Για τα αποκλώναρα της χούντας των Αθηνών και τους αμετανόητους της ΕΟΚΑ Β' που αποκαλούν τον Μακάριο «προδότη»!

Έχει εξελιχθεί πλέον σε εργολαβική υπηρεσία, με την επέτειο του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο, να εμφανίζονται κάθε χρόνο, μέσα στον μαύρο Ιούλιο, αυτόκλητοι κράχτες που κατηγορούν τον Μακάριο ως δήθεν προδότη, ξεχνώντας εύκολα και πρόθυμα τον ρόλο των Αμερικανών, της ελλαδικής χούντας και της κυπριακής παραστρατιωτικής οργάνωσης ΕΟΚΑ Β’, η οποία υπό την καθοδήγηση των Αθηνών διεξήγαγε τρομοκρατικό αγώνα κατά της νόμιμης κυβέρνησης, διχάζοντας τον Ελληνισμό της Κύπρου και καλλιεργώντας την εντύπωση ενός καταρρέοντος κράτους, εικόνα που η Τουρκία αξιοποίησε στο έπακρο.
Όσοι κατηγορούν τον Μακάριο, εστιάζουν κυρίως στην ομιλία του στον ΟΗΕ, ισχυριζόμενοι ότι κάλεσε τους Τούρκους να εισβάλουν στην Κύπρο! Ακόμα διατείνονται ότι χρόνια πιο πριν ο ίδιος έδιωξε την ελληνική Μεραρχία από την Κύπρο, ότι δεν ήθελε την Ένωση. Λένε πολλά. Τα πράγματα όμως είναι ακόμα φρέσκα. Η ιστορική αναθεώρηση και απόδοση ευθυνών γύρω από την τραγωδία του 1974 στην Κύπρο είναι θέμα που δεν μπορεί να διεξάγεται με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης από τον κάθε τυχάρπαστο φανατικό ξερόλα, παρά να αποτελεί προϊόν αντικειμενικής ιστορικής ανάλυσης από τη σύγχρονη ιστοριογραφία, η οποία εν προκειμένω στηρίζεται αφ’ ενός μεν στα αποχαρακτηρισμένα βρετανικά, αμερικανικά και ελληνικά αρχεία, αφ’ ετέρου δε στις καταθέσεις των πρωταγωνιστών. Μόνον έτσι προσεγγίζεται η αλήθεια. Με δεδομένα:

1.  Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος υποχρεώθηκε να υπογράψει τις συμφωνίες στο Λονδίνο για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας κάτω από αφόρητες πιέσεις. Ο Καραμανλής τού είπε ξεκάθαρα ότι, αν δεν υπογράψει, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να συνεχίσει να υποστηρίζει διπλωματικά τον αγώνα και ότι η Κύπρος κινδυνεύει με άμεση διχοτόμηση. Ο Μακάριος θεωρούσε το Σύνταγμα δυσλειτουργικό, αλλά το αποδέχτηκε ως τη μόνη διέξοδο για να αποφευχθεί η τουρκική εισβολή και η διχοτόμηση και για να αποχωρήσουν οι Βρετανοί. 
2. Ο Μακάριος έβλεπε ότι το Σύνταγμα, αντί να ενώνει ενίσχυε τον διαχωρισμό μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Το 1963 πρότεινε δεκατρία σημεία για την αναθεώρησή του, τα οποία μεταξύ άλλων προέβλεπαν: α) κατάργηση του δικαιώματος βέτο του Προέδρου και του Αντιπροέδρου, β) ενοποίηση της δικαιοσύνης και των δήμων, γ) αντικατάσταση της αναλογίας 70 προς 30 στο δημόσιο με βάση την πληθυσμιακή αναλογία 80 προς 20. Ο Μακάριος είχε συζητήσει τις προτάσεις του αυτές με τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στην Κύπρο, ο οποίος τον είχε ενθαρρύνει άτυπα, δίνοντάς του την εσφαλμένη εντύπωση ότι η Βρετανία θα υποστήριζε τις αλλαγές για χάρη της σταθερότητας. Αυτό ήταν ένα από τα σοβαρότερα πολιτικά σφάλματα του Μακαρίου. Τα δεκατρία σημεία έδωσαν το τέλειο πολιτικό και νομικό πάτημα να αποχωρήσουν οι Τουρκοκύπριοι από την κυβέρνηση, να εγκλωβίσουν τον πληθυσμό τους σε θύλακες και να θέσουν τις βάσεις για τη διχοτόμηση.
3. Η ελληνική Μεραρχία, η οποία εστάλη στην Κύπρο το 1964 από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου για την οχύρωση του νησιού, αποσύρθηκε στα τέλη του 1967, μετά τα αιματηρά επεισόδια της Κοφίνου. Η απόφαση για την ανάκλησή της λήφθηκε αποκλειστικά από τη στρατιωτική χούντα της Αθήνας, υπό την άμεση απειλή τουρκικής εισβολής και τις αφόρητες πιέσεις του Αμερικανού μεσολαβητή. Ο Μακάριος, όχι μόνον δεν ζήτησε την απομάκρυνση της Μεραρχίας, αλλά αντιλαμβανόταν πλήρως ότι η αποχώρησή της άφηνε την Κύπρο στρατιωτικά πλήρως ανυπεράσπιστη απέναντι στην Τουρκία.
4. Μετά την αποχώρηση της Μεραρχίας και την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, ο Μακάριος μετακινήθηκε επίσημα (1968) από τη γραμμή της «ευκταίας Ένωσης» στη γραμμή της «εφικτής ανεξαρτησίας». Γιατί συνέβη αυτό; Επειδή συνέχιση της πολιτικής για άμεση Ένωση υπό τις τότε συνθήκες σήμαινε, είτε διχοτόμηση με βάση αμερικανικά σχέδια (όπως το σχέδιο Άτσεσον) είτε πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία, την οποία η Κύπρος φυσικά και δεν μπορούσε να υποστηρίξει μόνη της. Η εμμονή της ΕΟΚΑ Β’ και της Χούντας στην «Ένωση» χρησιμοποιήθηκε ως προσωπείο για την αποσταθεροποίηση της κυπριακής κυβέρνησης, εξυπηρετώντας τελικά τα τουρκικά σχέδια και συμφέροντα.
5. Η συντριπτική πλειονότητα των ιστορικών αναλυτών συμφωνεί ότι η καταστροφή του 1974 ήταν αποτέλεσμα αλληλουχίας ενεργειών, με τη χούντα των Αθηνών, την ΕΟΚΑ Β’ και τους Αμερικανούς σε πρώτο διευθυντικό ρόλο. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 ήταν ο καταλύτης. Διχάζοντας το εσωτερικό μέτωπο και καταλύοντας τη νόμιμη Κυβέρνηση, άνοιγε διάπλατα την πόρτα στην τουρκική εισβολή. Από την άλλη, η αμερικανική διπλωματία με τον Χένρι Κίσσινγκερ τήρησε στάση βολικής ανοχής προς το πραξικόπημα. Στη συνέχεια επέλεξε μία τουλάχιστον παρασκηνιακή διευκόλυνση, τόσο κατά την πρώτη, όσο και κατά την δεύτερη τουρκική εισβολή, επειδή προείχε το πλαίσιο της γεωπολιτικής διατήρησης της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
6. Η ομιλία του Μακαρίου στον ΟΗΕ πραγματοποιήθηκε τέσσερις ημέρες μετά το πραξικόπημα, στις 19 Ιουλίου του 1974, ενώ μόλις είχε διαφύγει τη δολοφονία. Η ομιλία στόχευε στην καταδίκη του παράνομου καθεστώτος του Σαμψών και στη διατήρηση της διεθνούς αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Μακάριος μίλησε ως ο νόμιμος, εκλελεγμένος Πρόεδρος μιας ανεξάρτητης χώρας που είχε υποστεί ένοπλη ανατροπή από ξένη στρατιωτική δύναμη (τη χούντα του Ιωαννίδη). Κατάγγειλε την αθηναϊκή χούντα για «εισβολή» στο εσωτερικό της Κύπρου προκειμένου να αποτρέψει τη διεθνή αναγνώριση της παράνομης κυβέρνησης των πραξικοπηματιών - στον ΟΗΕ δεν πάει κανείς για να πει απλά ότι έχει εσωτερικά προβλήματα στη χώρα του... Ιστορική πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία είχε ήδη λάβει την απόφαση για την εισβολή, αφού οι ναυτικές της δυνάμεις είχαν αποπλεύσει από τη Μερσίνα προς την Κερύνεια, πριν από την ομιλία του Μακαρίου. Η ομιλία δεν επηρέασε στο ελάχιστο τη στρατιωτική προετοιμασία της Άγκυρας. Το νομικό πρόσχημα της Τουρκίας βασίστηκε στην ιδιότητά της ως «εγγυήτριας δύναμης» σύμφωνα με τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, εξαιτίας της ανατροπής της συνταγματικής τάξης από το πραξικόπημα.  Η Τουρκία επικαλέστηκε το άρθρο IV της Συνθήκης Εγγυήσεων του 1960. Το άρθρο αυτό όριζε ότι αν καταλυθεί η συνταγματική τάξη (όπως συνέβη με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και την τοποθέτηση του Νίκου Σαμψών) οι εγγυήτριες δυνάμεις είχαν δικαίωμα δράσης για την αποκατάστασή της. Το πρόσχημα το έδωσε το πραξικόπημα, όχι η ομιλία του Μακαρίου! Άλλωστε, ποια συνταγματική τάξη αποκατέστησε, ως ώφειλε, η εγγυήτρια δύναμη Τουρκία μέχρι σήμερα; 
7. Ο Μακάριος υπήρξε μία ισχυρή πολιτική προσωπικότητα με λάθη και τακτικούς ελιγμούς που ασφαλώς επιδέχονται κριτική. Έτσι πρέπει. Ωστόσο, η απόδοση σε αυτόν της ευθύνης για την εισβολή ή την αποδιοργάνωση της άμυνας συνιστά απαράδεκτη διαστρέβλωση των γεγονότων. Οι αιτιάσεις αυτές χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς ως εκ των υστέρων κατασκευασμένοι μύθοι, με στόχο τη μεταφορά της ιστορικής ευθύνης από τους πραγματικούς υπαίτιους, τη χούντα των Αθηνών και την ΕΟΚΑ Β’, προς το θύμα του πραξικοπήματος, τον Μακάριο. Η ιστορική αποτίμηση καταδεικνύει ότι το εγκληματικό πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ ήταν ο άμεσος γεννήτορας της τουρκικής εισβολής, σε συνδυασμό με την εκ συμφέροντος ανοχή των μεγάλων δυνάμεων. Αποδεικνύεται ότι ο Μακάριος υπήρξε το θύμα μιας συντονισμένης γεωπολιτικής σκευωρίας, επειδή αρνήθηκε να υποταχθεί στις επιταγές και να δεχθεί τον ακρωτηριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το 1974 στην Κύπρο δεν συνέβη ένα «τυχαίο» ή «απρόβλεπτο» στρατιωτικό γεγονός, αλλά ένα προσχεδιασμένο προδοτικό έγκλημα με εντολέα τον Κίσινγκερ, εκτελεστή τη χούντα και άκρως ωφελημένη την Τουρκία.

Σήμερα λοιπόν, αποκλώναρα της χούντας των Αθηνών, κατάλοιπα του δικτάτορα Παπαδόπουλου, νοσταλγοί του παρανοϊκού Ιωαννίδη, αμετανόητοι της ΕΟΚΑ Β’, ακροδεξιοί φασίστες, αμερικανόπιστοι στρουθοκάμηλοι, υπερπατριώτες των όπισθεν, κουφιοκέφαλοι υπερορθόδοξοι, βιαστές της ιστορίας, ξένοι προς τα γεγονότα, αγωνιστές από εξάτμιση, τραγικά ανεγκέφαλοι, αδιάβαστοι αντιγραφείς, φλύαροι παρλαπίπες, ανίδεοι likeατζήδες - όλοι αυτοί οπλίζονται με απύθμενο θράσος και τολμούν να χαρακτηρίζουν τον ηγέτη της Κύπρου και Εθνάρχη Αρχιεπίσκοπο Μακάριο τον Γ', τον λαοπρόβλητο πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως προδότη! Χαρακτηρίζουν ως προδότη τον Πρόεδρο Μακάριο, τον Μακάριο των απαράμιλλων αγώνων για την Κύπρο, ναι, τον Μακάριο, ο οποίος τον Μάρτιο του 1970, μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του, άφησε αιώνια την παρακαταθήκη: «Δεν γνωρίζω, εάν θα επακολουθήση και άλλη απόπειρα κατά της ζωής μου. Άλλ' εάν βίαιος θάνατος με αναρπάση εκ μέσου του λαού, μίαν υποθήκην καταλείπω. Παραμείνατε πιστοί εις την ιστορίαν και τας ελληνικάς παραδόσεις μας. Και, πιστοί εις τον Θεόν και την Ελλάδα, συνεχίσατε τον αγώνα διά το καλύτερον μέλλον της Κύπρου».

Για να βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους: Ντροπή σε όλους αυτούς, τους ιστορικούς ψεύτες και απατεώνες!

Κώστας Ν. Κωνσταντίνου
Διευθυντής του 2ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου
kostaskonstantinou.gr