Προσφυγικό: Ούτε απανθρωπιά ούτε ανεξέλεγκτα σύνορα

Έχουν δίκιο όσοι βλέπουν την ανθρωπιστική πλευρά του προσφυγικού. Κανείς δεν μπορεί να αγνοεί ότι μιλάμε για ανθρώπους που πολλές φορές φεύγουν από πολέμους, φτώχεια, αυταρχικά καθεστώτα και καταστροφές.

Αλλά το προσφυγικό δεν αντιμετωπίζεται μόνο με ευχές και γενικές διακηρύξεις. Απαιτεί ανθρωπισμό, αλλά και σοβαρότητα. Η Ελλάδα είναι σύνορο της Ευρώπης και αντιμετωπίζει η ίδια σοβαρά γεωπολιτικά προβλήματα. Δέχεται πραγματική πίεση, υπάρχουν οργανωμένα κυκλώματα διακινητών, υπάρχει εργαλειοποίηση ανθρώπων από τρίτες χώρες, καθώς και ζητήματα ασφάλειας, διοίκησης και κοινωνικής αντοχής.

Και, προπαντός, δεν μπορεί να παρουσιάζεται η Ελλάδα ή η Ευρώπη ως η βασική αιτία του προβλήματος. Οι άνθρωποι δεν κατευθύνονται στην Ευρώπη επειδή δήθεν η Ευρώπη ευθύνεται για κάθε πόλεμο, κάθε δικτατορία, κάθε αποτυχημένο κράτος ή κάθε οικονομική κατάρρευση. Κατευθύνονται στην Ευρώπη επειδή εδώ βρίσκουν ασφάλεια, δικαιώματα, κράτος δικαίου και καλύτερες προοπτικές ζωής. Ο προορισμός μιας μεταναστευτικής ροής δεν αποδεικνύει και την αιτία της.

Γι’ αυτό χρειάζεται προστασία των πραγματικά δικαιούχων ασύλου, αλλά και αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων. Ούτε απανθρωπιά ούτε ανεξέλεγκτα σύνορα.

Όποιος βλέπει μόνο τη μία πλευρά και αρνείται να δει την άλλη, δεν υπηρετεί καλύτερα το κράτος δικαίου· το αποδυναμώνει, γιατί το αποκόπτει από την πραγματικότητα μέσα στην οποία καλείται να εφαρμοστεί.