Δεν άλλαξα τον κόσμο - Έγινε όμως λίγο καλύτερη η μέρα μου

Υπάρχουν στιγμές που δεν τις προγραμματίζεις. Δεν σκέφτεσαι αν πρέπει να κάνεις κάτι ή όχι. Απλώς το κάνεις. 
Μεσημέρι, στο κέντρο του Ηρακλείου. Ζέστη που δεν συνηθίζεται, όσο κι αν το προσπαθείς. 
Ανταμώνω μια μικρή παρέα, από αυτές που δεν σου προκαλούν έκπληξη - δύο κυρίες με τρία μικρά παιδιά. Το ένα παιδί, ένα κοριτσάκι, ζητούσε επίμονα νερό. Όχι με γκρίνια. Με εκείνη την αφοπλιστική επιμονή που έχουν τα παιδιά όταν πραγματικά διψούν. 
Η γυναίκα που το κρατούσε προσπαθούσε να το ηρεμήσει. «Υπομονή, σε λίγο θα πάμε να αγοράσουμε», του έλεγε ξανά και ξανά. Δεν υπήρχε δράμα. Δεν υπήρχε σκηνή που να συγκλονίζει. Μόνο μια καθημερινή στιγμή.

Σχεδόν αντανακλαστικά, χωρίς δεύτερη σκέψη, στράφηκα στο κοριτσάκι και του πρόσφερα το μπουκαλάκι με το νερό που είχα μόλις αγοράσει.

Το μικρό παιδί με κοίταξε με απορία. Σίγουρα δεν περίμενε μια άγνωστη να του προσφέρει κάτι τόσο απλά, ή και να τρόμαξε - με βάση τις προειδοποιήσεις που πιθανότατα είχε ακούσει "για τους ξένους". Η κυρία, από την πλευρά της με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα της ανακούφισης που δεν χρειάζεται λέξεις. Ένα ειλικρινές «ευχαριστώ» και ένα χαμόγελο ήταν αρκετά.

Συνέχισα τον δρόμο μου. Και τότε ένα μεγάλο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό μου. 
Συνειδητοποίησα ότι εκείνη τη στιγμή, περισσότερο από το παιδί που ξεδίψασε, κέρδισα εγώ.

Σε μια εποχή που έχουμε μάθει να προσπερνάμε, να κοιτάμε το κινητό αντί για τον άνθρωπο απέναντί μας, να φοβόμαστε μήπως μας εκμεταλλευτούν ή μήπως παρεξηγηθούμε, ξεχνάμε πόσο θεραπευτική μπορεί να είναι μια μικρή πράξη καλοσύνης. 
Όχι γιατί θα αλλάξει τον κόσμο. Αλλά γιατί, έστω και για λίγα λεπτά, αλλάζει την δική σου καθημερινότητα.

Σου θυμίζει ότι η ανθρωπιά δεν χρειάζεται χρήματα, ούτε μεγάλες θυσίες. Μερικές φορές χωράει σε ένα μπουκαλάκι νερό. Σε μια θέση που θα παραχωρήσεις. Σε μια σακούλα που θα βοηθήσεις να κουβαληθεί. Σε μια κουβέντα που θα πεις σε κάποιον που δείχνει να τη χρειάζεται.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Ότι τέτοιες κινήσεις δεν αφήνουν μόνο τον άλλον λίγο καλύτερα. Αφήνουν κι εσένα.

Φτάνοντας στον προορισμό μου, συνειδητοποίησα ότι συνέχιζα να χαμογελώ. Σκεφτόμουν ξανά και ξανά ότι η καλοσύνη δεν είναι μια μεγάλη ιδέα που συζητάμε στις δύσκολες εποχές. Είναι μια καθημερινή επιλογή, σχεδόν ασήμαντη στην πράξη, αλλά τεράστια στο συναίσθημα που αφήνει πίσω της.

Και, ίσως, αν ο καθένας μας έκανε μία μόνο τέτοια μικρή κίνηση κάθε μέρα, οι ειδήσεις θα εξακολουθούσαν να είναι δύσκολες, η πραγματικότητα το ίδιο απαιτητική, όμως η κοινωνία μας θα ήταν λίγο πιο ανθρώπινη.

Καμιά φορά, η μεγαλύτερη ανταμοιβή μιας πράξης καλοσύνης δεν είναι το «ευχαριστώ» που θα ακούσεις. Είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι όταν συνεχίζεις τον δρόμο σου.