο από τους Γάλλους», εξυμνώντας τη σταθερή παρουσία του στον δημόσιο χώρο της πόλης και τη συμβολή του στη ζωντανή παράδοση του έντυπου Τύπου.

Από το 1973, ο Ακμπάρ κινείται ακούραστα από καφέ σε καφέ στη –πλέον κοσμοπολίτικη– συνοικία, κρατώντας μια στοίβα εφημερίδων και χρησιμοποιώντας ένα μοναδικό μείγμα χιούμορ, ενέργειας και οικειότητας για να αντισταθεί στη συνεχή πτώση των πωλήσεων. Την ώρα που οι πλανόδιοι πωλητές εφημερίδων άρχισαν να εξαφανίζονται ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, καθώς η τηλεόραση και αργότερα το διαδίκτυο υπερίσχυσαν του έντυπου Τύπου, εκείνος κατάφερε να κρατήσει ζωντανή την παράδοση.

Γεννημένος στο Ραβαλπίντι του Πακιστάν, ο Ακμπάρ έφτασε στη Γαλλία το 1973 έπειτα από ένα σκληρό ταξίδι, περνώντας από το Αφγανιστάν, το Ιράν, την Τουρκία και την Ελλάδα. Όπως ανέφερε ο Μακρόν στην ομιλία του, ο Ακμπάρ βίωσε από παιδί τη φτώχεια, την καταναγκαστική εργασία και τη βία, ζώντας για χρόνια ως παράνομος μετανάστης μέσα στον φόβο και την ανέχεια — χωρίς όμως να εγκαταλείψει ποτέ την προσπάθεια.

Ξεκίνησε τη δουλειά του πουλώντας αντίτυπα της σατιρικής εβδομαδιαίας εφημερίδας Charlie Hebdo σε φοιτητές της Σορβόννης και των γύρω εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Με τη βοήθεια ενός Αργεντινού φοιτητή εντάχθηκε στην ομάδα των λίγων δεκάδων πωλητών εφημερίδων του Παρισιού, εξυπηρετώντας με τα χρόνια από απλούς φοιτητές μέχρι ισχυρές προσωπικότητες, όπως τον πρώην πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν, αλλά και νέους που αργότερα θα στελέχωναν την πολιτική ελίτ της χώρας — ανάμεσά τους ο ίδιος ο Μακρόν και ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ.

Τα πρώτα χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα: κοιμόταν στον δρόμο, κάτω από γέφυρες ή σε άθλια δωμάτια, προσπαθώντας παράλληλα να στείλει χρήματα στην οικογένειά του στο Πακιστάν. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να χτίσει μια σταθερή ζωή, να μεγαλώσει πέντε παιδιά και να παραμείνει στο πόστο του ακόμη και όταν η βιομηχανία του Τύπου άρχισε να φθίνει δραματικά.

Σήμερα, στην ψηφιακή εποχή, πουλά μόλις περίπου 20 αντίτυπα της Le Monde την ημέρα, ωστόσο δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει. Όπως δήλωσε στο Franceinfo, η τιμητική διάκριση αποτελεί «βάλσαμο» για τις πληγές μιας δύσκολης ζωής. Και με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, ξεκαθαρίζει ότι θα συνεχίσει να κάνει ζιγκ-ζαγκ στα καφέ του Παρισιού όσο αντέχει: «Η συνταξιοδότηση θα πρέπει να περιμένει μέχρι το νεκροταφείο».